Twee berichten op 1 dag gebeurt niet zo vaak. Maar ik zag vanavond iets hartverscheurendst. En ik moet het even van me af schrijven.
Nadat Ton en ik weer terug waren uit Stanley, gegeten hadden bij Bulldogs en koffie hadden gedronken bij mij thuis, is Ton de taxi ingestapt. Om 10 uur vloog hij naar Bangkok.
Voor mij dus tijd om me na zijn vertrek in mijn pyjama te hijsen en de tv aan te doen. Lekker niets doen dus.
Vanwege het warme weer maar de aangename wind had ik alle ramen tegen elkaar open gezet. De wind deed zijn werk en het was zalig in huis. Ik zat achter mijn computer (naast het raam) en ineens hoorde ik een enorme schreeuw! Alsof bij iemand zijn ziel uit zijn lichaam werd gerukt! Vreselijk! Kippenvel...
Ik sprong op en hing gelijk uit het raam. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik zag een Indiase vader rennen met zijn baby in een blauw dekentje. Radeloos! Ze stonden bij de noedelshop aan het eind van Minden Avenue. De vader schreeuwde en de moeder greep naar haar hoofd en begon heel klagelijk te huilen. Het ging door merg en been!!
Op hetzelfde moment liepen 2 agenten net over Minden Avenue te patrouilleren. Over geluk gesproken...Ze renden naar de noedelshop en namen de baby over van de vader, legde de baby buiten op tafel. Een agent gooide zijn pet op de grond en begon gelijk mond op mond beademing te doen. De andere greep gelijk naar zijn portofoon en belde de ambulance, neem ik even aan. Want binnen no time hoorde ik de ambulance met sirene in de verte al aankomen. En die was snel! Binnen 5 minuten stond er een ambulance en 2 motoragenten.
Ondertussen stond er een flinke groep mensen waaronder veel Indiërs te kijken. Ze probeerden de ouders te kalmeren, riepen door elkaar en begonnen spontaan te bidden. De armen omhoog en ik hoorde steeds "Allah, Allah"...De agent bleef de baby beademen en hartmassage geven. De moeder huilde nu heel hard en zakte door haar knieën op de grond.
Ondertussen hadden de emergency broeders de brancard uitgeklapt en liepen ze met rode koffertjes naar de baby toe. Ze namen de beademing over van de agent. En zo snel als de ambulance de straat in scheurde, zo snel was hij ook weer vertrokken met 2 motoragenten voorop. De sirene loeide en ik hoorde hem steeds zwakker worden...
Wat er nu precies aan de hand was blijft natuurlijk gissen maar het zag er echt niet goed uit.
Ik heb nog steeds kippenvel...
Wednesday, November 11, 2009
Zo maar een ochtend in Tsim Sha Tsui.
Het is ietwat bewolkt maar warm en klam. Ik was net onder de douche geweest maar daar is na 10 meter bar weinig meer van te merken. Het loopt in straaltjes over mijn rug. De doos van 10 kilo vol met kerstcadeautjes waarmee ik op weg ben, helpt niet mee. Ik ben op weg naar het postkantoor. Gelukkig staat daar de airco op min 10!
Binnen 5 minuten sta ik weer opgedroogd buiten en loop nu richting de Vodafone shop. Ik moet mijn telefoonrekening betalen. Voor mij staan 2 mannen in een hawaii-shirt en een staartje in het grijze haar. Altijd als ik zo'n staartje zie krijg ik de haast onbedwingbare neiging om een schaar te pakken en met 1 knip zo'n dun vies grijs staartje te bevrijden van zijn eigenaar! De man is kaal op het hoofd maar houdt vast aan zijn tienertijd! En iedereen, geloof me, echt iedereen kan zien dat deze man al ruim de 50 is gepasseerd. Hij wil een abonnement kopen voor zijn Filipijnse vriendin. Waarom verbaast me dat niet?
Na de rekening betaald te hebben loop ik nog even langs de Citibank om geld te pinnen. Straks komt Ton nog een middagje over vanuit China en hij wil nog even naar Stanleymarket voordat hij weer terug vliegt naar NL. Leuk. De customerservice man van de bank draalt om me heen. Zodra ik het geld in de tas heb gestopt komt hij naar me toen. "You have HK-account?", vraagt hij. Ja. "You use internetservice?", vraagt hij hoopvol. Ja, althans mijn man. "You use internetservice this week and you get a Welcome supermarket-coupon! For free!" Nou d'as niet gek. Ik zal het doorgeven! "Have a nice day!", zwaait hij.
Ik zet mijn Ipod weer op en loop terug naar huis. Nog even een bakkie zetten voordat Ton komt, bedenk ik mij. Terwijl Justin Timberlake me probeert te verleiden om hardop mee te zingen met 'I'm bringing sexy back', zie ik dat een man bovenop een reclame bord staat die over de straat hangt. Het verbaast me niet eens meer...
Op de stoep laveer ik handig tussen de Chinezen door die geen, ik herhaal, GEEN gevoel voor richting hebben. Ze lopen kris kras over de stoep in een tempo dat doet vermoeden dat ze lopend slapen. Oude vrouwtjes met lange karren halen oud papier op bij de winkels. De copywatch jongens zijn ook nog niet wakker, ik ben er al een stuk of wat voorbij gekomen en niemand heeft wat gevraagd!
De geur van pas gebakken brood probeert me naar binnen te lokken bij een Japans bakkertje. En de kok in de noedelshop staat al te koken en hangt ondefinieerbaar vlees voor het raam. Er zitten al heel wat mensen uitgebreid te slurpen achter een kom noedelsoep. De man van de "we got seize 40" schoenenwinkel staat in de etalage. Hij ziet me aankomen en zwaait naar me.
Ik zet Justin nog een standje harder en kijk om heen. Ja, dit is mijn buurtje! En wat een heerlijk begin van de dag!
Binnen 5 minuten sta ik weer opgedroogd buiten en loop nu richting de Vodafone shop. Ik moet mijn telefoonrekening betalen. Voor mij staan 2 mannen in een hawaii-shirt en een staartje in het grijze haar. Altijd als ik zo'n staartje zie krijg ik de haast onbedwingbare neiging om een schaar te pakken en met 1 knip zo'n dun vies grijs staartje te bevrijden van zijn eigenaar! De man is kaal op het hoofd maar houdt vast aan zijn tienertijd! En iedereen, geloof me, echt iedereen kan zien dat deze man al ruim de 50 is gepasseerd. Hij wil een abonnement kopen voor zijn Filipijnse vriendin. Waarom verbaast me dat niet?
Na de rekening betaald te hebben loop ik nog even langs de Citibank om geld te pinnen. Straks komt Ton nog een middagje over vanuit China en hij wil nog even naar Stanleymarket voordat hij weer terug vliegt naar NL. Leuk. De customerservice man van de bank draalt om me heen. Zodra ik het geld in de tas heb gestopt komt hij naar me toen. "You have HK-account?", vraagt hij. Ja. "You use internetservice?", vraagt hij hoopvol. Ja, althans mijn man. "You use internetservice this week and you get a Welcome supermarket-coupon! For free!" Nou d'as niet gek. Ik zal het doorgeven! "Have a nice day!", zwaait hij.
Ik zet mijn Ipod weer op en loop terug naar huis. Nog even een bakkie zetten voordat Ton komt, bedenk ik mij. Terwijl Justin Timberlake me probeert te verleiden om hardop mee te zingen met 'I'm bringing sexy back', zie ik dat een man bovenop een reclame bord staat die over de straat hangt. Het verbaast me niet eens meer...
Op de stoep laveer ik handig tussen de Chinezen door die geen, ik herhaal, GEEN gevoel voor richting hebben. Ze lopen kris kras over de stoep in een tempo dat doet vermoeden dat ze lopend slapen. Oude vrouwtjes met lange karren halen oud papier op bij de winkels. De copywatch jongens zijn ook nog niet wakker, ik ben er al een stuk of wat voorbij gekomen en niemand heeft wat gevraagd!
De geur van pas gebakken brood probeert me naar binnen te lokken bij een Japans bakkertje. En de kok in de noedelshop staat al te koken en hangt ondefinieerbaar vlees voor het raam. Er zitten al heel wat mensen uitgebreid te slurpen achter een kom noedelsoep. De man van de "we got seize 40" schoenenwinkel staat in de etalage. Hij ziet me aankomen en zwaait naar me.
Ik zet Justin nog een standje harder en kijk om heen. Ja, dit is mijn buurtje! En wat een heerlijk begin van de dag!
Tuesday, November 10, 2009
Natte voeten
Voor de verandering heb ik weer eens een lekkage. Ik zeg het verkeerd, ik heb thuis weer een lekkage. Ik niet. Ik weet hoe ik lekkages kan voorkomen. Dan ga ik naar het toilet...en laat daar nou net een lekkage zijn!
Vanmorgen toen ik wakker werd en met de nog warme blote voetjes de badkamer in liep, stond ik ineens in een enorme plas koud water! Gedver. Het eerste wat ik deed was naar boven kijken. Daar boven in het plafond is het een een warboel van afvoerpijpen. En na de weken van lekkages met de airco was het eerste wat ik dacht "Afvoerpijp gesprongen!"
Met gevaar voor eigen leven, stond ik nog slaapdronken op het randje van het bad. Voorzichtig voelen of het plafond ook nat was, maar nee, kurkdroog. Dus toen begon ik toch maar eens te gluren rondom de toiletpot. Maar ik weet niet waar ik naar kijken moet. Eigenlijk hetzelfde als dat ik naar een nieuwe auto zou staan te kijken. Beetje erom heen lopen, zo af en toe tegen de pot schoppen, maar ik kon niets vinden. De vloer weer droog gemaakt met de handdoeken die Chiel net had gebruikt en toen toch eerst maar aan de koffie.
Toen ik later terug kwam van de bloemenmarkt (waar trouwens alles al in kerstsfeer is!!) liep ik weer naar mijn badkamer. Potver. De hele vloer weer drijfnat. Nadat ik de bloemen in het water had gezet, de vloer weer had gedroogd, het waterreservoirklepje (...mooi woord voor galgje bedenk ik me ineens...) open had gemaakt en daardoor nu een pracht van een bloedblaar op mijn duim heb overgehouden omdat het klepje dicht viel, ben ik toch maar weer naar beneden gelopen.
Mijn grote vriend van de lobby liep gelijk mee. "Oh miss Hong, it's wet!" Nee echt? Zou je denken? "No airco?", vroeg hij. Nee, daar lag het niet aan. Maar hij zag wel dat de voordeur knop ook ineens los lag. "We'll fix that too!", zei hij stoer. Een halfuurtje later kwam een mannetje. Met op zijn hoofd een oude handdoek (huh?!) als zonneklepje gevouwen. Het toilet is weer klaar voor gebruik en nu is hij bezig met de voordeur. En die handdoek heeft hij nog steeds op zijn hoofd!
Vanmorgen toen ik wakker werd en met de nog warme blote voetjes de badkamer in liep, stond ik ineens in een enorme plas koud water! Gedver. Het eerste wat ik deed was naar boven kijken. Daar boven in het plafond is het een een warboel van afvoerpijpen. En na de weken van lekkages met de airco was het eerste wat ik dacht "Afvoerpijp gesprongen!"
Met gevaar voor eigen leven, stond ik nog slaapdronken op het randje van het bad. Voorzichtig voelen of het plafond ook nat was, maar nee, kurkdroog. Dus toen begon ik toch maar eens te gluren rondom de toiletpot. Maar ik weet niet waar ik naar kijken moet. Eigenlijk hetzelfde als dat ik naar een nieuwe auto zou staan te kijken. Beetje erom heen lopen, zo af en toe tegen de pot schoppen, maar ik kon niets vinden. De vloer weer droog gemaakt met de handdoeken die Chiel net had gebruikt en toen toch eerst maar aan de koffie.
Toen ik later terug kwam van de bloemenmarkt (waar trouwens alles al in kerstsfeer is!!) liep ik weer naar mijn badkamer. Potver. De hele vloer weer drijfnat. Nadat ik de bloemen in het water had gezet, de vloer weer had gedroogd, het waterreservoirklepje (...mooi woord voor galgje bedenk ik me ineens...) open had gemaakt en daardoor nu een pracht van een bloedblaar op mijn duim heb overgehouden omdat het klepje dicht viel, ben ik toch maar weer naar beneden gelopen.
Mijn grote vriend van de lobby liep gelijk mee. "Oh miss Hong, it's wet!" Nee echt? Zou je denken? "No airco?", vroeg hij. Nee, daar lag het niet aan. Maar hij zag wel dat de voordeur knop ook ineens los lag. "We'll fix that too!", zei hij stoer. Een halfuurtje later kwam een mannetje. Met op zijn hoofd een oude handdoek (huh?!) als zonneklepje gevouwen. Het toilet is weer klaar voor gebruik en nu is hij bezig met de voordeur. En die handdoek heeft hij nog steeds op zijn hoofd!
Monday, November 09, 2009
...en het was weekend
Maandagmorgen in Hong Kong. De lucht is bewolkt, Chiel aan het werk, de wasmachine draait en ik achter de computer. Vorige week hadden we hier nog een koude luchtstroom vanuit het noorden en deze week krijgen we een warme luchtstroom vanuit het zuiden. Het is weer super benauwd en klam, bah.
Afgelopen weekend hadden we Ton en Ridsert eventjes op visite. De heren zitten weer in China. We hebben ook de verjaardag gevierd van Lydia en het afscheidsetentje gehad van Rafael. En zaterdagavond gegeten met Bram en Kamilla. Zoals gewoonlijk weer een vol weekend.
Gisteravond hebben we met Mickey en Jaap gegeten en het was super gezellig. Alsof we elkaar al jaren kenden. We zaten bij La Cuisine de Mekong en onze ober herkende ons nog van de vorige keer! Zeker toen we allemaal weer de banana-fritters met ijs bestelden!
We zaten ook naast een gezelschap van een man/vrouw of tien Duitsers. Er was 1 man/vrouw die me sterk deed denken aan Dana International (winnares Songfestival?!) en de rest van de vrouwen hadden adamsappels die flink heen en weer gingen tijdens het eten. Ik heb daar geen problemen mee, maar het irritante is dat je zo blijft staren om te kijken of je het wel goed hebt gezien! Enfin, het was een zeer geslaagde avond!
En Chiel heeft mijn loopschema aangepast. Gelukkig wel. Zaterdag liep ik 2 maal 13 minuten en 3.2 kilometer. Maar ik was niet blij. Niet dat ik achter mijn adem aanliep, maar ik vond er gewoon geen barst aan. Nu kan ik de laatste 4 weken lekker trainen zonder dat er een soort van zwarte wolk boven mijn hoofd hangt. Een mens moet toch lol hebben in dat wat men doet, toch?
Straks lunchen met Chiel en dan boodschappen doen.
Afgelopen weekend hadden we Ton en Ridsert eventjes op visite. De heren zitten weer in China. We hebben ook de verjaardag gevierd van Lydia en het afscheidsetentje gehad van Rafael. En zaterdagavond gegeten met Bram en Kamilla. Zoals gewoonlijk weer een vol weekend.
Gisteravond hebben we met Mickey en Jaap gegeten en het was super gezellig. Alsof we elkaar al jaren kenden. We zaten bij La Cuisine de Mekong en onze ober herkende ons nog van de vorige keer! Zeker toen we allemaal weer de banana-fritters met ijs bestelden!
We zaten ook naast een gezelschap van een man/vrouw of tien Duitsers. Er was 1 man/vrouw die me sterk deed denken aan Dana International (winnares Songfestival?!) en de rest van de vrouwen hadden adamsappels die flink heen en weer gingen tijdens het eten. Ik heb daar geen problemen mee, maar het irritante is dat je zo blijft staren om te kijken of je het wel goed hebt gezien! Enfin, het was een zeer geslaagde avond!
En Chiel heeft mijn loopschema aangepast. Gelukkig wel. Zaterdag liep ik 2 maal 13 minuten en 3.2 kilometer. Maar ik was niet blij. Niet dat ik achter mijn adem aanliep, maar ik vond er gewoon geen barst aan. Nu kan ik de laatste 4 weken lekker trainen zonder dat er een soort van zwarte wolk boven mijn hoofd hangt. Een mens moet toch lol hebben in dat wat men doet, toch?
Straks lunchen met Chiel en dan boodschappen doen.
Sunday, November 08, 2009
Changes
Sommige dingen veranderen nooit in Hong Kong. En andere dingen vallen je na verloop van tijd pas op.
Neem nu die enorme mensenmassa op straat. Dat verandert nooit...Of die rijen met mensen die wachten om naar binnen te gaan voor de Louis Vutton, Dior, Channel en Gucci shops, ook dat veranderd nooit.
Maar vanavond liepen we langs de Holiday Inn, hier bij ons om de hoek op Modyroad. Een gewoon hotel in een gewone straat met een Seven Eleven shop, juweliers en souvenierwinkeltjes. En ineens viel het me op; Het aantal hoertjes stijgt met de dag!
En zo ondertussen is het aanbod in nationaliteiten ook steeds groter geworden! Indiase, Russische, Afrikaanse, Zuid-Amerikaanse, Oost-Europese, Chinese, Thaise en Filipijnse dames hangen in vol ornaat hun koopwaar te koop. Ze hangen tegen de hekjes, spreken elke man aan en hebben van de ommuurde bloembakken hun 'office' gemaakt. Eerst stonden alleen een handvol Indiase dames op die hoek! Die tijd is voorbij. Er staan nu zeker 50 dames!
En omdat die dames daar uitgerekend staan, hebben we nu ook "hangplekken" voor de heren. Ook hier stonden eerst 10, 15 man te hangen. Maar nu zijn dat er wel zeker 100. Vooral van Afrikaanse en Indiase afkomst. Hele groepen hangen op het muurtje van de in-uitgang van de metro gewapend met bier. Geen stukje hek is meer onbemand. De trapjes voor de winkels zitten vol en de Seven Eleven doet ongewild dienst als praathuis. Soms staan er wel 30 man binnen die hun bier opdrinken tussen de schappen!
De metro is hier niet van gediend. Zij hebben een bewaker ingesteld bij die ingang. Deze geluksvogel mag steeds de mannen en vrouwen van het muurtje sturen. Want eerlijk is eerlijk, als je als niets vermoedend passagier die uitgang neemt, dan raak je toch wel even van slag door de tientallen mensen die daar met hun biertjes een eigen kroeg hebben gecreëerd.
En dan het hotel zelf; daar kan je de lobby-bar niet inkomen zonder te struikelen over de tientallen hoertjes die daar rond lopen. En het damestoilet naast de bar doet dienst als kleedkamer, office en make-up room voor de working ladies.
Boven op het Holiday Inn Hotel is net een bord geplaatst met een toepasselijke tekst:
YOU CAN SEE THE CHANGES EVERYWHERE AT THE HOLIDAY INN!
Daar bedoelden ze het nieuwe interieur natuurlijk mee...maar wat toepasselijk!
Neem nu die enorme mensenmassa op straat. Dat verandert nooit...Of die rijen met mensen die wachten om naar binnen te gaan voor de Louis Vutton, Dior, Channel en Gucci shops, ook dat veranderd nooit.
Maar vanavond liepen we langs de Holiday Inn, hier bij ons om de hoek op Modyroad. Een gewoon hotel in een gewone straat met een Seven Eleven shop, juweliers en souvenierwinkeltjes. En ineens viel het me op; Het aantal hoertjes stijgt met de dag!
En zo ondertussen is het aanbod in nationaliteiten ook steeds groter geworden! Indiase, Russische, Afrikaanse, Zuid-Amerikaanse, Oost-Europese, Chinese, Thaise en Filipijnse dames hangen in vol ornaat hun koopwaar te koop. Ze hangen tegen de hekjes, spreken elke man aan en hebben van de ommuurde bloembakken hun 'office' gemaakt. Eerst stonden alleen een handvol Indiase dames op die hoek! Die tijd is voorbij. Er staan nu zeker 50 dames!
En omdat die dames daar uitgerekend staan, hebben we nu ook "hangplekken" voor de heren. Ook hier stonden eerst 10, 15 man te hangen. Maar nu zijn dat er wel zeker 100. Vooral van Afrikaanse en Indiase afkomst. Hele groepen hangen op het muurtje van de in-uitgang van de metro gewapend met bier. Geen stukje hek is meer onbemand. De trapjes voor de winkels zitten vol en de Seven Eleven doet ongewild dienst als praathuis. Soms staan er wel 30 man binnen die hun bier opdrinken tussen de schappen!
De metro is hier niet van gediend. Zij hebben een bewaker ingesteld bij die ingang. Deze geluksvogel mag steeds de mannen en vrouwen van het muurtje sturen. Want eerlijk is eerlijk, als je als niets vermoedend passagier die uitgang neemt, dan raak je toch wel even van slag door de tientallen mensen die daar met hun biertjes een eigen kroeg hebben gecreëerd.
En dan het hotel zelf; daar kan je de lobby-bar niet inkomen zonder te struikelen over de tientallen hoertjes die daar rond lopen. En het damestoilet naast de bar doet dienst als kleedkamer, office en make-up room voor de working ladies.
Boven op het Holiday Inn Hotel is net een bord geplaatst met een toepasselijke tekst:
YOU CAN SEE THE CHANGES EVERYWHERE AT THE HOLIDAY INN!
Daar bedoelden ze het nieuwe interieur natuurlijk mee...maar wat toepasselijk!
Friday, November 06, 2009
Vleermuizen en vampieren
Ik vraag me echt af welke hobby onze bovenburen beoefenen. Zodra de late uurtjes van de avond beginnen, zo tegen half twaalf, komen zij tot leven. Wat dat betreft zijn het net vleermuizen. Of vampieren! Dat zou wat zijn, hihi. Overdag zie je ze niet en als de zon ondergaat is het feest! De kalk komt zowat van het plafond bij mij thuis afvallen!
Behalve dat ik me irriteer aan het lawaai, vind ik het ronduit asociaal. Deze flats zijn absoluut niet gehorig (dus kan je nagaan hoe hard het lawaai is!) tenminste niet als je binnen zit. De muren zijn goed geïsoleerd. Als je op de gang loopt naar de lift is het een heel ander verhaal. Dan hoor je uit elke flat geluid komen van tv, radio, ruzies, telefoongesprekken of heel gezellig Thais vrouwen bezoek die net zo loeien als Lassie!
Ik ben een maand of wat geleden al eerder een keer naar boven gelopen. Gevraagd of ze in ieder geval de muziek zachter konden zetten om 2 uur 's nachts omdat ik letterlijk kon verstaan wat Lady Gaga stond te galmen. Er bleken Chinese Amerikanen te wonen. Een jong stel. De man zei gelijk 'natuurlijk' terwijl zijn vriendin dronken van de bank rolde. Moet kunnen...
Maar nu is het geen muziek, maar een regelmatig gedreun. Kan me niet voorstellen dat ze een wip maken op de houten vloer, want die harde klappen kunnen echt niet comfortabel aanvoelen. En ik hoor ze het laatste anderhalve uur al. En we heten niet allemaal Sting die het uren kan volhouden, hihi.
Ik heb ook nog gedacht aan de Wii. Zou kunnen toch? Dat ze het bowlen te letterlijk nemen. Dat ze echt met zo'n bal staan te gooien in huis. Of tennissen. Met een echte bal! En dat als hij verliest de rackets door het huis vliegen. Touwtje springen zou ook nog kunnen maar dan moeten ze wel een super conditie hebben.
En ik denk aan flamingo dansen compleet met dansschoenen waaronder zo'n metalen plaatje zit. Het lawaai verplaatst zich namelijk van boven mijn bank tot aan de slaapkamerdeur en dan weer terug. En weer heen. En weer terug. En weer heen...enfin je begrijpt me wel. Misschien hebben ze wel les en moeten ze morgen wel examen doen...
Ik stond net met de achterkant van de mop tegen het plafond terug te tikken maar de enige die ik daarmee had was mezelf. Therasita heeft vanmiddag gedweild....en de mop was zeiknat...fijn...heel fijn...
Behalve dat ik me irriteer aan het lawaai, vind ik het ronduit asociaal. Deze flats zijn absoluut niet gehorig (dus kan je nagaan hoe hard het lawaai is!) tenminste niet als je binnen zit. De muren zijn goed geïsoleerd. Als je op de gang loopt naar de lift is het een heel ander verhaal. Dan hoor je uit elke flat geluid komen van tv, radio, ruzies, telefoongesprekken of heel gezellig Thais vrouwen bezoek die net zo loeien als Lassie!
Ik ben een maand of wat geleden al eerder een keer naar boven gelopen. Gevraagd of ze in ieder geval de muziek zachter konden zetten om 2 uur 's nachts omdat ik letterlijk kon verstaan wat Lady Gaga stond te galmen. Er bleken Chinese Amerikanen te wonen. Een jong stel. De man zei gelijk 'natuurlijk' terwijl zijn vriendin dronken van de bank rolde. Moet kunnen...
Maar nu is het geen muziek, maar een regelmatig gedreun. Kan me niet voorstellen dat ze een wip maken op de houten vloer, want die harde klappen kunnen echt niet comfortabel aanvoelen. En ik hoor ze het laatste anderhalve uur al. En we heten niet allemaal Sting die het uren kan volhouden, hihi.
Ik heb ook nog gedacht aan de Wii. Zou kunnen toch? Dat ze het bowlen te letterlijk nemen. Dat ze echt met zo'n bal staan te gooien in huis. Of tennissen. Met een echte bal! En dat als hij verliest de rackets door het huis vliegen. Touwtje springen zou ook nog kunnen maar dan moeten ze wel een super conditie hebben.
En ik denk aan flamingo dansen compleet met dansschoenen waaronder zo'n metalen plaatje zit. Het lawaai verplaatst zich namelijk van boven mijn bank tot aan de slaapkamerdeur en dan weer terug. En weer heen. En weer terug. En weer heen...enfin je begrijpt me wel. Misschien hebben ze wel les en moeten ze morgen wel examen doen...
Ik stond net met de achterkant van de mop tegen het plafond terug te tikken maar de enige die ik daarmee had was mezelf. Therasita heeft vanmiddag gedweild....en de mop was zeiknat...fijn...heel fijn...
Wednesday, November 04, 2009
Een keuring op z'n Chinees
Chiel kwam gisteren aan het eind van de middag thuis. Hij was vroeg. Veel vroeger dan gebruikelijk. Ik keek hem ook verbaasd aan toen zijn hoofd om het hoekje van de deur naar binnen kwam. 'Guess who's home!"
De reden van deze vroege thuiskomst was de medische keuring die hij had ondergaan in het ziekenhuis van Shenzhen.
Waarom? Nou omdat de Chinese regering niet precies weet wat ze nou eigenlijk willen qua visa. Dan kan je wel een multiple entry visum krijgen en dan weer niet. Hij heeft dat nu 2 keer mee gemaakt en heeft z'n buik er vol van. Een visum voor een heel jaar (zoals hij dat al 3 keer heeft gehad!) bestaat niet meer.
Het blijft vreemd natuurlijk dat je dus wel een fabriek en 2 kantoren mag oprichten in Shenzhen en Shanghai, dat je heel wat Chinezen een baan mag aanbieden en dat zij dus elke maand hun brood verdienen bij een Westers bedrijf, dat je de Legal Representative bent van verschillende bedrijven, dat je wel belasting mag betalen aan de Chinese Staat, dat je mee mag helpen aan de economische groei van China, maar dat je geen multiple entry visum voor 1 jaar kan krijgen omdat de Olympische Spelen worden gehouden of omdat China 60 jaar bestaat! En wie weet wat ze volgend jaar gaan verzinnen...
Dus Chiel gaat voor een Chinese ID-kaart. Dan ben je overal vanaf en omdat hij wekelijks 3 dagen in China verblijft, verkort dat ook zijn netto reistijd bij de grens en omdat hij daar zeker de helft van het jaar verblijft kon hij zo'n kaart aanvragen. Echo heeft hem geholpen met de administratieve rompslomp, maar nu moest hijzelf aan de bak. De keuring!
Samen met Echo vertrok hij naar het ziekenhuis. Nadat hij de formulieren had ingevuld kreeg hij een armband met een nummer mee. Als dat nummer werd opgeroepen mocht hij samen met Echo beginnen aan het medische parcours. Slechts 15 stationnetjes moest hij af!
Echo keek naar dat nummer en zei: 'No need!' en ze greep Chiel bij de arm en liep vastberaden het eerste station in. En niemand zei er iets van! Heel normaal dat je niet wacht totdat je wordt opgeroepen. En wat normaal in NL door 1 keuringsarts wordt gedaan, wordt hier slechts door 15 man gedaan.
Station 1 huisvestte iemand die luisterde naar zijn hart...door het klamme shirt heen
Station 2 gaf hem een bekertje om urine in te leveren
Station 3 rolde zijn linker broekspijp op en plaatste een klem op zijn enkel en 2 armen, geen idee waarom eigenlijk...
Station 4 maakte een hartfilmpje
Station 5 bekeek zijn gebit en lachte hem recht in zijn gezicht uit terwijl ze met haar vriendin aan de telefoon hing
Station 6 nam bloed af
Station 7 maakte een echo van de ingewanden. Alsof ze zeker wilden weten of alle organen er nog wel zaten...
Station 8 tikte op alle ledematen
Station 9 bekeek zijn ogen
Station 10 maakte een thorax foto
Station 11 friemelde in z'n oren
Station 12 nam zijn gewicht en lengte op en vertelde hem en passant dat hij te dik was!
Wat de andere 3 stations deden weet ik niet meer, maar toen mocht hij weer naar huis nadat hij 400 rmb had betaald.
Over 8 dagen krijgt hij de uitslag.
De reden van deze vroege thuiskomst was de medische keuring die hij had ondergaan in het ziekenhuis van Shenzhen.
Waarom? Nou omdat de Chinese regering niet precies weet wat ze nou eigenlijk willen qua visa. Dan kan je wel een multiple entry visum krijgen en dan weer niet. Hij heeft dat nu 2 keer mee gemaakt en heeft z'n buik er vol van. Een visum voor een heel jaar (zoals hij dat al 3 keer heeft gehad!) bestaat niet meer.
Het blijft vreemd natuurlijk dat je dus wel een fabriek en 2 kantoren mag oprichten in Shenzhen en Shanghai, dat je heel wat Chinezen een baan mag aanbieden en dat zij dus elke maand hun brood verdienen bij een Westers bedrijf, dat je de Legal Representative bent van verschillende bedrijven, dat je wel belasting mag betalen aan de Chinese Staat, dat je mee mag helpen aan de economische groei van China, maar dat je geen multiple entry visum voor 1 jaar kan krijgen omdat de Olympische Spelen worden gehouden of omdat China 60 jaar bestaat! En wie weet wat ze volgend jaar gaan verzinnen...
Dus Chiel gaat voor een Chinese ID-kaart. Dan ben je overal vanaf en omdat hij wekelijks 3 dagen in China verblijft, verkort dat ook zijn netto reistijd bij de grens en omdat hij daar zeker de helft van het jaar verblijft kon hij zo'n kaart aanvragen. Echo heeft hem geholpen met de administratieve rompslomp, maar nu moest hijzelf aan de bak. De keuring!
Samen met Echo vertrok hij naar het ziekenhuis. Nadat hij de formulieren had ingevuld kreeg hij een armband met een nummer mee. Als dat nummer werd opgeroepen mocht hij samen met Echo beginnen aan het medische parcours. Slechts 15 stationnetjes moest hij af!
Echo keek naar dat nummer en zei: 'No need!' en ze greep Chiel bij de arm en liep vastberaden het eerste station in. En niemand zei er iets van! Heel normaal dat je niet wacht totdat je wordt opgeroepen. En wat normaal in NL door 1 keuringsarts wordt gedaan, wordt hier slechts door 15 man gedaan.
Station 1 huisvestte iemand die luisterde naar zijn hart...door het klamme shirt heen
Station 2 gaf hem een bekertje om urine in te leveren
Station 3 rolde zijn linker broekspijp op en plaatste een klem op zijn enkel en 2 armen, geen idee waarom eigenlijk...
Station 4 maakte een hartfilmpje
Station 5 bekeek zijn gebit en lachte hem recht in zijn gezicht uit terwijl ze met haar vriendin aan de telefoon hing
Station 6 nam bloed af
Station 7 maakte een echo van de ingewanden. Alsof ze zeker wilden weten of alle organen er nog wel zaten...
Station 8 tikte op alle ledematen
Station 9 bekeek zijn ogen
Station 10 maakte een thorax foto
Station 11 friemelde in z'n oren
Station 12 nam zijn gewicht en lengte op en vertelde hem en passant dat hij te dik was!
Wat de andere 3 stations deden weet ik niet meer, maar toen mocht hij weer naar huis nadat hij 400 rmb had betaald.
Over 8 dagen krijgt hij de uitslag.
Tuesday, November 03, 2009
winter
Zo zit je in 35 graden te smoren en zo valt de temperatuur terug naar 22 graden. Nog steeds een fijne temp maar in vergelijking met 35 graden toch best wel frisjes! Vanmorgen was het zelfs 18 graden en het waaide hard!! En dat is simpelweg koud! Maar ik had het kunnen weten, de airco is gemaakt...
Ineens zie je elke Chinees rondlopen in een dikke winterjas en laarzen. Lachwekkend eigenlijk, alhoewel ik toch stiekem moet toegeven dat ik net naar buiten ging in een vest...met lange mouwen...
En het zwembad beneden is gesloten per 1 november. Het is winter, hahaha. Dus geen geplons meer in het zwembad. Voor dat je het weet heb je een koutje opgelopen, en dat kunnen we natuurlijk niet hebben. Alle ligbedden zijn naar binnen gebracht en het is dus over met de pret. Op 1 mei mogen we weer.
Gisteravond zijn de aller, allerlaatste klanten vertrokken. Brigitte en Wietse zijn om middernacht in het vliegtuig gestapt. We hebben eerst met z'n drieën gegeten en toen bij mij thuis een bakkie koffie gedaan. Volgens mij vonden ze het allebei echt niet leuk om weer terug te gaan. Ik zag zelfs een traantje bij Brigitte...
Daarna is Jos langs gekomen. Hij wilde mij wel helpen met die verrekte timemachine. En volgens hem heeft die time machine maar 1 goede back-up gemaakt! En dat was in september 2008. En daarom kan ik geen enkele foto meer vinden van NA 2008! Echt balen. Maar het is niet anders. Ik heb net het adres gekregen van het service centre van Apple dus morgen ga ik met de time machine onder de armen maar eens kijken of er echt niets meer te redden valt.
Een geluk bij een ongeluk is dat ik regelmatig foto's op Picassa heb gezet. De foto's die jullie ook kunnen bekijken als je op "foto's" drukt in de rechter kolom. En daarom heb ik godzijdank de foto's van Kuala Lumpur en Thailand nog! Pfff...maar zoals ik al eerder zei 'Ans is NOT amused'!
Verder ben ik vandaag nadat ik heerlijk had uitgeslapen, lekker bezig geweest. De boel een beetje opgeruimd, de was opgevouwen, mijn nieuwe boodschappenwagentje ouderwets opgepimpt, naar de bank en Watsons geweest en ik heb al wat kerstboodschappen gedaan! Oh wat is dat toch lekker om te doen! Morgen eerst maar een doos halen bij het postkantoor zodat ik de eerste lading per post kan versturen.
Ik kijk al helemaal uit naar de kerst. Hier komt Sinterklaas niet en ik vind het niet erg. Geef mij maar die lampjes en de geur van appeltaart en mixed spices. Ik zag ook al dat er hard gewerkt wordt op elke gevel van formaat om de kerstverlichting aan te sluiten in de vorm van kerstbomen, kerstmannen, en winterdorpjes. Het kan nooit lang meer duren voordat de stekkers er en mass ingaan. Oh yeah! Christmas season is coming and I'm loving it!
Ineens zie je elke Chinees rondlopen in een dikke winterjas en laarzen. Lachwekkend eigenlijk, alhoewel ik toch stiekem moet toegeven dat ik net naar buiten ging in een vest...met lange mouwen...
En het zwembad beneden is gesloten per 1 november. Het is winter, hahaha. Dus geen geplons meer in het zwembad. Voor dat je het weet heb je een koutje opgelopen, en dat kunnen we natuurlijk niet hebben. Alle ligbedden zijn naar binnen gebracht en het is dus over met de pret. Op 1 mei mogen we weer.
Gisteravond zijn de aller, allerlaatste klanten vertrokken. Brigitte en Wietse zijn om middernacht in het vliegtuig gestapt. We hebben eerst met z'n drieën gegeten en toen bij mij thuis een bakkie koffie gedaan. Volgens mij vonden ze het allebei echt niet leuk om weer terug te gaan. Ik zag zelfs een traantje bij Brigitte...
Daarna is Jos langs gekomen. Hij wilde mij wel helpen met die verrekte timemachine. En volgens hem heeft die time machine maar 1 goede back-up gemaakt! En dat was in september 2008. En daarom kan ik geen enkele foto meer vinden van NA 2008! Echt balen. Maar het is niet anders. Ik heb net het adres gekregen van het service centre van Apple dus morgen ga ik met de time machine onder de armen maar eens kijken of er echt niets meer te redden valt.
Een geluk bij een ongeluk is dat ik regelmatig foto's op Picassa heb gezet. De foto's die jullie ook kunnen bekijken als je op "foto's" drukt in de rechter kolom. En daarom heb ik godzijdank de foto's van Kuala Lumpur en Thailand nog! Pfff...maar zoals ik al eerder zei 'Ans is NOT amused'!
Verder ben ik vandaag nadat ik heerlijk had uitgeslapen, lekker bezig geweest. De boel een beetje opgeruimd, de was opgevouwen, mijn nieuwe boodschappenwagentje ouderwets opgepimpt, naar de bank en Watsons geweest en ik heb al wat kerstboodschappen gedaan! Oh wat is dat toch lekker om te doen! Morgen eerst maar een doos halen bij het postkantoor zodat ik de eerste lading per post kan versturen.
Ik kijk al helemaal uit naar de kerst. Hier komt Sinterklaas niet en ik vind het niet erg. Geef mij maar die lampjes en de geur van appeltaart en mixed spices. Ik zag ook al dat er hard gewerkt wordt op elke gevel van formaat om de kerstverlichting aan te sluiten in de vorm van kerstbomen, kerstmannen, en winterdorpjes. Het kan nooit lang meer duren voordat de stekkers er en mass ingaan. Oh yeah! Christmas season is coming and I'm loving it!
Subscribe to:
Posts (Atom)
