BLT popovers

Berry was hier op bezoek met zijn gast en om nou niet weer te verzeilen bij Mortens leek het mij een goed idee om eens te gaan eten bij BLT Steak.

Echt een lekker tentje met uitzicht over de starferry en de haven. Prima eten en ze hebben het meest lekkere 'broodmandje'! De zogenaamde 'popovers'. Het lijkt op van die Yorkshire Puddings maar veel lekkerder. Wat ook leuk is dat ze het recept van de popovers erbij geven zodat je thuis, mocht je een oven hebben, het ook eens kan gaan proberen. Echt de moeite waard! Zie hieronder het recept.



Popovers,
(makes 12 popovers)

Ingredients:
4 cups milk, warmed
8 eggs
4 cups flour
1 1/2 heaping tablespoon salt
2 1/4 cups grated gruyere cheese
popover pan
(350* = 175 C)

Preparation:
Place the popover pan in the oven. Heat the oven and the pan to 350*. Gently warm the milk over low heat and set aside. Wisk the eggs until frothy and slowly whisk in the milk (so as not to cook the eggs). Set the mixture aside. Sift the flour with the salt. Slowly add this dry mixture and gently combine until mostly smooth. Once combined, remove the popover pan from the oven and spray with non- stick vegetable spray. While the batter is still slightly warm or room temperature (definitely not cool), fill each popover cup 3/4 full. Top each popover with 2 1/2 tbsp of the grated gruyere. Bake at 350* for 50 minutes, rotating pan half a turn after 15 minutes of baking. Remove from the oven, remove from the pan and serve inmediately.

Smakelijk eten! Misschien leuk voor de kerst?

Checklist kerstvakantie

• Huurauto - check!
• Paspoorten - check!
• Tickets - check!
• Cadeautjes - check!
• Bankzaken - check!
• Winterjas - check!

Wat mij betreft kunnen we hoor!

Zoekplaatje

Gisteren zijn we met Johan, onze klant, een middagje naar Stanley market gegaan. Johan komt al jaren in HK maar hij is eigenlijk altijd van hotel, naar leverancier, naar vliegveld gegaan dus het werd hoog tijd eens iets meer van HK te laten zien.

In de taxi gestapt en via Tai Tam water reservoir naar Stanley. Nou was het zaterdagmiddag en dat is misschien niet de slimste tijd om je op de markt te begeven maar Johan vond het enig. Beetje lopen, beetje shoppen, drankje hier, drankje daar. Heel gezellig.

We kwamen ook op het strand terecht van Stanley en daar zagen we iemand totaal relaxed op het strand liggen...


Enfin, we zijn doorgelopen over de boulevard en toen zagen we pa en ma totaal relaxed met de kinderen quality time doorbrengen...


Je moet er maar op komen. Zet je kinderen in een speelgoed Mini en je loopt er met de afstandbediening achter! Misschien leuk om te weten dat de auto's waren uitgevoerd MET autoradio!

Make a Smilebox greeting

...en weer een week voorbij!

Vrijdag:

Ik ben net wakker. Sinds we terug zijn uit Cambodja ben ik verkouden. Ik hoest en proest wat af. Vannacht wel de uren geslapen maar ook vaak wakker geweest door het hoesten. Ik heb koffie gezet, een croissantje in de oven gedaan, onder de douche geweest en nu zit ik achter de computer.

De ramen staan open om eventuele bacillen een uitweg naar buiten te geven. En het weer is zalig. Een zwak zonnetje en 20 graden, licht briesje. Lekker hoor.

Gistermiddag heb ik Mickey en Ryanne nog gezien. Even bijkletsen en Ryanne's mooie zwangere buikje bewonderd. Toen ik terug liep naar huis was ik nog wel zwabberig op de benen en ben gelijk weer op bed gaan liggen. Bah. Maar het gaat nu stukken beter, gelukkig.

Therasita was hier ook gistermiddag. Ze was weer lekker de boel aan het soppen en ze was uit volle borst psalmen aan het zingen toen ik binnen kwam, hihi. Ik had haar vorige week een zak pepernoten gegeven i.v.m. Sinterklaas en ze vertelde dat al haar vriendinnen afgelopen zondag ergens op Time Square hadden genoten van de pepernoten. Is dat grappig of wat! Filipijnse ama's op Hong Kong Time Square aan de Nederlandse pepernoten!

Gelukkig komt Chiel vanavond weer thuis. Hij is superdruk de laatste weken voordat we naar NL gaan. Dit weekend komt nog een klant en Berry komt nog met bezoek. En 19 december vliegen we al naar NL!! Jippie!!

Met de bus van Siem Reap naar Phnom Pehn

Alweer de laatste dag van onze trip naar Cambodja. Wat een geweldig land! Ik denk dat Cambodja toch wel boven aan mijn lijst staat van de meest bijzondere en mooie landen die ik tot nu toe bezocht heb.

Na de race zijn we terug gegaan naar Lotus Lodge. Spullen ingepakt, een laatste douche genomen, nog een lunch gebruikt en toen stond het busje al voor ons klaar. Terug per vliegtuig was onmogelijk dus nu zouden we een 6 uur durende reis per bus gaan maken naar Phnom Penh.



Afscheid genomen van de rest en het busje in. Best een goed busje trouwens. Chauffeur en co-driver aan boord, nog even zwaaien en weg waren we. De chauffeur had er goed de sokken in. Met 1 hand aan de claxon begaf hij zich zigzaggend door het verkeer.



Ik vond het echt genieten. Prachtige dorpjes, hoog opgestapelde vrachtauto's of paard en wagens kwamen we tegen. De weg zelf was prima, in ieder geval aan het begin van de reis. Hoe verder we naar Phnom Penh kwamen hoe slechter de weg. Soms dachten we dat de auto met 4 lekke banden reed! In ieder geval viel de reis erg mee en waren we sneller in Phnom Penh dan dat we dachten.


Naast het hotel zat een terrasje en daar hebben we nog wat gegeten voordat we naar bed gingen. Heerlijk geslapen. Weinig last gehad van spierpijn.



De volgende morgen nog een ontbijtje op het dakterras van het hotel en toen naar het vliegveld. Alhoewel we zegge en schrijve maar 4 dagen waren weg geweest voelde het als 2 weken vakantie.
Heerlijke tijd gehad en heel veel gezien.

Alle foto's zijn te bekijken onder het kopje "foto's" rechts van de pagina.

Kampong Kleong

Oftewel "the floating village". Hier gingen we zaterdag heen. Het was een halve dag excursie en in de middag zouden Bram en familie aankomen dus het kwam precies goed uit.

Schijnbaar zijn er meer van deze dorpjes. Maar we hoorden van Andre (eigenaar Lotus Lodge) dat dit dorpje nog niet commercieel was ingesteld. Perfect dus. 's Ochtends werden we opgehaald door een busje en het programma bestond uit:
1. Lokale markt
2. Sticky rice village
3. Floating villag



Bij het horen van 'lokale markt' kregen de mannen iets van een wegtrekker, maar achteraf bleek dat ze elke dag wel naar zo'n markt wilden gaan! Het is eigenlijk een grote markt waar van alles te koop. Eten, vis, fruit, groente, goudsmid, bank, rijst en een schooltje. En dus geen markt waar vrouwen (lees IK) uren zouden kunnen doorbrengen.



Dat marktje was echt geweldig. Mensen waren vrolijk, wilden op de foto, eigenlijk kreeg je een goed beeld van het dagelijks leven in een klein dorpje ergens in Cambodja.



Op het schooltje, wat niet meer was dan een paar houten planken waar een tafel en een bank van waren gemaakt, waren de leerlingen trots om hun Engels uit te proberen om die grote blanke mannen! Want die maakten echt wel indruk!



Weer de bus in en toen naar Sticky Rice Village. Hier maken ze rijst met zwarte bonen en kokosmelk in een kokosstengel. Dat wordt gekookt en voila je krijgt een sticky rice tube!
Het hele dorp staat met kleine kraampjes langs de weg. Nadat we natuurlijk zo'n strengel hadden gegeten gingen we door naar het drijvende dorpje.



In 1 woord geweldig! Prachtig! De chauffeur nam een binnendoor weggetje niet breder dan 1 auto over een dijk die de rijstvelden gescheiden hield. Na verloop van tijd kwamen we aan bij de boot en toen ging de reis verder over de rivier.



Iedereen weer vrolijk en iedereen zwaaide met grote glimlachen op hun gezicht. Kleine kinderen die plonsten in het water en zichzelf vermaakten met een tochtje op het water in een wastobbe. Overal kleine kinderen!!



Even later mochten we de boot uit. En we liepen ineens bij Cambodjanen door het huis! Ze keken ons vrolijk aan, en lieten vol trots hun huis zien. 4 Bedden zonder matrassen naast elkaar bleken de slaapkamers te zijn.



Volgens ons is de nationale hobby van Cambodja kindertjes maken, maar als je zag hoe zo'n huisje eruit zag, zonder privacy, vroeg je je toch af hoe zie die kindertjes gemaakt hebben! Heel stil...denk ik.



Daarna mochten we weer een ander kleiner bootje op. We werden wat door het dorpje gevaren. Overal werd weer gezwaaid en geroepen "Hello!". Onvoorstelbaar hoe gastvrij en vrolijk die mensen zijn. Ik kan daar maar niet over uit!

En daarna gingen we weer naar het hotel. Daar hebben we niets gedaan. Beetje plonzen in het zwembadje en wachten op de komst van de anderen uit Singapore.



's Avonds met de hele bups Khmer gegeten. Ik ging met de dames de markt op en de heren gingen naar de voetmassage. Drankje toe en daarna terug naar het hotel om vroeg op bed te liggen. De volgende morgen stond de Angkor Wat Race op het menu!

Siem Reap en een helicoptervlucht

De volgende morgen vertrokken we weer vroeg vanuit Phnom Pehn. Per taxi naar het vliegveld en na 3 kwartier vliegen konden we uitstappen in Siem Reap.



Ook deze dag was weer een prachtige dag. Zon en niet klam. We werden opgehaald door iemand van het guesthouse in een enorme oude Landrover. Hij nam ook een binnendoor weggetje. Prachtig om de omgeving te zien. Opnieuw aardige en vrolijke mensen. En opnieuw vraag je jezelf weer af, hoe het mogelijk is dat deze mensen na zoveel ellende, toch zo vriendelijk en vrolijk kunnen zijn.



Nadat we ons gesetteld hadden in een van de vele kleine huisjes van Lotus Lodge besloten we om een plan de campagne op te stellen voor de rest van de 2 dagen die we hier zouden zijn.



1. eerst naar het City Angkor Hotel om de startnummers op te halen
2. een helicoptervlucht boven Angkor Wat
3. een bezoek aan het drijvende dorp Kampong Kleong

Het drijvende dorp zouden we de volgende dag bezoeken.
Zo gezegd, zo gedaan.

Jesse stelde voor om op de fiets naar het hotel te gaan. "Leuk joh!" Nadat de fietsen klaar waren gezet en de lunch naar binnen was gewerkt, gingen we op pad. Het eerste stuk viel erg mee. Dat ging over landweggetjes met een hoop stof. En toen ging het gebeuren. Met z'n vieren op de fiets tussen al die scootertjes en auto's. Een hoop getoeter. Maar het verkeer gaat gelukkig niet hard. Niemand rijdt hard. Wel hebben ze allemaal de vinger standaard op de claxon zitten, maar daar waren we zo aan gewend.



Die "10 minuten" die Andre had gezegd van Lotus Lodge naar het City Angkor Hotel waren er ietsjes meer. Dat waren Cambodjaanse minuten. Zeg maar een half uur meer, maar het was enig. Erg leuk en Chiel en ik voelden ons echte backpackers!



In het hotel gingen we naar de desbetreffende tafels om onze inschrijfnummers op te halen en toen bleek dat de inschrijfnummers van Ina en Haikel nergens te vinden waren! Het heeft even geduurd maar Haikel stond niet bij de 21 km ingeschreven maar bij de 10 km. En Ina stond niet als vrouw maar als man ingeschreven. Tja en dan is dat moeilijk zoeken. In ieder geval konden we met 8 pakketjes onder de arm weer richting Lotus Lodge. En dat moest snel gebeuren want om half drie zouden we opgehaald worden door de helicopterservice!



Opnieuw een busje in en naar het vliegveld. We gingen maar voor 8 minuten vliegen want het is al duur genoeg zo'n tripje maar het was geweldig!! Helemaal leuk!!




Met z'n vieren zaten we met grote headsets op en vlogen we boven Angkor Wat.


Echt te gek! En ik vond het helemaal niet zo eng als dat ik gedacht had.



Nadat we weer thuis waren afgezet zijn we 's avonds weer per Landrover in het dorpje afgezet en hebben we in Pubstreet wat gegeten. Khmer BBQ om precies te zijn!

Tuol Sleng & The Killing Fields

Donderdagmorgen kwamen we om 10.30 aan in Phnom Pehn. In het Hotel Castle. Een simpel en schoon hotel aan de Mekong rivier.

Nadat de koffers op de kamer waren gezet gingen we per toektoek op weg. Eerst naar het reisbureautje waar Jesse het een en ander had geregeld. Niet alles was zoals het afgesproken was dus daar eerst maar heen.



Wat gelijk opviel bij ons allemaal, was dat de mensen zo ontzettend aardig waren. Grote glimlachen op het gezicht en ze zwaaiden allemaal. Kleine kindertjes hoorde je "Hello!" roepen en wat misschien nog het meeste opviel was dat niemand geld van je wilde hebben! Ongekend!



Nadat Jesse het een en ander had geregeld met het reisbureau, gingen we op weg naar Tuol Sleng. Het was maar een paar straten verderop vanaf het reisbureau.



Tuol Sleng is het schooltje midden in Phnom Pehn waar het bewind van Pol Pot mensen martelden. Schoollokalen werden omgebouwd tot martelkamers, andere lokalen werden verbouwd tot hele kleine celletjes waar mensen opgesloten werden.


Het klimrek waar mensen werden opgehangen staat er nog steeds. Heel onwerkelijk allemaal. De trappen huizen staan vol met tekeningen die gekrast zijn in het beton. En er hangen foto's van slachtoffers. Soms met de angst getekend op het gezicht, soms met overgave...Heel indrukwekkend.

Je kan niet begrijpen dat er zo veel ellende heeft plaats gevonden midden in een woonwijk...



Hierna zijn we naar de Killing Fields gegaan. Dit ligt een flink stuk buiten Phnom Pehn. Midden in het agrarisch gebied. Vanuit de verte zie je de tempel die gebouwd is om de slachtoffers te eren, al liggen. Gevuld met schedels...Het is er rustig en vredig...




Het is een stuk weiland met kuilen erin. Bovenlangs de kuilen is een soort van wandelpaadje. Maar als je dan goed kijkt, krijg je kippevel...Menselijke botten zie je overal uit de grond steken... De kleding die de slachtoffers droegen zie je nog uit de grond steken...


Bij de grote boom waar kinderen en babies tegenaan werden dood gegooid ligt een stapeltje botten en tanden...In deze boom hadden ze ook een luidspreker gehangen zodat het schreeuwen van mensen niet te horen was...



Het is onvoorstelbaar. We spraken er ook steeds over hoe het mogelijk was dat mensen dit elkaar kunnen aandoen. Kippenvel en een wee gevoel hielden we eraan over.

Maar wat mij gelijk opviel was het volgende;
Boven de kuilen en de massagraven vlogen honderden vlindertjes. Kleine vlindertjes. Ze vlogen zo'n 10 cm boven de grond. En alleen maar daar! Ik zag ze niet op het aangelegde grasveld voor de Killing Fields!



Ik heb bloemen gekocht en wierook gebrand voor alle onrustige zielen en terwijl ik daar stond kwam er een klein oranje vlindertje aanvliegen en ging zitten op de grote witte bloemen die ik net in de vaas had gezet...

Na deze hele indrukwekkende dag zijn we naast het hotel maar eerst aan de koffie gegaan. We waren er stil van...

DE RACE!!

We zijn een uur geleden thuis gekomen van onze trip naar Cambodja. Alle batterijen van alle fototoestellen zijn leeg en alle fotokaarten helemaal vol! De batterijen liggen in de oplader dus hopelijk kan ik aan het eind van het blog de foto's gelijk laten zien, maar goed dat merken jullie vanzelf!

Eerst maar het belangrijkste van onze reis. De Angkor Wat Race.


Op 6 december liepen de wekkers in 4 kamers tegelijk af. Half vijf! De zon was nog niet eens op! Een voor een gingen de deuren open van de kleine huisjes die geschakeld aan elkaar de Lotus Lodge vormden. Iedereen in sportkleren, te kleine oogjes en met een gezonde dosis spanning. Eerst maar het ontbijt!



Jesse had geregeld met Andre, de Nederlandse eigenaar van ons guesthouse, dat we nog bananen pannenkoeken met koffie konden krijgen voordat we in de bus moesten stappen naar Angkor Wat. Met z'n achten zaten we heerlijk te smullen. Half zes de bus in en met nog duizenden andere sportievelingen in busjes en toektoek's begaven we ons in 1 lange rij naar Angkor Wat. Een gezellige drukte.



Wat gelijk opviel was dat de organisatie lekker ontspannen was. Geen dranghekken, geen politiemacht, geen gedoe, geen straten die afgezet waren. Het was een dag net als alle andere dagen.



En dan het weer! Geweldig! Graadje of 18 en niet klam! En het parcour was natuurlijk fenomenaal! Prachtige zonsopgang. Tussen de tempels in een bosrijke omgeving en geen fly-overs of heuvels om tegenop te lopen.



Jos, Jesse en Chiel waren de eersten van ons gezelschap die aan de bak moesten. Om half zeven werd het startschot gegeven en deze groep werd begeleid door rolstoelgebruikers. Zij gingen ook voor de 21 km! En niet iedereen had van die lichtgewicht rolstoelen. Er deden zelfs mensen mee met een derdehands "gewone" rolstoel! Petje af. En niet te vergeten de mensen met 1 been of zonder armen!




Voor Chiel was het afwachten of hij toch de 21 km kon gaan doen. De fysio in de week ervoor en de voorgeschreven rust tot aan 6 december hadden hem goed gedaan. Maar het blijft dan wel moeilijk om in te schatten of het ook daadwerkelijk gaat lukken. In ieder geval was het plan om kalm aan te doen en de race uit te lopen.





Om 6.40 was het de beurt aan Bram, Ina en Haikel om aan de start te staan. Zij gingen voor de 10 km. Bram was voorbereid compleet met muziekkeuze voor de Ipod. Hij had regelmatig getraind en zijn doel was om de 10 km te lopen binnen 2 uur. Kamilla en ik hebben ze uitgezwaaid en toen was het onze beurt!



Om 6.50 stonden wij aan de start voor de 5 km. Ik had er echt zin in. De hele week had ik rust genomen en nu was ik er klaar voor! Kamilla was echter niet zo enthousiast. We spraken af dat we het lekker kalm aan gingen doen en dat het voornaamste was om te genieten van alles en dat tijd echt niet belangrijk was.



Het startschot viel en daar gingen we! En wat was die race leuk! Overal stonden kleine schattige Cambodjaanse kindertjes te zwaaien en te lachen. Onze mede"rivalen" renden op blote voeten en met gympjes van de Cambodjaanse Wibra en de omgeving was echt te gek!! Je kan je gewoon niet voorstellen dat JIJ daar loopt! Ik vond het super.



Kamilla was nog steeds niet overtuigd of het leuk was maar omdat ik haar niet liet opgeven, liep ze toch maar mee. Mijn schema van 5 minuten rennen, 2 minuten lopen wilde ik hier ook volhouden maar om het leuk te houden voor Kamilla hebben we iets meer rust genomen. Ik denk dat Kamilla wel 10 keer heeft gezegd "You go, I stay here", maar daar wilde ik niet van horen. Gewoon meekomen en afmaken! Toen ze zag dat er een vrouw van zeker 70 jaar meedeed kreeg ze toch iets meer motivatie. "Whatever happens, she will not finish before me!", zei ze. Helaas. De dame van 70 kwam 10 meter eerder over de streep...



Maar we kwamen aan de finish! Compleet met foto's van de Westgate en een certificaat dat we 5 km hadden gelopen! Joepie!! Ik had mijn eerste race ever overleefd!! En dat in 42 minuten!!
Nu was het wachten op de rest. Kamilla en ik namen een strategische plek in om al uit de verte te kunnen zien wie er aan kwam.



Ina en Haikel waren de eerste van het gezelschap. Met nauwelijks een zweetdruppeltje op het voorhoofd liepen ze over de finish. En toen zagen we Bram! Wat goed!! Bram overtrof zijn stoutste dromen want hij kwam na anderhalf uur over de finish! Geweldig!! Hij vond het zelfs meevallen en dacht zelfs dat het niet echt 10 km was geweest. Misschien was het wel korter...Maar ik kan je verzekeren dat de 10 km echt 10 km was!



En toen zagen we Jesse! Hij liep maar liefst 21 km binnen 2 uur! 1.58 om precies te zijn. Wat een geweldige tijd!! Hij vond de hele race super, genoot zichtbaar en kon er niet over uit hoe leuk die kleine kindertjes langs het parcours waren.



Nadat hij even was bijgekomen vertelde ik, dat ik Chiel tegemoet wilde lopen. Niemand wist of hij nog aan het lopen was of dat hij ergens langs het parcours zou zitten met een kapotte knie. Jesse liep gelijk met me mee.



En toen kwamen we Jos tegen! Later hoorden we dat hij de race had gelopen 2.23. Ik heb natuurlijk een foto gemaakt maar ben wel doorgelopen om Chiel te zoeken. Ik maakte me toch iets ongerust...



En net voor de West-gate zag ik Chiel lopen! Pfff...opluchting alom. Hij liep niet echt soepel meer maar dat kan ook niet anders met een blessure. Jesse riep al vanuit de verte "CHIEL KOM OP!!! JE BENT ER BIJNA!!!" Vanuit de verte hoorde we "Ja ik weet het!!" Mensen begonnen te lachen en te klappen toen Chiel voorbij kwam en Jesse en ik liepen met hem mee.



Met z'n drietjes renden we verder en sommige mensen hoorden we zeggen "You've got some friends mate!" Bram en Kamilla liepen ook mee en Jos stond te zwaaien aan de kant. Geweldig. Ergens hebben we Bram en Kamilla weer verloren maar dat gaf niets. Jesse had het fototoestel in de hand en maakte foto's. Het was echt geweldig!! Chiel kwam over de streep in 2.32!



Dit was echt de mooiste race ever! Ik ben apetrots op iedereen en ook best wel op mijn eigen sportieve prestatie. Ik had nooit gedacht dat ik, IK, ooit van mijn leven 5 km zou gaan rennen. Maar voor mij was het allermooiste moment dat ik samen met Jesse, Chiel gingen ophalen en dat Chiel en ik samen over de finish kwamen...



Al met al was dit een enorme ervaring. We hebben getraind, gelopen en gelachen. Elkaar uit dipjes getrokken en inderdaad...We have some friends!!