Ans & Chiel in Hong Kong

Powertools, oh yeah!

2012-01-28T23:40:00.000+08:00

Zo'n dagje hangen in een leeg huis is niet zo erg als je daar wat voor terug krijgt. Het is saai, maar als alles meezit, dan maakt het allemaal niets uit.

Neem nou het weer. Vandaag voelde het als een prachtige lentedag. De temperatuur was rond de 18 graden en het zonnetje liet zich zien. Het vogeltje tegen overons floot er lustig op los en de gedachte om een kanarie in een kooitje op het balkon te zetten, werd steeds aantrekkelijker. Dat Chiel een kwartiertje moest lopen met een tas van Ikea en een huishoudtrapje door TST was voor Chiel een fluitje van een cent. Hij had het niet koud!

Ook de krukjes, die zo gemakkelijk mee te nemen zijn omdat ze plat worden verkocht, waren geen probleem voor mijn eigen Hobby Bob. Op z'n dooie gemakkie schroefde hij krukje na krukje in elkaar.

De wasmachine werd gebracht plus monteur die de boel kwam aansluiten. De koelkast werd gebracht. De Ikea kwam nog even langs om een kast in elkaar te schroeven en mijn kleed te brengen.

Ik heb nog wat stickers links en rechts opgeplakt.

En op de terug weg naar huis, liepen we nog door het doe-het-zelf straatje. Kimberley road. We, of eigenlijk Chiel, had een boormachine nodig.

En niet zo'n ielig ding waar je de muren niet mee inkomt, nee Chiel wilde power! Ook een accu schroevendraaier mocht niet ontbreken en toen we dan toch in het winkeltje stonden, zagen we overal van die handige dingetjes waar je niet zonder mee kan leven! Ja, het zijn niet alleen vrouwen die zo denken hoor!

Bepakt met 2 handige koffertjes vol met power tools, liepen we weer voldaan naar huis. Morgen maar eens uitproberen!

Koud frontje

2012-01-27T11:22:00.000+08:00

Ik dacht dat het aan ons lag. Dat we halve Chinezen waren geworden. Dat we goed waren geïntegreerd kompleet met het 'het-is-nu-winter-dus-is-het-koud' syndroom. Maar nee, het is echt hartstikke koud!

Ik bedoel, een huis zonder verwarming is altijd onbehaaglijk. Buiten waait het, het regent, en het kwik komt niet boven de 7 graden. Hoe lekker is het dan om bij je kacheltje te zitten en je lijf op temperatuur te laten komen. Dan kan je er weer helemaal tegen als je naar buiten moet of als je in bed stapt. Maar nu blijven de extremiteiten koud, blijf je met je jas op de bank zitten en blijven de lakens klam van de kou. En dan heb ik het nog niet gehad over het naar de wc moeten midden in de nacht. De badkamer vloer lijkt wel bevroren!

We hadden dus een nieuw kacheltje gescoord van de zomer. En het helpt als je op 10 cm van de ventilator blijft zitten. Dan voel je de warmte. Nog sterker, je ruikt zo'n schroei lucht, want je wenkbrauwen smelten als sneeuw voor de zon en je neushaar is gelijk bijgewerkt. Maar te veel naar links of naar rechts op de bank en je neus snuiten lukt niet meer. IJsblokjes vallen eruit! Jammer.

Nou had Mickey wel een kacheltje boven staan. En omdat zij nu met manlief in Canada zit tot maart, mochten wij dat kacheltje lenen en straks mee verhuizen naar het Hilton (Towers)! We zijn weer stukje bij beetje ontdooit. We kunnen weer gewoon lachen zonder dat we bang hoeven te zijn dat deze grijns voor weken op ons gezicht is ingevroren.

Maar ik hoor jullie denken, ze overdrijft! Drama-queen! Nou, de Hong Kong KNMI is het helemaal met me eens! Normale temperatuur hoort rond de 14 graden te zijn in deze periode van het jaar. Het kwik kwam de laatste week niet hoger dan 7 graden, in de stad! Bij onze vrienden in Tai Po, het buitengebied van HK zeg maar, en die gelukkig de afgelopen week ergens op een strandje in de Filippijnen hebben doorgebracht, kwam het niet boven de 4 graden!

De bevolking liep dus gelijk als eskimootjes door HK. Mutsen, wanten, sjaals, winterjassen, ze waren niet aan te slepen! Bijkomend nadeel van een koude winter in Hong Kong is dat het overal ruikt naar Tijger Balsem en mottenballen! Gedver. Je gaat bijna gestrekt van die geuren als je in de metro staat.

Ik moet eerlijk zeggen dat het sinds gistermiddag weer iets warmer voelt. De temp gaat weer omhoog. We zitten nu op de 13 graden! Lekker warm! En we hebben een kacheltje!

Cold Weather Warning

The Cold Weather Warning is now in force. Cold weather is
expected in Hong Kong this morning.

As Hong Kong is being continuously affected by a cold winter
monsoon, people are advised to put on warm clothes and to
avoid adverse health effects due to the cold weather. You
must also ensure adequate indoor ventilation.

If you must go out, please avoid prolonged exposure to
wintry winds.

If you know of elderly persons or persons with chronic
medical conditions staying alone, please call or visit them
occasionally to check if they need any assistance.

Make sure heaters are safe before use, and place them away
from any combustibles. Do not light fires indoors as a means
to keep warm.

Whatever the temperature, please ensure that there is plenty
of fresh air in your room when you are using an old-type gas
water heater.

Dispatched by Hong Kong Observatory at 06:00 HKT on 27.01.2012

Een Parade en Vuurwerk

2012-01-25T11:08:00.000+08:00

's Avonds was ons plan om naar de Parade te kijken die hier over Nathanroad zou langs komen. Zou toch raar zijn als je niet zou gaan kijken terwijl ze zo dichtbij langs komen. We liepen naar buiten en stonden gelijk vast! Druk! Heel druk!

Het is ons nog gelukt om bij het Sheraton hotel op het hoekje een glimp op te vangen maar dat was het dan ook. Na een uurtje had ik het wel gehad. Ik had zin in een bak met warme noedelsoep!

De tweede dag na Chinees Nieuw jaar is de dag dat de Chinesen op bezoek gaan bij familie en vrienden. En dat was gelijk te merken. Het werd weer druk op straat! Gelukkig maar want ik kreeg een unheimisch gevoel van zo'n lege stad.

Na onze hardloop/wandelsessie in de morgen, zijn Chiel en ik gaan dimsummen. Zalig. We besloten om onze huischinees maar eens op te zoeken. Na verschillende 'Kung hei fat choi's' te hebben ontvangen en door gegeven te hebben, vroegen we aan de kelner welke dimsum we echt moeten eten i.v.m. Chinees Nieuw jaar.

Volgens hem moesten we congee eten (rijstepap) met de 'fat choi'. En vooral veel zoete dingetjes. Dat hoort erbij. Nou de congee werd geen favorietje. Rijstepap met zoute vis en groente die lijkt op haar. Want dat betekent 'fat choi'. De mango cake viel stukken beter in de smaak!

Na de dimsum zijn we wezen schilderen in het nieuwe huis. Er stonden nog 2 grote potten met muurverf in de schuur/bijkeuken en na grondige inspectie van de muren bleek wel dat die een likje konden gebruiken. Terwijl op het eerste gezicht het er allemaal strak uitzag. Dat voelde weer heerlijk ouderwets. Schilderen.

Vervolgens zijn we naar huis gegaan en hebben we een uurtje gehangen op de bank. Om 7 uur hadden we een tafel geboekt met Jesse en Mabel, maar omdat het verkeer werd omgeleid, straten waren afgezet en er duizenden mensen op straat lopen, besloten we om een uurtje vroeger naar BLT te gaan. Better safe than sorry. Zou jammer zijn als we onze tafel kwijt zouden raken omdat we vast zitten in het verkeer.

We waren op tijd. We kregen onze tafel toegewezen die buiten was vanwege het enorme vuurwerk die om 8 uur zou losbarsten. We zaten net en toen voelden we een druppeltje regen. En nog eentje. En nog eentje...De kelner die onder het afdakje stond, keek ons met meelijden aan. 'Now is a good time to bring out the umbrella's!' zei ik. Hij lachte maar kwam even later inderdaad terug met 2 grote vis paraplu's.

En daar zaten we dan. Gezellig onder een enorme paraplu en we voelden ons op vakantie in Drenthe! Heerlijk zeiknat regenen. Een half uurtje later stonden Jesse en Mabel onder het afdakje te lachen naar ons. Nou , je kan dan wel lachen maar je moet zelf ook in de regen zitten! Alle tafels binnen waren namelijk vol geboekt dus er zat weinig anders op. Gewoon blijven lachen en genieten van het vuurwerk straks.

Schijnbaar vonden mensen het vreemd want we werden door een hoop mensen op de foto gezet! Gelukkig werd het droger tegen 8 uur en konden we genieten van een super vuurwerk show! Ja dat kunnen die Chineesjes wel. Een half uur lang knalde het en werd de hemel rood gekleurd. Echt prachtig.

Vandaag heeft Chiel nog vrij. Hij zit al een uurtje aan de telefoon om gas, water, licht, telefoon en internet alvast een adreswijziging door te geven. De bofkont. Morgen gaat hij weer aan het werk in HK. In China zijn ze nog een weekje dicht.

Nieuwjaarsdag in HK

2012-01-23T18:53:00.000+08:00

woonkamer

Ok, we zijn een paar keer naar ons nieuwe huisje geweest. We konden het niet laten. Steeds kwamen er vragen op zoals hoe groot is het balkon? Welke kleur muur hebben we eigenlijk? Moeten we gordijnen ophangen? Waar moet de koelkast eigenlijk staan die we gistermiddag hebben gekocht?

Vandaag bleek wel dat we hier en daar wel een muurtje over moeten schilderen. En dat is helemaal niet erg. Doe ik met liefde!

Verder heeft Chiel vanmorgen eerst nog hard gelopen met Jesse. Ik zou eerst meegaan maar het regende en het was koud. Geen goede combi. En in plaats van de geplande tocht in Tuen Mun, hebben ze toch maar op de boulevard gelopen.

Nadat Chiel weer bij was gekomen en zich had gedoucht zijn we wezen dimsummen. Heerlijk en traditioneel! We zaten met hele gezinnen van 4 generaties groot in het restaurant. De 'kung hei fat choi's'....hoorde je overal!

kippetje!

Na het eten zijn we met de MTR naar Mongkok gegaan. We hadden nog goede hoop dat de nieuwjaarsmarkten nog open waren maar helaas. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Mongkok was uitgestorven! Geen mens te zien op straat! En de meeste winkeltjes waren dicht. Chiel en ik hebben nog wel een beker koffie kunnen scoren bij Pacific Coffee en toen hebben we maar wat rond geslenterd.

allemaal naar de kerk!

We zagen nog een hele groep met mensen die allemaal dezelfde kant op gingen. We besloten om die mensen maar te volgen. Want misschien wisten die mensen meer dan wij en was er misschien nog ergens een leuke markt of zo. We gingen stoepje op en stoepje af, fly-over over, trapjes af, straatje in en toen stonden we voor de kerk! Oh we hebben zo gelachen!

Met z'n allen in de rij om naar de tempel te mogen!

In plaats van de kerk ingaan zijn we een taxi ingestapt. Leek me wel leuk om naar Wong Tai Sin te gaan. De tempel die bekend staat om het feit dat mensen er op oudejaarsavond al heen gaan om te bidden en te offeren. Nou het was een beetje druk! De politie had zijn handen vol om de mensen per stukje en beetje toe te laten. We hebben het van een afstandje aanschouwt en toen zijn we weer per metro naar huis gegaan.

Vanmiddag hebben we dutjes gedaan op de bank, een 'Prosperious Burger' bij MacDonalds gegeten, een bakkie koffie gedronken met een chocolaatje, videootje gekeken en straks gaan we naar de Nieuwjaars Parade kijken die hier om de hoek is.

En morgen hebben we gewoon weer een vrije dag! Moet niet gekker worden zeg!

Year of the Dragon

2012-01-22T21:39:00.000+08:00

Vandaag is het oudejaarsdag in alle landen die Chinees Nieuw Jaar vieren. Vannacht begint het jaar van de Dragon!

In HK is het verboden om zelf vuurwerk af te steken dus dat doen we maar niet. Nee, op 24 januari om 8 uur 's avonds, gaat het vuurwerk a masse de lucht in. Via 3 panton boten in Victoria Harbor. Voor een half uur lang knallen ze de slechte geesten van de aardbodem!

Chiel en ik bedenken nog even waar we dat gaan bekijken. Buiten, tussen alle mensen die met duizenden op de stoep staan of gaan we het vuurwerk bekijken vanaf kantoor in het Starhouse. Daar kunnen we dan op 15 hoog het vuurwerk in alle betrekkelijke rust bekijken. Misschien zelfs wel met een happy meal!

Net zoals maandagavond. Nieuwjaarsdag. Dan is er de nieuwjaarsparade die dit keer over Cantonroad, Haipongroad en Nathanroad gaat, dus bijna bij ons voor de deur langs gaat. Gaan we buiten staan of bekijken we dat ook vanaf Chiel's kantoor in het Starhouse. Daar begint de parade!

Ook hebben we vanmiddag de sleutel opgehaald van ons huisje. En hij is nog gaver dan ik in mijn herinnering had staan. Voor Chiel was dit de eerste keer dat hij het huisje zag en hij is helemaal blij. Gelukkig maar.

Ook hebben we vanmiddag een combi koel/vrieskast gekocht. Van de week gaan we nog achter een wasmachine aan en dan kunnen we verhuizen wat mij betreft. Op 4 februari gaan we over!

Het bedrijfsfeestje

2012-01-19T09:48:00.001+08:00

Dat was weer lachen. Dinsdagavond werden we verwacht in het Crown Plaza te Shenzhen. En dan wel de nieuwe vestiging van het Crown die op een paar minuten rijden is van de fabriek/kantoor. Prachtig nieuw pand. Veel marmer, veel bling bling. Precies hoe een Chinees hotel is.

Chiel was er al toen we aankwamen. Ik was mee gereisd met iedereen van kantoor HK. De zaal was groot! Er stonden vele ronde tafels waar 10 man aan konden zitten en op het podium stond een enorm spandoek. "New Year, New Opportunity"

Chiel gaf eerst zijn speech. Hij bedankte iedereen voor de inzet en legde uit wat we het aankomend jaar konden verwachten.

Daarna werden er awards uitgereikt. Iedereen die al 5 en 3 jaar werkt voor IFS kregen iets moois voor op de schoorsteenmantel en een rode envelop met een extra bonus.

Daar waren ze blij mee want niemand had dat verwacht!

Er werden toneelstukjes opgevoerd.

Er werd gezongen.

Alleen of in een groepje. Er werd gedanst, echt iedereen had het naar zijn zin!

Natuurlijk werd er tussen de bedrijven door ook gegeten. Dit jaar was er een buffet wat erg in de smaak viel bij iedereen.

En als rode draad in het geheel, werd er een tombola gehouden. Iedereen van het gehele bedrijf, behalve Chiel natuurlijk, moest een pingpong bal met zijn naam in een draaimolen stoppen en steeds werd er een manager van een bepaalde afdeling op het podium geroepen die de balletjes moest trekken.

De trekking verliep van een klein geld bedraag naar een super bedrag! Dit jaar was er voor het eerst een envelop met 1000 RMB! Bijna een extra een maandsalaris voor de mensen uit de fabriek. Ook werden er kleine prijsjes verdeeld zoals paraplu's en troepjes van de Blokker! Meegenomen door yours truly!
De hoofdprijs werd getrokken door niemand minder dan Chiel. En de prijs had niet beter kunnen vallen dan bij een jongen uit de fabriek. Hij vloog Chiel om de nek!

Na alle optredens en nadat iedereen een rood envelopje had ontvangen, begon de vakantie voor de mensen in Shenzhen. 2 Weken hebben ze vrij. En iedereen is begonnen aan hun grote reis terug naar hun geboortedorp waar de familie met smart op ze zit te wachten!

Hier in Hong Kong begint vrijdag de vakantie. Zij hebben 1 week vrij.
We hebben het weer gedaan! O ja, en er is geen Moutai aan te pas gekomen!

Voorbereiden

2012-01-17T06:29:00.000+08:00

Je zou het bijna vergeten met al dat gereis van ons, maar we moeten ook nog verhuizen! Gistermiddag kreeg ik een telefoontje van onze makelaar en we kunnen onze sleutel a.s. zaterdag ophalen! Sneller dat ik had verwacht.

De periode is op zich wel goed uitgezocht om te gaan verhuizen want Chiel is namelijk ook een weekje vrij in verband met Chinees Nieuwjaar. Maar tegelijkertijd is deze periode ook lastig om te verhuizen vanwege Chinees Nieuwjaar! Winkels en bedrijven en dus ook verhuizers, gaan dicht. En iedereen maakt zich klaar voor een groots feest met familie en vrienden.

Speciaal voor Mark. We krijgen een balkon Mark!

Nou ja, we zien wel. We hebben nog tot 22 februari de tijd om over te gaan naar ons nieuwe stulpje. En oh wat heb ik daar zin in! Ik zal heus wel een traantje weg pinken op het moment dat we hier de deur achter ons dicht doen. Tenslotte is dit ons huis geweest sinds 2005. Maar het lijkt of het huis de overgang voor mij makkelijk maakt. Langzaam maar zeker stort alles in!

Zo knappen de lampen sneller en sta ik meer in het donker dan in het licht onder de douche. En sinds gistermorgen lekken nu ook de kraanaansluitingen in het gootsteen kastje! Het water droop zo uit het kastje op de keukenvloer en daar kwam ik natuurlijk pas achter toen ik mijn blote voeten in de plas water stond. Gevolg dat ik nu geen water meer kan tappen in de keuken want ik heb de aansluiting maar dicht gedraaid. Vandaag komen ze dat repareren.

Ik heb dus maar een 'to do' lijstje gemaakt. Verhuizer regelen, dozen kopen/halen/ bezorgen, en volgende week mag Chiel het gas, water, internet, telefoon en elektriciteit om zetten naar ons nieuwe huisje. Alles staat namelijk op zijn ID-kaart ingeschreven en dat kan ik dus niet doen. (pff...) Koelkast en wasmachine kopen en af laten leveren in nieuwe huis, en dan ga ik eerst maar dozen inpakken. En ik denk dat het er best veel zijn... Maar ons doel is om 1 februari over te gaan. Dan heb ik nog 22 dagen om ons oude appartement leeg te maken en/of op te ruimen.

Van de Pinnacle kwamen ze nu ineens aan de deur kloppen dat we er nu toch niet uithoeven...we mochten zeker tot het eind van het jaar blijven zitten als we wilden...Ja hoor. Lekker geregeld en bedankt. Henderson heeft zich iets verslikt in het feit dat hij alle long-term huurders er uit heeft gegooid. De flatjes zijn gerenoveerd en staan nu leeg en zijn nog niet verhuurd aan nieuwe huurders. Goh, vreemd. Snap je toch niet...Iedereen wil toch 2 keer zoveel betalen als dat het eerst kostte? Nou, dat ze nog maar heel lang mogen leeg staan! Dat heeft Henderson echt verdiend!

En dan moet ik me mentaal voorbereiden op het feit dat Mickey gaat verhuizen. Naar de andere kant van de wereld!! Het is ineens heel snel gegaan en zoals het er nu uitziet is ze maandag vertrokken en zie ik haar in april nog eventjes omdat ze dan de inboedel laten verhuizen. Het drong eerst nog niet echt door vanwege die vervelende jetlag maar gistermiddag kickte het echt in!

Ik weet zeker dat Mickey en Jaap hun draai gaan vinden in Verweggistan maar ik moet er nog eventjes aan wennen. En daar komt bij dat afscheid nemen niet mijn sterkste kant is...bleh...

Enfin.

Vanmiddag ga ik naar Shenzhen. Ik reis met de dames en heren van kantoor Hong Kong per trein naar China omdat Chiel straks van Shanghai naar Shenzhen vliegt. Dit is net zo makkelijk. We hebben ons jaarlijkse etentje met het personeel van de kantoren en de fabriek vanwege Chinese New Year. Na de feestavond vertrekken de meesten richting hun geboortedorp om New Year te vieren met hun familie en vrienden. 2 Weken lang sluit het kantoor en fabriek in China. In HK hebben ze een week vakantie.

Ik ben erg benieuwd welke leuke spelletjes ze nu weer verzonnen hebben! O ja, en natuurlijk de Moutai, de chinese rijstwijn die enorm veel weg heeft van nagellak remover, en waar iedereen mee wil toasten op het nieuwe jaar. Het jaar van de Dragon! Ik krijg nu al een weg trekker...

Hopelijk kan ik jullie daar morgen meer over vertellen als de Moutai mijn hersenen niet heeft weg gebrand!

Choco-bad

2012-01-15T11:08:00.003+08:00

Gistermorgen liep ik door Ocean Terminal. Winkeltje in en winkeltje uit. Ik had ze echt allemaal gemist. En toen viel mijn oog op deze jongen...

...een chocolade fontein gevuld met echte chocolade van Godiva, zo groot dat je er een bad in kan nemen! Hoe ik dat weet? Nou ik liep toevallig gistermorgen achter deze fontein langs en ik kon het niet laten om mijn vinger er in te dopen!

Back to normal

2012-01-14T09:36:00.001+08:00

We hadden verwacht dat we het fenomeen jetlag wel kenden. Je bent van slag. Je krijgt een enorme honger midden in de nacht. En als je niet druk bent en op de bank zit val je in een diepe slaap. Nou, dat was nog peanuts vergeleken bij dit!

Vanaf het moment dat we in de USA vlogen van hot naar her om vervolgens via Europa naar Azië te vliegen, is onze biologische klok totaal van slag. Niet een beetje. Niet dat je denkt 'het valt wel mee'. Nee we hebben onze dag met de nacht vervangen en dat proberen we nu zo goed als het gaat weer terug te brengen naar zoals het hoort.

We kwamen donderdagmorgen aan in HK. Maar voor ons gevoel was het woensdag. Daar begon het mee. En dan moet je ineens een hele dag plus 12 uur tijdsverschil zien te overbruggen. Ik kan je vertellen, dat valt niet mee.

Donderdagmiddag ging Chiel gelijk aan de slag. Er lag zoveel werk op hem te wachten dat het niet meer leuk was. 's Avonds om 8 uur lagen we allebei voor pampus op bed. Vielen gelijk in slaap tot middernacht! Dan ben je weer klaar wakker en knort je maag. Die nacht is met stukjes en beetjes voorbij gegaan.

Vrijdag ging Chiel naar Shenzhen. Er zaten klanten op hem te wachten. Dus om 6 uur opstaan. En dat terwijl je net om 5 uur in slaap bent gevallen! Gevolg: vette wallen onder de ogen en het onderdrukken van lichtelijke moordneigingen als blijkt dat de klant alleen maar voor de gezelligheid langs kwam en niets te bespreken had.

Hij kwam vrijdagavond thuis om 6 uur. Misselijk van de slaap. Hij is eerst op bed gaan liggen voor een half uurtje want daarna zouden we gaan eten met Jos die we al weken niet gezien hadden. We namen een snelle hap in de kledingzaak naast Jos's nieuwe huisje op Cameronroad. Jazeker een kledingzaak waar je ook aan de spaghetti kan. Lekker gegeten en toen moest Chiel om half 8 de taxi weer in richting vliegveld! Nieuwe klanten kwamen aan. Ze waren nog nooit in HK geweest.

Ik ben met Jos nog aan de koffie gegaan en Chiel kwam om 11 uur weer thuis. Ik lag ondertussen vanaf 9 uur al in bed omdat ik mijn ogen niet kon openhouden. Maar goed, ik schrok wakker en toen vertelde Chiel dat hij in de trein naar het vliegveld in slaap was gevallen en dat hij nog maar net op tijd er uit was gesprongen! De klanten waardeerden het enorm dat Chiel op ze stond te wachten.

We gingen dus om middernacht weer naar bed. En om 2 uur zaten we weer op de bank! Klaar wakker! Ik heb maar eitjes gebakken en brood geroosterd. Glaasje jus erbij. Om 4 uur weer naar bed. Ik heb nog even geslapen maar Chiel heeft zijn email maar beantwoord.

En vanmorgen ging de wekker om 6 uur. Daar hebben we hartelijk om gelachen omdat we al uren op de bank zaten, maar Chiel sprong onder de douche. Om 8 uur zou hij de klanten ophalen van hun hotel want ze gaan naar China. Een fabriek bezoeken en er staan vergaderingen gepland. En hoogst waarschijnlijk een hapje eten met de klant.

En deze aankomende week is het nog super druk. Maandag vliegt Chiel naar Shanghai, dinsdagmorgen komt hij terug en dan gaan we beiden weer naar Shenzhen waar het jaarlijkse Nieuwjaar's etentje is voordat het personeel naar huis afreist. Grappig is dat er op zo'n etentje met 110 personeelsleden (!) ik zeg dat is geen kattenpis, er altijd een verloting wordt gehouden. Er kunnen dan envelopjes met wat geld gewonnen worden als extraatje voor thuis. Maar dit jaar is de Blokker uit Nederland ook vertegenwoordigt! We hebben een koffer vol met nep 'delftsblauw' meegenomen! Dat worden leuke prijsjes! Daarna gaat de fabriek 2 weken dicht want volgende week is het Chinees Nieuwjaar!

De terugreis

2012-01-13T10:47:00.000+08:00

Het zal niemand verbazen. Na een reis van 24 uur, verdeeld over 2 dagen vanwege het tijdsverschil, ja dan ben je brak. Wakker zijn op de raarste tijden, slapen op de raarste tijden, honger, de he-le-dag-door. T'is niet anders want ik had de trip niet willen missen!

Woensdag vertrokken we samen met Jesse van het hotel naar het vliegveld. De grootste-auto-ooit moesten we helaas weer afstaan. Heel jammer.

We gingen weer inchecken. Natuurlijk was mijn ticket opnieuw niet te vinden in het systeem. Ik had niets anders verwacht. De meneer van Delta heeft ons wel erg goed geholpen en heeft ons geweldige plekken bij de nooduitgang kunnen geven. Waarvoor onze hartelijke dank!

We hebben nog met Jesse koffie gedronken in de vertrekhal en even later vetrok hij richting Detroit. Wij zijn naar de gate gesloft en toen begon onze terug reis.

Eerst van Orlando naar Atlanta. Deze vlucht duurt iets meer dan een uurtje. Ik had een plek helemaal achterin gekregen en Chiel zat iets verder naar voren. In het midden van een rijtje van 3. Ik maakte nog een grapje. "Zal je zien dat jij straks lekker krap zit, net als ik op de heenvlucht!" Ik zat naast een echtpaar uit Mexico en we waren een beetje aan het kletsen. Ik zag uit mijn ooghoek dat Chiel nog steeds links van hem, niemand had zitten. Mazzelaar, dacht ik nog. De deuren van het vliegtuig gingen bijna dicht toen de grootste zwarte man EVER, gezellig naast Chiel kwam zitten!

Dat hoofd van Chiel...hij keek nog achterom en daarna kon hij zich niet meer bewegen! Het was een hele aardige man die naast Chiel kwam zitten maar hij was zo groot dat hij de leuningen tussen Chiel's stoel en de zijne omhoog moest doen. Voor 70 minuten lang was Chiel vacuüm gezogen!

Enfin, in Atlanta liepen we van de ene naar de andere gate. Zo veel moeite als je moet doen om de USA binnen te komen, zo onverschillig zijn ze als je het land vertrekt. Wij zijn nergens een douane post tegen gekomen. We hebben het zelfs nog nagevraagd, 'klopt dit wel?', maar schijnbaar kan je bij het verlaten van de USA zo door lopen.

De gate waar wij moesten wachten op de vlucht naar Amsterdam zat helemaal vol. Vooral veel Indiërs omdat deze vlucht door ging naar Bombay. De hand bagage die deze mensen meenemen is ongekend. Veel, heel veel! De man van Delta besloot dan ook ter plekke dat hij de handbagages gingen checken. Ook was 1 stuks handbagage maar toegestaan. Wat vreemd is omdat vele mensen op doorreis zijn en nergens je wordt verteld dat je maar 1 tas het vliegtuig mag meenemen. Dan kan je niet ineens zeggen tegen die mensen. Waar laat je dan ineens tasje nummer 2? Dus binnen afzienbare tijd was het een grote chaos rond de balie van die meneer van Delta! Ik heb me met Chiel daar aardig tussendoor gemaneuvreerd omdat ook ik 2 tasjes had!

We waren in het vliegtuig en onze stoelen 2 naast elkaar bij de nooduitgang stonden voor ons klaar! En toen viel ons oog weer op de dames van Delta! Gemiddelde leeftijd: 60 jaar, gemiddeld gewicht: veel te zwaar! Het was echt onvoorstelbaar. Chiel en ik keken ook steeds om ons heen of we misschien in een uitzending zaten van Banana Split. Het was echt te belachelijk voor woorden! De stewardess die steeds bezig was in ons stukje vliegtuig lag meer met haar ogen dicht op de stoel voor ons, dan dat ze bezig was met haar werk. De vlucht van 8 uur en een beetje was begonnen!

We kwamen aan in Amsterdam. Eerst douane, dan bagage ophalen en dan weer inchecken bij Cathay Pacific voor onze vlucht naar Hong Kong. Alles verliep goed totdat we bij de bagageband stonden te wachten. Het allereerste stuk bagage liep gelijk vast in de lopende band. Gevolg: geen bagage! Dat duurde even voordat men op Schiphol dat doorhad, dus een oplettende passagier dacht, ' misschien kan ik even die schouderband van die tas eruit trekken!'. Net toen die man op de band stond en enorm zijn best deed om Schiphol's werk te doen, liep er een douanebeambte langs. 'Nee meneer, dat doen we dus niet hè! Zo werkt dat dus niet!' riep hij in het voorbij lopen van de band. Waarop de passagier van de band springt en zegt 'Fuck it!'

Dit incidentje duurde natuurlijk zo'n half uur voordat de bagage verder van de band afrolde. We pakten onze koffers en liepen in 1 streep naar de balie van Cathay. We waren weer ingecheckt en mochten straks gebruik maken van onze bedjes voorin het vliegtuig! Heerlijk! Deze vlucht zou 12 uur duren.

Wat een verademing om weer tussen 'onze' dames van Cathay te zitten! We kregen weer service! En normaal eten! Jammer genoeg liepen we vertraging op omdat er 2 koffers uit het vliegtuig gehaald moesten worden omdat de passagiers niet waren op komen dagen. Maar eenmaal in de lucht heb ik zeker 6 uur geslapen!

Gistermorgen om 8 uur landde het vliegtuig, en 10 minuten later zaten we al in de taxi terug naar huis. Chiel heeft de morgen gebruikt om bij te slapen en hij is 's middags naar het werk gegaan. Ik heb weer lekker bijgepraat met Mickey die ik veel te lang niet had gezien! In de middag kwam ik de man met de hamer tegen. Chiel kwam weer thuis om 6 uur, we liepen gelijk door om wat te eten, toen terug naar huis en eigenlijk ben ik in 1 streep naar bed gegaan. Ik was kapot!

Vannacht zijn we een keertje of 3 wakker geweest. We hebben ontbeten om 2 uur 's nachts. En Chiel is weer in China. Behalve de enorme was die op de keukenvloer ligt en het tegendeel dus bewijst, lijkt het of we nooit weg geweest zijn. We zijn weer thuis!

Magic Kingdom

2012-01-10T06:36:00.001+08:00

De laatste dag in Orlando. In ieder geval de laatste dag zonder heen en weer te vliegen. We zijn naar Magic Kingdom geweest en ik heb met open mond naar alles staan kijken.

Het begon er al mee toen we bij het loket stonden dat ik zowat achterover viel van de prijzen. Ik had zo'n 3 tientjes verwacht maar nee, 85 dollartjes waar de belasting nog overheen moest per persoon! Ineens zag ik al die gezinnen die met opa en oma naar binnen gaan, in een heel ander licht! Die moeten de portemonnee echt afstoffen! Voor 1 dag 1 park zoals wij deden was dus 85 dollar. Wil je meerdere dagen naar verschillende parken dan kost dat 250 dollar! Alsof je een emmer leeg gooit, maar goed. Ik denk dat iedereen dat al wist want de creditkaarten werden getrokken en ik zag niemand flauw vallen en/of wit weg trekken.

We probeerden nog korting te krijgen omdat de mannen the Goofy hadden gelopen maar daar trapte de dame niet in. Wel kregen we een vriendelijke lach en een button waarop stond 'First Visit'!

Per monorail kwamen we Magic Kingdom binnen en daar liepen we dan over Mainstreet! Wat gaaf! En dat kasteel! Prachtig! En die koppies van al die kindjes die ineens Mickey zagen lopen, onbetaalbaar! Er liepen heel wat kleine prinsesjes rond! Ik zou toch bijna een fan worden van Disney World!

We hebben heerlijk rond gelopen. Buzz Lighting bezocht, Chiel en Jesse zijn nog in Space Mountain gegaan, we hebben beren zien zingen, wilden in de treintje gaan zitten maar toen we die rij zagen ging het lampje definitief uit. De mannen hadden overal spierpijn en 2 dagen rennen gaat niet in de koude kleren zitten. Dus terug naar de ferry en lekker naar het hotel.

Straks nog eten in Downtown Disney, vanavond koffer inpakken en dan zit het er op.
Time flies when you're having fun!

Downtown Disney

2012-01-09T21:34:00.000+08:00

Ik moet eerlijk bekennen, ik ben niet zo'n Disney-persoon. Nooit geweest ook trouwens. Zelfs niet toen de kindjes nog klein waren. Maar goed we zitten hier nu eenmaal tussen alle Disney-parken (en dat zijn er veel!) dus geen gek idee om dan toch iets van Disney op te zoeken.

Na de enorme inspanning van de heren, wilden we gaan eten in Downtown Disney. Een uit de grond gestampt Disney dorpje, kompleet met meer, restaurants, barretjes en winkeltjes. Zelfs Cirque du Solei heeft hier een vaste tent staan!

We liepen over de 'hoofdstraat' het dorpje in. En ik moet zeggen dat de Disney-spirit je dan wel te pakken krijgt! Heel gaaf! We besloten om een tafeltje te pakken bij Paradiso. Een latijns-amerikaans restaurant. Er speelde een bandje, we zaten op een terrasje, en het weer was perfect! Het kon niet beter!

Alledrie besloten we om voor de 'slow braised BBQ pork ribs' te gaan. En dat was lekker!! Het vlees viel van de botjes en we aten onze vingers er bij op!

Na het eten liepen we het dorpje door. Allerlei thema restaurants kwamen we tegen, aparte parkeerplaatsen voor kinderwagens op elke hoek van de straat, de Lego winkel, de Disney X-mas shop met een gigantisch aanbod van kerstballen van Mickey, en natuurlijk de Disney winkel zelf. En groot! En veel! En iedere volwassene voelde zich weer een kindje!

Het was ook aandoenlijk om te zien hoe Chiel en Jesse ieder met een Goofy in de handen stonden bij de kassa!

We hebben nog een rondje gelopen en toen was iedereen kapot. Bekaf. Niet meer vooruit te branden. Dus terug naar de auto. Tijd om naar bed te gaan. Want het was al .....Kwart over 8!! Ik weet niet hoe het komt maar als je even niets doet, dan lig je te slapen. En de nachten zijn lang en toch ook weer te kort. Absurd maar o zo lekker! Ja jetlag doet wat met je...

En nu is het maandagmorgen. De laatste 'vakantie' dag van Jesse en van ons. We gaan straks met z'n drietjes naar het Magic Kingdom want de heren willen graag nog naar Cinderella's Castle, omdat ze daar doorheen hebben hard gelopen. Leuk he!

Morgen vertrekken we weer. Wij via Atlanta naar Amsterdam en dan gelijk door naar Hong Kong. Jesse vliegt eerst naar Detroit voor een paar dagen om vandaar naar Hong Kong te vliegen.

En we kregen een berichtje van Linn. ZE IS AFGESTUDEERD!! Gaaf he!

The Goofy Challenge is in the pocket

2012-01-09T03:49:00.000+08:00

De mannen hebben het weer gedaan! Chiel en Jesse zijn beiden in bezit van de felbegeerde Goofy medailles plus bijbehorende t-shirts. Ze kunnen er weer eentje afvinken!

Gisteravond hebben we in het hotel gegeten. Lekker makkelijk en ik had last van mijn rug. Na het eten gingen we gelijk naar de kamer. Jesse keek scheel van de jetlag en Chiel had nu ook last van zijn rug. Ik was nog wat aan het rommelen in de kamer toen ik zag dat Chiel al in slaap was gevallen. Ik heb nog een blogje geschreven en toen ik in bed kwam vroeg Chiel 'ben je laat naar bed gegaan?' Waarop ik alleen maar kon zeggen 'ja, relatief laat' want ik lag een half uur later weliswaar op bed maar het was nog maar net kwart over 9 's avonds!

Vanmorgen ging de wekker om 2.30. Chiel stond al onder de douche toen ik wakker werd. Mijn rug zat lekker vast en ik had besloten om niet mee te gaan naar de finish. Het zou weer net zo koud als gisteren worden en dan zou ik zeker 5 uur moeten hangen op een bankje. Dat zag ik niet zitten. Ik ben wel mee naar de lobby gegaan, met Chiel en Jesse ontbeten en daarna heb ik ze uitgezwaaid en ben weer terug naar bed gegaan tot een uurtje of 8.

Om half 9 zat ik in m'n eentje aan het ontbijt en had info ingewonnen hoe ik bij de finish zou kunnen komen. Volgens de concierge moest ik dan met de shuttle bus naar het Magic Kingdom en daar op de monorail naar Epcot waar de finish zou zijn. Zo gezegd zo gedaan. Helaas had de shuttlebus flinke vertraging en ik zat net lekker op een bankje bij de bushalte toen ik een smsje kreeg van Jesse! Hij was al over de finish in een belachelijk snelle 3 uur en 49 minuten! Kan je je voorstellen? 42,2 km hardlopen in 3 uur en 49 minuten?

Ik heb gelijk gebeld en verteld dat ik eraan kwam. Chiel liep nog ergens. Afgesproken met Jesse waar ik hem zou ontmoeten. Op de eretribune bij de finish!

Ik had net Jesse gespot en was net op de tribune geklommen en Jesse gefeliciteerd toen Jesse ineens Chiel zag aankomen. Hij riep, Chiel keek en ook Chiel was over de finish! Hij deed er wel iets langer over 5 uur en 17 minuten maar te zien aan de blijdschap op z'n gezicht maakte dat helemaal niets uit! Hij heeft hem helemaal uitgelopen!

Hij kreeg de medailles, de officiele foto werd gemaakt en even later stond hij bij ons. Tevreden en met een grote lach op zijn gezicht. Hij had wel last van zijn rug en knie maar dat maakt na het over de streep komen dan niets meer uit.

We hebben even heerlijk in het zonnetje gezeten en zijn daarna naar de bus gewandeld. In het hotel hebben we net een hamburger gegeten en nu liggen Jesse en Chiel voor pampus op bed. Kapot. En dat mag ook wel natuurlijk. Ze hebben een enorme prestatie geleverd dit weekend!

Vanavond gaan we ergens eten in Downtown Disney en morgen hebben we nog 1 dagje om een echte Goofy te scoren!

21.1 km down, 42.2 km to go!

2012-01-08T10:02:00.000+08:00

De dag begon erg vroeg. Om half 3 's nachts om precies te zijn.

Om half 4 zouden we elkaar ontmoeten in de lobby. Het Hilton had namelijk voor de renners een ontbijt in de lobby geregeld vanaf 2 uur. Koffie, thee, sapjes, bagels met roomkaas en bananen stonden in grote schalen klaar. In de lobby was het al lekker druk en we zagen heel wat Mickey's voorbij komen!

De mannen waren er helemaal klaar voor. Alles was voorbereid en geregeld. Zo was de temperatuur al een hele dag in de gaten gehouden en Chiel en Jesse waren het met elkaar eens. Het zou niet koud zijn. Geen lange mouwen en/of lange renbroek. Jesse stond klaar in een snel tenue. Zwart (what else) met korte mouwen en broek. Wel van die sleeves om de benen en armen. Jesse had zelfs handschoenen aan. Het idee was om die sleeves om zijn armen en de handschoenen weg te gooien als het warm zou worden.

Een half uurtje later kwam een dame van het Hilton naar ons toe. Of we naar de bus wilden gaan want die zou zo vertrekken. Elke 15 minuten vertrok er een bus. Echt super geregeld! We stapten in en even later stonden we in een gigantische file. Iedereen wilde naar Epcot waar de start zou plaats vinden.

We moesten vanaf de bus een flink eind lopen naar de start. Ik denk wel 20 minuten lopen. Gelukkig voor Jesse kwamen we heel veel dixies tegen. Het viel eigenlijk ook wel tegen hoe koud het was. Ik zag de adem pluimen opstijgen, maar goed. Het zal zo wel lekker warm worden.

De mannen liepen door naar de start en ik mocht helaas als toeschouwer niet verder. De toeschouwers werden een andere kant opgestuurd. We namen afscheid en ik beloofde dat ik ergens bij de start zou staan. Maar dat was wel weer een flink eind wandelen. Over zo'n giga-parkeerplaats, door een bosrand en toen nog een half uur naar de start. Mijn rug ging langzaam maar zeker in verzet! En het was koud!!

Er deden zoveel mensen mee dat er 7 keer een groep werd gestart. Kompleet met vuurwerk. Maar het was nog wel erg donker. En tussen de lopers en de toeschouwers zat zeker zo'n 75 meter! Het was echt moeilijk om Chiel en Jesse te spotten in het donker en tussen de 35.000 man! Maar wonder boven wonder zag ik Jesse en Chiel voorbij komen! Alleen zij waren elkaar uit het oog verloren! Jesse kon geen Dixie voorbij lopen en daar is het mis gegaan.

Toen ze eenmaal uit het oog verdwenen waren zat er voor mij weinig anders op om terug te lopen naar die giga-parkeerplaats waar je koffie kon kopen! Het was zooooo koud! Ik denk zo tussen de 2 en 5 graden. Het was koud, nattig van de rijp en hardstikke donker. Mijn rug deed pijn en ik had geen idee hoe ik op een ander punt, b.v. het Magic Kingdom, zou moeten komen om Chiel en Jesse daar te kunnen aanmoedigen en om foto's te maken. Ik heb dus bij de finish gestaan waar ook de start was.

Daar baalde ik wel een beetje van. Ik had zo graag nog foto's willen maken bij daglicht! Ik begrijp eigenlijk ook niet waarom de start en finish zo ver van Downtown Disney af moest. Eigenlijk begrijp ik het ook wel. Op deze manier kunnen gewoon de hekken om 10 uur open voor het normale publiek, maar ik vond het echt jammer. Een gemiste kans in mijn ogen.

Na een flinke bak koffie kwam ik weer een beetje op temperatuur. Ik zocht een plekje voor de finish waar de mannen mij niet konden missen. Het werd drukker en drukker. En mijn rug deed zeerder en zeerder. Maar daar kwam Jesse! Precies 1 uur en 48 minuten later kwam hij over de streep. Hartstikke goede tijd! Maar hij was verkleumd!! Hij had het zoooo koud! Toen ik hem weer zag na de finish rilde hij helemaal. De sleeves en de handschoenen heeft hij aangehouden. En gelukkig kon hij nu een droog shirt en warme jas aan.

2 Uur en 11 minuten later kwam Chiel over de streep! Helemaal in zijn nopjes! Het was erg goed gegaan en in tegenstelling tot Jesse en mij had Chiel helemaal geen last van de kou! Hij vond het heerlijk! En hij was blij met de tijd! Ik was enorm trots op de mannen!!

We hebben koffie gedronken en toen hebben we tot 3 keer toe die enorme parkeerplaats, 10 voetbalvelden lang denk ik, moeten overlopen. De bus die ons terug bracht naar het Hilton zou ergens staan maar medewerkers van het evenement stuurden ons de verkeerde kant op. Ik was daar erg blij mee, want mijn rug had het begeven. Pijn! En ik was echt helemaal verkleumd. Maar gelukkig hoefden we niet voor de vierde keer de parkeerplaats over te steken. We konden instappen!

Bij aankomst in het hotel, was de lobby omgebouwd! Een groot podium stond klaar en de medewerkers joelden iedereen naar binnen en iedereen kreeg een gratis comsumptie. Heel leuk gedaan.

De mannen wilden eerst onder een warme douche en daarna gingen we weer ontbijten. Het kost aardig wat energie dat hardlopen. Nog steeds verkleumd en met bijna dichte oogjes zat Jesse aan het ontbijt. Jetlag. Chiel was voldaan maar niet verkleumd. We besloten na het eten om eerst maar even wat te slapen en ik moet zeggen dat ik pas warm werd onder het dekbed en dat mijn rug even niet pijn deed omdat ze kon ontspannen.

's Middags hebben Chiel en Jesse nog gezwommen om de spieren los te maken. Morgen moeten ze tenslotte nog een hele marathon gaan lopen! Ik heb besloten om ze vannacht uit te zwaaien maar dat ik niet mee ga. Het heeft geen nut om met die zere rug ergens op een muurtje te hangen voor zeker 5 uur! Ik neem een dagje vrij en dan kunnen we maandag met z'n drietjes nog iets ondernemen.

Ik ga nu maar slapen. Het wordt weer vroeg!

Shoppen!

2012-01-07T11:01:00.000+08:00

Gisteravond hebben we eerst Jesse opgehaald van het vliegveld. Een beetje witjes en een beetje brak liep hij door de gate. Het was 16 uur vliegen van HK naar New York en toen nog 3 uur van New York naar Orlando. Het mag duidelijk zijn dat hij overmoeid was. Totdat hij, tadadada, onze auto zag! Hij kreeg gelijk weer kleur op zijn wangen!

We stapten in, zetten koers naar ons hotel, alles ging goed totdat...natuurlijk we weer verkeerd reden! We bleven de snelweg op en af rijden en steeds net voorbij de toll. We krijgen denk ik bij de afrekening van de huurauto flink wat toll op de rekening terwijl we echt niet verder geweest zijn dan Orlando en Disney! Maar goed we hebben het gered en kwamen een half uurtje later terug in het hotel. Jesse bracht zijn spullen naar de kamer en we spraken af een uurtje later elkaar weer te zien om dan te gaan eten.

We zitten gezellig bij de Italiaan. Er wordt lekker bijgepraat, er wordt een wijntje gedronken, er wordt een bordje pasta gegeten. Heel gezellig. De ober komt langs om de lege borden mee te nemen, hij maakt een grapje hier en daar, flirt met de dames die naast ons aan tafel zaten en helaas laat hij een mes vallen. Op onze tafel....maar later bleek dat dit mes niet op tafel terecht was gekomen maar op...3 keer raden...Chiel's Iphone! Er zit een pracht van een ster in het scherm. Toen we hem daarop aanspraken ontkende hij natuurlijk. Maar gelukkig doet de telefoon het nog.

Jesse stortte op dat moment echt in. Hij kon zijn ogen niet open houden. Dus naar bed en we spraken af om vanmorgen om 8 uur te ontbijten. Bij ons ging de telefoon om 2 uur 's nachts. Niet Jesse maar de PCCW uit Hong Kong belde met een aanbieding! Geweldig idee maar wij natuurlijk gelijk klaar wakker. Achteraf bleek dat Jesse al aan het hardlopen was om 5 uur 's ochtends en hebben we met z'n allen ontbeten om 7 uur. Jetlag!

Vandaag stond in het teken van het ophalen van de startnummers voor de Goofy Challenge en het scoren van een korte broek voor de heren. De temperatuur is ineens weer gestegen en het was zelfs warm! Van 3 graden in de morgen naar 23 graden vanmiddag!

Dus wij de rode bak weer in. Jesse had zijn tom tom meegenomen en ineens hadden wij een navigatiesysteem in de auto! Geweldig! Dat rijdt stukken makkelijker.

We reden eerst naar ESPN Wide World of Sports Complex om de startnummers op te halen. Super gaaf complex, helemaal Disneyfied en vol met bejaarde vrijwilligers die overal de weg stonden te wijzen. Chiel en Jesse kregen hun startnummers, hun 3 Disney t-shirts en allerlei buttons en foldertjes. Ze hebben ieder hun XL shirts nog kunnen omruilen voor L shirts want toen ze zich opgaven voor deze marathon waren ze nog wat forser. Ze verzopen nu in de XL!

Ook hebben we de enorme expo van sport-dingetjes overgelopen maar helaas weinig gekocht. Er was genoeg maar de drang om shirts te scoren was verdwenen nu ze ieder 3 shirts hadden gekregen! Dus er zat maar 1 ding op. Op naar de shoppingmall's!!

Wat een enorme shoppingmalls bestaan er hier! Groot, heel groot. En goedkoop, heel goedkoop! En zo veel keuze dat het niet meer te overzien is. Maar desalnietemin hebben we daar toch zo'n beetje de hele dag doorgebracht. Het was wel een omgekeerde situatie. De heren gingen uit hun dak met shoppen en ik zat nu op zo'n stoel voor de kleedkamers!

Van de ene shoppingmaal gingen we naar de ander. Dit was lekker buiten, laag bouw en wederom super veel keuze. Ik heb heel wat UGG's gezien en niet gekocht. Maar ik kon de Le Creuset shop niet weerstaan! Er staat nu een pracht van een beslagkom op het bureau naast me!

Natuurlijk hadden we nog wat problemen met onze creditcard. Maar dat kan ook niet anders. Het ligt in de lijn der verwachting als je ziet wat er allemaal al mis is gegaan. De creditcard werd geblokkeerd zonder reden. Chiel ging bellen, kreeg uitleg van ene Mike die zonder reden de card had geblokkeerd en hem verzekerde dat de fout nu was goedgemaakt, gingen we weer verder met shoppen. Maar natuurlijk was de fout niet hersteld! Opnieuw bellen en als het goed is, kunnen we er weer tegenaan! Mike belde zelf naar Chiel om hem het een en ander uit te leggen. Toch netjes.

Na zo'n middagje shoppen waren we moe en wilden naar huis. Jesse reed deze keer. Hij stelde zijn navigatie systeem in en daar gingen we. Als een volleerde Puff Daddy, Puff Mommy en Puff Diddy reden we met de stereo op max met de raampjes naar beneden, mee te galmen met "I'm sexy and I know it!" de landweggetjes af. Goh wat een leuke omgeving! Dit hebben we nog nooit gezien! We keken onze ogen uit. We reden lekker totdat het navigatie systeem ineens zei "Destination reached!" Pardon? Bereikt? Waar is het hotel dan? Ik weet niet hoe het komt, maar wij zijn verkeerd gereden MET navigatie systeem!!

We rusten nu een beetje uit. Chiel is zijn loop outfitje voor morgen aan het klaar leggen en straks gaan we eten met Jesse. Pasta natuurlijk! Morgen is deel 1 van de challenge. Een halve marathon!

De lange weg naar Orlando!

2012-01-06T05:10:00.000+08:00

Nou we zijn er. Het is nu 5 uur 's ochtends en natuurlijk ben ik klaar wakker. Het tijdsverschil tussen Orlando en Druten is 6 uur vroeger. Bij jullie is het nu 11 uur in de morgen. Het kan alleen maar beter gaan vandaag want gisteren was een DAY FROM HELL!

Het begon allemaal op Schiphol. De vlucht stond gepland om 11.10 uur. Maar i.p.v. 2 uur vantevoren aanwezig zijn op het vliegveld, zorgden we ervoor dat we er 3 uur vantevoren waren. Om 8 uur precies liepen we naar balie 17 t/m 19 van Delta Airlines.

Er stond een mega lange rij VOOR de hekjes waar de bali's staan. Chiel en ik keken elkaar verbaasd aan. Dit hadden we nou ook niet verwacht. We hadden het onderling erover dat dit toch niet de rij voor Delta Airlines kon zijn toen een meneer die een naambordje droeg waarop stond 'schiphol', zich ongevraagd in het gesprek mengde. 'Ja dit is de rij. Hoezo? Is er wat dan?' Voordat ik kon reageren, want dat wilde ik graag, believe you me, vroeg een andere medewerker van Schiphol 'moeten we er wat bali's bij open doen?' waarop die gabber zegt 'nee hoor, het gaat prima zo!'

De toon was gezet! Wat een absurde situatie! Als een nest mieren stond iedereen zich te verdringen voor die hekjes van Delta. Een bijna bejaarde grond stewardess van de KLM regelde de boel als een zonnestraaltje (not!) en met een vriendelijk "Don't move! en Stand still" werden we als vee door de hekjes gedreven. Bijkomend voordeel was dan ook nog dat uitgewerkt KLM personeel zich daar ook nog eens doorheen wilde drukken, dus je begrijpt, het was waanzinnig goed geregeld!

Met boardingpas mocht rechts naar de bali, zonder uitgeprinte boardingpass werd gelijk naar de check-inn toestellen geleid. Niemand begreep daar wat van. Nu stond er voor deze apparaten ook een enorme rij, maar inderdaad, zo heb je een gedeelte van het probleem verplaatst. Ik zeg gooi wat extra bali's open. 2 is misschien wat weinig als de rij tot om de hoek staat. Natuurlijk werkte het allemaal niet dus wij kregen een printje van het apparaat dat we naar een bali moesten aan de linker kant. Hier kunnen medewerkers kijken wat er aan de hand is. Het zal geen verrassing zijn als ik zeg dat hier opnieuw een nest mieren zich stond te verdrukken voor de 3 bali's die, ik doe maar een gooi, zo'n 100 man moesten helpen. Ondertussen was het 08.30 uur geworden!

Wij hebben in deze rij van 08.30 tot 9.15 gestaan toen Chiel het spuug zat werd. Met zijn charme heeft hij een senior-grond stewardess kunnen overtuigen om ons te helpen want om 9.45 uur moesten we namelijk al boarden! En wat bleek, mijn Esta die ik online had aangevraagd EN was goed gekeurd, bleek ineens niet te bestaan in het bestand. Gelukkig had ik een printje bij me. In China moet ik overal als HONIGVOOGD door het leven maar hier ben ik VOOGD.

Enfin, deze aardige dame heeft ons geholpen en om 9.50 stonden we voor de Delta gate. Eerst even bijkomen van het gedoe en de schrik toen we de bejaarde en te zware crew van Delta voorbij zagen komen. Ik denk dat de gemiddelde leeftijd 60 jaar was voor de stewardessen! Niet te geloven! Maar goed daar was het volgende probleem. Hier bleek dat ik geen stoel toegewezen had gekregen! Of we misschien even wilden wachten. Goh? Echt? Maar eerlijk is eerlijk, iedereen hielp en we konden naast elkaar zitten! We zaten net lekker in een rijtje van 4 toen ik een beer van een jongen zag die natuurlijk naast mij ging zitten.

De 7 uur durende vlucht heeft die gabber zeker de helft van mijn plek ingenomen! Met zijn benen en bovenlijf! Hier en daar kreeg ik nog een arm op mijn hoofd omdat hij in slaap viel (HIJ WEL!) een elleboog in mijn gezicht en een elleboog in mijn zij. Boffen!! Ik zat echt klem en die gabber weg duwen had geen zin want elke 2 minuten zat hij weer op schoot. Maar aan alles komt een eind, zo ook aan deze vlucht. We waren in Boston!

Hier moesten we onze bagage ophalen en opnieuw inchecken en vervolgens moesten wij ook door de douane. Je wordt gelijk in het systeem opgenomen. Iris-scan en vingerafdrukken! Maar goed, wij hadden gedacht dat we nog wel aan een kopje koffie zouden kunnen gaan maar nee, ook hier weer mega lange rijen bij de security. Onze koffer moesten we naar een transfer-bali brengen en daar was, ik zou bijna zeggen natuurlijk, de bagageband kapot. De man achter de bali zei: 'laat alle koffers maar staan, ik zorg ervoor dat ze op het vliegtuig gaan!' Maar Chiel en ik hadden daar een vervelend gevoel bij. Maar goed, je wordt een kant opgestuurd en dat doe je dan ook maar. We gingen het vliegtuig in en 3 uur later zouden we aankomen in Orlando. Grappig om te zien dat er vooral bejaarden en kinderen op zo'n vlucht zitten! De kids voor Walt Disney en de bejaarden vooral voor het aangename weer. Maar niet deze week...jammer...het is rond het vriespunt in freaking Florida!!

Wij gaan naar Mickey!

We liepen naar de bagage band en wat denk je? Geen bagage! Goh, echt?! Ja heus waar. Natuurlijk waren de koffers niet meegekomen en na onderzoek bij het klanten-service kantoortje van Delta bleek dat de koffers om 12 uur 's nachts nog zouden aankomen in Orlando. Geluk bij een ongeluk. Ze waren terecht! We kregen een formuliertje mee en een overnachtingskit van Delta. Echt super. Ieder een toilettas met van alles en een oversized t-shirt van Delta zodat je in ieder schoon naar bed kan.

Volgende stop was de huurauto. Jesse had een auto geregeld en wij gingen die ophalen. We hebben een upgraadje gekregen qua auto dus nu rijden we rond in een belachelijke grote rode Ford Explorer! Chiel kan zelfs nauwelijks met zijn voeten bij de pedalen, hihi! Maar goed, wij voelen ons Puff Daddy en Puff Mommy! Vraagt die man nadat je echt een kapitaal hebt uitgegeven aan zo'n auto, wil je misschien een tom tom. Maar natuurlijk. Wat kost zo'n service dan? Nou maar 11 dollar per dag. Zegt Chiel weer "nee, ik kan zelf de weg wel vinden! Veel te duur!" Dus wat gebeurt? Natuurlijk! Wij rijden weer rondjes op de snelweg rond Orlando! En omdat het even wennen is met zo'n grote bak, snijden we links en rechts wat mensen af. En hebben we alle Hilton hotels in Orlando, en dat zijn er best veel, bezocht en konden we weer vertrekken omdat we bij de verkeerde stonden.

Maar goed. Rond 9 uur kwamen we dan toch eindelijk bij ons hotel aan. Gelijk gebruik gemaakt van Valet Parking want zo'n bak in een parkeergarage 'effe' parkeren zagen we niet meer zitten. We hebben een mooie kamer en na onze maaltijd zijn we min of meer gelijk in slaap gevallen. Jetlag!

Morgen gaat het vast beter en dan halen we Jesse op!

On my way to the USA!

2012-01-03T17:04:00.000+08:00

Het is vandaag de laatste dag dat we in Druten zijn. De laatste was zit in de machine, straks nog even de laatste boodschapjes doen, Chiel is nog de laatste zakelijke dingetjes aan het regelen en vanmiddag ga ik mijn koffer pakken. Morgenochtend vroeg vertrekken we naar Schiphol.

En deze keer vliegen we niet gelijk door naar HK. Nee, we maken een ommetje naar Orlando, Florida! Deze aankomende week staat in het teken van 'LANG'!

We gaan gezellig LANG vliegen van Amsterdam naar Atlanta dan overstappen naar Orlando en vandaar een auto naar Disneyworld. Daar zijn we 1 nachtje alleen en dan halen we de volgende dag LANGE Jesse op van het vliegveld die dan aankomt in Orlando!

Vervolgens gaan Chiel en Jesse het aankomend weekend lekker LANG lopen. De zogeheten Goofy! Namelijk eerst op zaterdag een halve marathon lopen en op zondag een hele marathon! En dat allemaal op Disneyworld. Daarna zullen ze wel LANG onder de douche staan om de spierpijn te verdrijven...

Op dinsdag vertrekken we dan weer eerst van Orlando naar Boston, van Boston naar Amsterdam en dan van Amsterdam naar Hong Kong. Lekker LANG dus!

Ik ben erg benieuwd hoe Orlando bevalt. En ik ben erg benieuwd hoe het de mannen zal vergaan. Ze hebben allebei als een idioot getraind dus ik heb goede hoop. Ik heb geen idee of ik toekom aan het schrijven van een blog daar in Orlando maar ik ga mijn best doen! Anders duurt het wel heel erg LANG voordat jullie wat horen van ons!

Tot in de USA!

Happy New Year!

2012-01-02T18:07:00.000+08:00

Voordat ik verder ga wil ik iedereen het allerbeste wensen voor 2012. Heel veel geluk, gezondheid en voorspoed! En bedankt voor het blijven volgen van mijn blogje!

Oudejaarsdag.
Iedereen druk met de laatste voorbereidingen, de boodschapjes moesten nog gedaan worden en de oliebollen nog gekocht. Ik heb jaren geleden zelf bakken al opgegeven. Bij mij werden ze alleen maar vet...

Linn had een feestje thuis gepland voordat ze allemaal naar een groot feest zouden gaan in Druten. En Ben ging met vrienden naar Utrecht om bij weer een andere vriend Oud/Nieuwjaar te vieren. En wij werden gebeld door Simone. Of we zin hadden om bij haar het nieuwe jaar in te luiden! Na het avondeten zaten wij dus in de auto naar Leiderdorp!

En wat gezellig was het daar! Familie en vrienden van Ron en Simone kwamen beetje bij beetje binnen druppelen. De tafel stond vol met lekkere dingetjes en de wijn leek maar niet op te gaan. We waren ook blij dat we hadden besloten een nachtje te blijven slapen. Midden in nacht weg rijden zonder te kunnen klinken op het nieuwe jaar is ook niet alles.

En toen kwam 12 uur. Er werd geklonken en toen mocht eindelijk de fik in het vuurwerk gestoken worden! Wat kunnen mannen dan toch transformeren in kleine jongetjes als ze vuurwerk zien! Marcel kon eindelijk die enorme rol afsteken. En eerlijk gezegd leek het weer of ik terug in de tijd was als pa precies om 12 uur al klaar stond met zijn sigaret om de Enkweg voor 15 minuten lang op te schrikken!

Om 2 uur konden Chiel en ik onze ogen niet meer open houden. Ik was al trots op Chiel want normaal gesproken slaapt hij al om 9 uur op zijn stoeltje voor de tv, maar deze keer had hij het goed volgehouden! Wij naar bed en de volgende morgen hoorden we van Simone dat zij pas om 5 uur naar bed waren gegaan...

Nieuwjaarsdag.
De hele familie zat lekker aan het ontbijt. Brak en met kleine oogjes maar ze waren wakker! Simone en Ron liepen even later al buiten om de rode smurrie weg te vegen.

Wij vertrokken na het ontbijt richting Druten. Maar we hadden ook een uitje gepland! Ik wilde heel graag de molentjes in Kinderdijk zien. Ik had gelezen dat Kinderdijk ook een Unesco bezienswaardigheid is. En Chiel en ik hebben al heel wat van die Unesco bezienswaardigheden all over the world gezien maar bij deze, zo relatief dicht bij huis, die had ik nog nooit gezien!

Het weer was bagger. Daar kan ik kort over zijn. Chiel en ik zijn echt drijfnat gemiezerd maar wat gaaf was dat! Super! We hebben de hele wandeling langs de molens gedaan en een uurtje later zaten we nat maar voldaan weer in de auto. Een goed begin van 2012!

Dag bij dag

2011-12-31T06:09:00.000+08:00

Wat is zo'n vakantie toch lekker!

- dinsdag - shoppen met Lody in Nijmegen. Goed geslaagd. Winkel voor winkel van voor naar achteren uitgeplozen. Groot aanbod 'SALE' borden!

- woensdagavond - uit eten geweest met Lody bij Tokyo Lounge in Tiel. Voelde me gelijk thuis toen ik de Chineze koppies in de keuken zag en Cantonees hoorde praten. Echt lekker gegeten en zeker een aanrader!

- donderdagmiddag - op weg naar Zelhem. Chiel had nog wat zakelijke dingetjes te bespreken met Ton en daarna gingen we eten in restaurant 'De Gouden Karper'. Zoals het klinkt, zo zag het er ook uit. Vooroorlogs pand, overdekte veranda, bezoekers van vooral boven de 65 jaar, hoogpolig tafelkleed met afdruk van asbak, maar wat kan je daar lekker eten! Vooral het wildmenu is een aanrader. Ik had zuurkool, worst en fazant en het was zalig! Mocht je daar ooit in de buurt zijn, zeker langs gaan. Al was het maar voor een kopje koffie met huis gemaakt appelgebak!

- vrijdagmiddag - met Linn naar Nijmegen. Alles ingeslagen wat ingeslagen moest worden. De eerste oliebollen gegeten! Trouwens gewoon gekocht bij Bakker Bart en niet bij de oliebollenkraam die volgens het AD de slechtste oliebollen van Nederland verkoopt! Een oud collegaatje van Randstad ontmoet in de winkelstraat. Ben gelijk weer helemaal op de hoogte!

- vrijdagavond - naar Remy en Rachida. Rachida lag helaas nog steeds ziek op de bank. De zielepiet. Kerstboompje bewonderd. Met Remy bij de Griek gegeten naast de Domtoren. Gezellig! Lekker gewandeld over de Oude Gracht in de waterkou. En nu weer thuis. Chiel zit te knikkebollen en hij probeert (tegen beter weten in) pas over een uurtje naar bed te gaan. Geloof mij, dat gaat niet lukken!

Morgenochtend maar proberen om uit te slapen want het wordt een latertje. De laatste dag van het jaar breekt aan!

De kalkoen, sluik reclame en Ommen!

2011-12-28T23:02:00.000+08:00

Kerst is alweer een paar dagen voorbij. Ik ben lekker druk geweest en heb gezellige dingen gedaan waardoor het dagelijks updaten er eventjes niet in zat. Sorry ;-)

Enfin. Tijdens ons kerstdineetje stond er op het menu kalkoen. Niets bijzonders want dat eten we al jaren tijdens de kerst. Maar wat wel bijzonder was dat we de kalkoen konden kopen van Timo. Timo is 15 jaar en als hobby houdt hij kalkoenen. 10 Stuks om precies te zijn. Ze hebben een goed leven gehad bij Timo. Ze mochten lekker vrij rond lopen en ze konden rond scharrelen op de boerderij. En Timo gaf ze altijd de overgebleven stoofpeertjes waar de kalkoenen gek op waren! Maar net voor de kerst was de tijd op voor de kalkoenen en werden ze geslacht om bij 10 gezinnen de kroon op het kerstdiner te zijn!

(Lody bracht de kalkoen kompleet met recept die Timo erbij had gegeven. Ook kregen we zijn emailadres want hij wilde heel graag weten hoe de kalkoen had gesmaakt!)

De grootste kalkoen mocht bij ons in de oven. 6,5 Kg zwaar! Ik ben de hele dag bezig geweest met bereiden, te vullen en te overgieten met op smaak gebrachte boter. Resultaat was geweldig en de kalkoen smaakte heerlijk! O ja, volgens Timo was deze kalkoen een ander ras. Eentje met flinke borstfileetjes en dat klopte inderdaad. De 2 filets waren al genoeg om de 10 hongerige magen bij ons thuis te voeden!

Het was zo gezellig met z'n allen! Helaas kon alleen Selena er niet bij zijn. Zij moest werken maar om het te compenseren was ze op kerstavond komen eten.

Remy en Rachida hebben we 's middags opgehaald van station Tiel, Lody stond even later op de stoep, Linn en Jeffrey waren er en natuurlijk Yvon en Mari. Kerst zou kerst niet zijn zonder hun. Het was heel gezellig zo met z'n allen.

Daarna werd het natuurlijk tijd voor uitbuiken, uitgaan en een goed boek! Ach een beetje reclame maken voor Mark mag best!

Vanmorgen zijn we even bij Jos en Irma wezen kijken in Ommen. Sinds een paar dagen wonen ze in hun nieuwe huis en zijn ze bezig het 'nest' in orde te maken. Irma is in maart uitgerekend. Prachtig huis met enorm veel ruimte en met meer inloopkasten dan wat je als vrouw kan wensen! We zagen Jan ook nog even. Hij was als trotse opa, de kinderkamer aan het verven.

Het was erg leuk om te zien hoe Jos leeft buiten HK! Misschien even schrikken, maar Jos heeft gezellige lampen aan het plafond hangen in NL! Wij dachten dat zo'n peertje aan een draadje uit het plafond de norm was maar nee. Het kan dus anders!

En straks gaan we naar Lody. Ze neemt ons mee naar een Japans restaurant! Lekker!!

Merry Christmas!

2011-12-25T18:20:00.000+08:00

Wij wensen jullie allemaal een heel gelukkig kerstfeest!

...en een kaarsje voor alle dierbaren die ons ontvallen zijn...

Tiel

2011-12-24T20:53:00.000+08:00

Gisteren belde Lody op. Of ik thuis was zodat ze de kalkoen kon afleveren. Zo gezegd, zo gedaan. Even later lag de 6,5 kg kalkoen op het aanrecht! Daarover later meer natuurlijk. We eten de kalkoen op 2de kerstdag! Ik kan daar wel een blog over schrijven!

Maar goed, Lody vertelde dat ze nog even naar Tiel ging om kadootjes te halen voor haar kids. En eigenlijk had ik wel zin om mee te gaan! Lekker een beetje rondlopen zonder dat je wat moet. Gewoon voor de gezelligheid. Chiel had ook zin om mee te gaan (alhoewel ik denk dat hij daar later spijt van had) en we spraken af elkaar te ontmoeten aan de Waalkade in Tiel.

Plaatsnaam bordje voor Doven en Slechtzienden!

Chiel en ik reden naar Wamel. Vandaar heb je een voetveer naar Tiel. Voor een eurootje pp ga je naar de overkant. Geen gedoe met parkeerplaatsen zoeken want aan de Wamelse kant is parkeerplek zat.

Deze keer geen 'morningstar' of de 'silverstar' in Hong Kong maar de Hendrikus in Wamel! Ja, hoe Nederlands wil je het hebben. Het was echt barstens koud maar voor mij een uitje! Ik had dit nog nooit gedaan!

Lody kwam naar ons toe (zij had de auto bij haar werk geparkeerd in Tiel) en met z'n drietjes liepen we de stad in. We kwamen gelijk Flipje van Tiel tegen achter de stadspoort. Heel grappig.

We hebben heerlijk rond gelopen en geshopt, de Hema leeg gekocht en geneusd bij de Xenos.

En we konden natuurlijk geen bord met SALE voorbij lopen! Zoals ik al zei, volgens mij had Chiel spijt dat hij was mee gegaan.

Toen we na het shoppen Druten weer inreden zag ik een geweldige boom. Vol met kleurtjes! Natuurlijk moest ik daar een foto van maken en toen ik dichterbij kwam zag ik het pas...de boom had gebreide stukken aan! Heel gaaf!

's Avonds hebben we met Linn en Ben nog een hapje gegeten bij d'n Optie. Het wildmenuutje moest natuurlijk geproefd worden. Heel gezellig!

Kompleet

2011-12-22T14:50:00.000+08:00

Sinds gistermorgen, woensdag, zijn we weer kompleet. Chiel kwam vroeg aan op Schiphol en om 9 uur zaten we al thuis aan de koffie. Gezellig!

En toen begon een dag vol knikkebollen, gapen en in slaap vallen op de bank. Niet alleen Chiel maar ik ook! Ik had een slechte nachtrust gehad, zenuwachtig dat Chiel thuis zou komen, en had bijna niet geslapen. Chiel daarentegen had perfect geslapen in het vliegtuig maar je bent gewoon van slag als je 12 uur hebt gevlogen. Honger en slaap op de raarste tijden.

's Middags mocht hij wel eventjes met mij mee naar de AH. Hij wilde hutspot met worst eten i.p.v. frietjes met een frikandel! De afgelopen 10 dagen dat hij alleen in HK rond liep heeft hij alle fastfood restaurantjes gehad en nu was hij helemaal klaar voor een echte warme maaltijd! En vanwege de jetlag zaten we om 16.15 uur al aan de hutspot! Honger!

En toen zou Ajax voetballen...Chiel ging eerst naar bed. Hij kon zijn ogen niet open houden. Afgesproken dat ik hem om half 9 zou wakker maken. En zo geschiede. Ik maakte hem wakker, hij had heel veel moeite om zijn ogen open te krijgen maar een voetbalwedstrijdje maakte veel goed. Zitten we net goed en wel voor de tv, de eerste fles wijn is net open getrokken, wordt de wedstrijd gestaakt! Je begrijpt dat Chiel daar de balen van had.

Straks gaat hij weer hardlopen en daarna komt een collega op bezoek om dingetjes door te nemen. Linn gaat zo naar stage. Ben naar het werk. Ik heb al wat gerechten voor de Kerst klaar staan in de koelkast en straks ga ik weer verder met koken voor de Kerst. I love this time of year!

En dan zag ik nog een reclame! Die van John de Wolf, oud-feyenoorder, die tegenover de Arena van Ajax in het ziekenhuis ligt! Geweldig!

Tik een eitje

2011-12-20T02:34:00.001+08:00

Het was nog donker en koud toen de wekker afliep. Een uurtje later zat ik gewassen en aangekleed beneden en was het wachten op Linn. Om 8 uur moesten we in Nijmegen zijn bij de GG&GD omdat Linn haar inentingen ging halen voor haar vakantie naar Indonesie!

Even later stapte ze binnen en gingen we op weg. In het donker en in de kou! Linn kreeg haar inentingen en met een beetje lamme arm gingen we naar de markt. Het was zo vroeg dat we nog de enigen waren dus we konden heerlijk rondkijken en ons boodschappenlijstje voor de Kerst afwerken. Bij elke kraam raakte de boodschappentas voller en voller. De boodschapjes verdwenen in de achterbak van de auto en werd het tijd voor ontbijt!

Ook bij de V&D waren we de eersten! Het gekookte eitje was zelfs nog warm! Wat wil een mens nog meer!

Sneeuw!

2011-12-18T22:35:00.000+08:00

Raar weer vandaag. Eerst zon, toen regen, toen bewolkt, toen heel erg donker, en toen...sneeuw!

Maansverduistering

2011-12-18T04:04:00.000+08:00

Dat was vorige week. Zaterdagavond om precies te zijn. We waren met een groepje vrienden en gingen na het eten naar Knutsfort Terrace voor een drankje. Onderweg zagen we veel mensen omhoog kijken en begrepen niet waarom. Totdat Steve ineens bedacht dat het om de maansverduistering ging. We zijn op een terrasje gaan zitten en zagen hoe stukje bij beetje de aarde voor de maan ging staan.

De foto's zijn eigenlijk best goed geworden dus bij deze. De maansverduistering. 1 Week later!

Zus met pensioen!

2011-12-16T13:47:00.000+08:00

Gisteren ben ik samen met Lody naar Nunspeet afgereisd. Reden was het pensioenerings feestje van zus Arlene!

We gingen op tijd weg want we hadden afgesproken met Andy en Marry om rond 2 uur bij Arlene thuis te zijn. De collega's van Arlene hadden namelijk het idee om haar thuis op te halen in een oude Amerikaanse leger ambulance uit 1942! Heel gaaf idee maar iedereen kent mijn zus...die heeft geen zin om te laat te zijn...ook niet op haar eigen feestje! Het plan was dus om haar thuis te houden zodat ze niet stiekem zelf richting Harderwijk zou gaan!

Toen we aankwamen zaten Andy en Marry er al. En een duidelijk zenuwachtige Arlene liep koffie te schenken. Ze was echt nerveus en zij wist niets van wat haar te wachten stond. Ze wist wel dat ze opgehaald zou worden maar hoe wist ze niet. Voor ons natuurlijk het perfecte moment om grapjes te maken. Zo zagen we een DHL vrachtwagen voorbij komen "Arlene, je wordt per DHL afgeleverd!" of er kwam een helicopter over "Ja, daar zijn ze Leen!" of een oude man met baard die voorbij kwam per fiets "Pak je paraplu, je mag achterop!"

We hebben enorm veel plezier gehad en het was geweldig om Arlene's gezicht te zien toen dan eindelijk, te laat (!), met loeiende sirene's de oude ambulance voor het huis stopte!
De brancard werd gepakt en daar kwamen ze! Maar toen de achterklep openging kwamen daar nog eens een mannetje of 8 ( vrouwtje of 8) uitkruipen! Arlene was verbaasd! En een beetje verbijsterd! Ze werd in de ambulance geplaatst en daar gingen ze op weg naar Harderwijk!

We gingen een halfuurtje later en daar kwamen we Marianne en haar dochters tegen, Martine en Gerben met hun zonen en een zaal vol met collega's van toen en nu! En omdat ik ook eens heb gewerkt in hetzelfde ziekenhuis als waar Arlene heeft gewerkt, kwam ik ook oude bekenden tegen! Hoe leuk!

Arlene werd toegezongen en toegesproken, ze werd in de bloemetjes gezet en ze gaf zelf een speech. We kregen foto's op een groot scherm te zien van haar tijd als verpleegster, praktijkbegeleidster en als docent verpleegkunde. Echt enig om te zien.

Maar aan alles komt een eind. Zo ook aan de gezellige middag in Harderwijk. Arlene ging eten met haar 'oud'collega's en wij gingen terug naar Nunspeet. We hebben nog een hapje gegeten bij Andy en Marry, en nadat Maurice zijn nieuwe Vans had gekregen van mij, zijn we terug gereden naar Druten.

Het was een waanzinnige leuke dag!

Klaar wakker

2011-12-14T12:45:00.000+08:00

Jetlag. Je kan er niet omheen. Soms valt het mee, soms valt het tegen maar vast staat dat je er last van krijgt.

Gistermorgen zag ik de grote wijzer van mijn wekker, minuut na minuut weg tikken. Ik vond 3 uur 's nachts een beetje vroeg dus ik ben blijven liggen. Maar ik was wakker...Je draait je nog een keertje om, en dan begint het. Honger! Ik heb een half uur gedaan of ik mijn knorrende maag niet hoorde protesteren maar dat werkt niet. Opstaan dan maar!

Koffiepot aan gezet, broodje gesmeerd, kerstlampjes allemaal aan, en op de bank. Maar niet voordat ik de verwarming een zwiep had gegeven want ik vind het hier koud!

En vandaag ben ik een uurtje later wakker geworden. 4 uur. Honger opnieuw en zin in een kopje koffie. Het heeft wel wat, zo midden in de nacht beneden zitten tussen de kerstverlichting. Mail en facebook checken en zoals nu een berichtje schrijven voor mijn blog. En de tv op 24-kitchen! Wat een verbetering als je dat vergelijkt met al die andere zenders die alleen maar sex reclame's uitzenden!

(Ik had het er gisteren over met Linn toen ik ineens op tv 2 blote borsten zag. Ik ben het niet meer gewend om bloot te zien na 7 jaar China. Het is ondenkbaar dat we zoiets zouden zien op National TV. Shok!)

Vanmiddag ga ik lekker naar de kapper. Heerlijk. En vanavond gaan we met z'n drietjes naar d'n Optie. Gezellig! En morgen naar Nunspeet! Dan gaan we een feestje vieren!

Home!

2011-12-13T11:50:00.000+08:00

Ik ben er weer. Gistermorgen om 6 uur ben ik geland.

Natuurlijk moesten we voor we vertrokken uit HK eerst een half uur wachten. Dit in verband met de verwachte aankomsttijd in Amsterdam. Dan zouden we voor 6 uur aankomen en dat mag niet. Na 6 uur mag je pas aankomen op Schiphol i.v.m. geluidsoverlast.

De trip ging lekker voorspoedig. Geen turbulentie, geen gedoe. En als je weet dat lekker languit mag liggen, dan scheelt dat een hoop!

Bij aankomst in Amsterdam mochten we helemaal achteraan landen. Voor mijn gevoel zaten we halverwege Lelystad! Tjonge jonge. Ik overdrijf echt niet als ik zeg dat we zo'n 25 minuten hebben getaxied van waar we landden tot aan de gate. Maar goed. Regels zijn regels. En toen we het vliegtuig uiteindelijk mochten verlaten, stond daar zo'n 8 man douane personeel bij de deur van het vliegtuig om gelijk je paspoort te checken!

Een dame van Cathay Pacific vroeg aan mij, 'do they do this everytime?' Ja. Elke keer. Je zou 'God forbit" in NL willen blijven! Nou ja, de lachebekjes van onze Nederlandse trots stonden daar fier en 'fearless' in een lange rij vermoeide passagiers gelijk lastig te vallen.

Na deze eerste hindernis was het lopen naar 'immigration'. Ik zat aardig voorin in de lange rij passagiers dus dat duurde 10 seconden. 'Welkom thuis!', zei de man.

Toen naar de bagageband. Dat duurde langer dan verwacht. De hal stond vol en iedereen probeerde vooraan bij de band te staan. Op een gegeven moment kreeg ik telefoon van Lody. 'Ben je er al?', vroeg ze. Ja ik ben er al een uur!!! Maar de koffer is er nog niet! Ik vind dat toch echt een slechte ervaring, wachten op je koffer op Schiphol. Dat duurt eeuwen! Ik kom nog wel eens ergens, maar Schiphol spant echt de kroon qua tijd die ze nodig hebben om je koffer uit te laden!

Enfin, kwart over 7 liep ik met mijn koffers de hal uit en wat een verrassing, daar stonden Lody en Simone met naambordje! Wat gezellig en wat lief dat ze daar in de vroege morgen stonden! We hebben lekker een kopje koffie genomen en daarna ging Simone weer naar huis. Ze moest nog werken ook! En Lody en ik gingen richting Druten.

Linn en Ben stonden al te wachten! Wat heerlijk om ze weer klem te knuffelen, hihi. Lody vertrok weer, ook zij moest werken, en wij hebben de kerstboom opgezet.

De boom is weer wit. Net als alle voorgaande jaren. Alleen hebben we hier en daar knuffels in de boom zitten. Vond Ben leuk. Voor het effect! En als gespreksonderwerp. Nou ja...

Natuurlijk hebben we 's avonds een frietje gegeten met een kroketje. Heerlijk! En toen was het voor mij, vechten tegen de slaap. Ik heb echt mijn best gedaan maar om 9 uur lag ik op bed. Ik kon niet meer! Heerlijk geslapen en ik werd herboren wakker! 4 uur 's ochtends! Ach, ik heb alle lichtjes weer aangedaan, een kopje koffie gezet en een bruine boterham met kaas gegeten. En nu zit ik lekker op de bank te genieten van thuis zijn! Heerlijk!

Naar NL!

2011-12-11T16:40:00.000+08:00

Eindelijk is de dag aangebroken! Heerlijk. Lekker op kerstvakantie naar NL. Ik vlieg vanavond in mijn eentje want Chiel komt pas de 21ste december. Hij is erg druk en de aankomende week heeft hij alleen maar klant-bezoek gepland staan. Tja...

Om de dag te breken zijn we vandaag naar Ap Lei Chau gegaan. Zeg maar de verticale woonboulevard van Hong Kong. Gevestigd in een gebouw van 28 verdiepingen. We wilden naar wat dingetjes kijken.

Omdat ons nieuwe flatje beduidend groter is dan wat we nu hebben, kunnen we straks een echte bank aanschaffen. En omdat we een groot balkon krijgen, wilden we kijken naar een tuinsetje om te eten EN een tuinsetje om lekker op te zitten. En Chiel wil zo'n grote BBQ! En wonder boven wonder is daar een enorm aanbod van. Als we weer terug zijn in HK kunnen we het eens rustig bekijken en uitzoeken.

Straks gaan we nog lekker eten. Voor de laatste keer in 2011 een Peking eendje denk ik. Yammie! Daarna brengt Chiel me naar het vliegveld en morgenochtend om 06.20 landt de CX 271 op Nederlandse bodem! Ik weet zeker dat ik ga slapen, want ik heb al mijn asia-miles punten ingeleverd voor een upgrade. Kan ik me nu al op verheugen dat straks die stoel he-le-maal plat gaat!

In ieder geval het volgende postje komt uit Druten. Tot morgen!

Onverwachts!

2011-12-10T00:21:00.001+08:00

Afgelopen zondag liepen Chiel en ik naar ons makelaartje. We vonden de flat op Austin Avenue eigenlijk wel heel leuk. We besloten dat we zelf een ikea-keukentje zouden laten plaatsen want die ene wokbrander deed het niet voor ons en we wilden met Joyce een gesprek aangaan of er misschien iets te regelen zou zijn met de verhuurder. Joyce was er niet, het was haar vrije dag, maar haar collega kon ons vertellen dat die flat net was verhuurd. Jammer maar helaas dus. We baalden er toch wel van. Hadden we eindelijk een besluit genomen, is de flat weg! Maar goed. We keken elkaar aan en zeiden tegelijkertijd "...het zal wel ergens goed voor zijn, dan had het zo moeten zijn..."

Het was donderdagmiddag, rond 4 uur toen mijn telefoon ging.
Joyce, de makelaar am apparaat. Of ik vrijdag om 11 uur bij haar op kantoor kon zijn want ze had vandaag een flat met balkon in de verhuur gekregen waarvan ze dacht dat het echt iets voor ons zou kunnen zijn. Ja hoor, zei ik. Ik ben er om 11 uur.

Om 6 uur ging mijn telefoon opnieuw. Rina. Ze wilde vrijdag naar TST afreizen en of ik misschien zin had om mee te shoppen. Tuurlijk. Gezellig. Ik moet alleen om 11 uur bij de makelaar zijn. Of Rina misschien zin had om mee te gaan om een flat te bezichtigen. Chiel kwam thuis van het werk. Verteld dat Joyce had gebeld. Jammergenoeg kon hij niet mee. Hij werd vrijdag in Shenzhen verwacht.

Vandaag, vrijdag dus, stond Rina keurig op tijd voor de deur. Joyce belde ook. Zij zou een kwartiertje later zijn dan afgesproken en of ik misschien naar de flat zou kunnen komen. Hilton Towers in TST-east! Oh...Hilton Towers...is dat niet op dat pleintje bij het Thaise restaurantje waar je lekker buiten kan zitten? Ja, zei Joyce. Dat is de plek!

Terwijl we naar de flat liepen zei Rina 'Doe nou niet enthousiast. Dan kunnen we misschien de huurprijs drukken!' Goed plan Rina, dacht ik nog. Maar terwijl de voordeur open werd gedaan door de huurder die er nu nog in woont, mijn oog op de ruime en lichte woonkamer viel en ik het enorme balkon, achter de glazen harmonicadeuren zag, was ik in 1 klap dat plan vergeten!

Ik moet dit hebben Rina! Echt! Heb je die enorme keuken gezien? En dat belachelijke grote balkon? En het overkapte balkon achter de keuken? en die prachtige vloer? En die airco waar ook verwarming inzit? Als een stuiter bal hobbelde ik van links naar rechts door het appartement. Ok, het is lekker ongezellig ingericht en het licht is van dat afgrijselijke witte licht, maar dat is te veranderen! De makelaar zag wel dat ik erg gecharmeerd was van deze flat. "Als je het wat vind, probeer dan vandaag tot een besluit te komen, want er is gisteren ook iemand wezen kijken die geïnteresseerd is."

Ik hing gelijk met Chiel aan de telefoon. Dit is 'm Chiel! Hier hebben we op gewacht! En lieve Rina liep door de flat en bekeek alles met een kritisch oog. Zij was het die zag dat er 2 enorme koelkasten achter elkaar in de keuken stonden. Dat er 2 spoelbakken waren en dat er een inbouw fornuis op gas in de keuken stond! Ik zag alleen maar 'ruim, licht en balkon'!

'Doe maar een bod!' zei Chiel. En zo geschiede. Ik gaf aan dat ik 3000 hkd onder de vraagprijs wilde betalen. Joyce belde met de verhuurder en die zei 'het geld maakt me niets uit, ik wil weten wat voor mensen het zijn!' Er werd een afspraak gemaakt om 6 uur. Dan zou Chiel erbij kunnen zijn. We namen afscheid en Rina en ik gingen de stad in. Het werd een hele gezellige middag!

Bij Starbucks kan je koffie drinken of je doet effe een tukkie!

Om 6 uur zaten Chiel en ik bij de makelaar. De verhuurster en haar man liepen ook net binnen. Een gepensioneerd echtpaar. Ze hadden deze flat voor hun dochter gekocht maar de dochter wilde liever achter in Kowloon wonen. Dichter bij haar werk. En daarom verhuurden ze de flat nu. Na een kwartiertje gezellig gebabbeld te hebben werden de papieren in orde gebracht. Ze gingen akkoord met ons bod! En we kunnen er per 1 februari in!

Wat een opluchting. Voordat we terug gaan naar NL hebben we een flat met een balkon en de huurprijs zit in budget. Wat wil een mens nog meer? Nou 1 dingetje. Een BBQ! Kunnen we eindelijk bbq-en op ons eigen balkon!

Flashy

2011-12-08T17:03:00.000+08:00

Ik ging dus net naar mijn stationary-mannetje. Oftewel het mannetje met kantoorspullen. Klein winkeltje vol gepropt met papier en paperclips en de laatste weken dus ook met kerstspullen compleet met kerstman! Hele aardige mensen werken daar en al sinds het prille begin van ons leven in HK, komen we bij dit mannetje de print cartridges, papier, envelopjes en pennen halen.

We kijgen steevast 'company'- korting op alles en soms krijg ik ook een cadeautje. Heel erg lief. Ik maak een praatje, 'goh wat is het weer koud vandaag' bedank vriendelijk voor het cadeautje en vervolg mijn weg naar huis. In de meeste gevallen vervang ik de cartridge, leg de enveloppen op hun plek, mik het cadeautje ergens in een hoek van mijn bureau en vergeet het vervolgens.

Maar ik moest net een briefje schrijven. Alle pennen lagen dus niet meer op hun plek, maar ineens zag ik uit mijn ooghoeken het cadeautje van het mannetje. Een prachtige wit met roze pen en op de top een bedeltje in de vorm van een walvis. Precies...waarom?...enfin...
Ik begon te krabbelen en ineens begint de pen te knipperen met rode lichtjes! Ik bedoel maar! Het wordt steeds beter! Het is zo tacky dat het gewoon weer leuk is!

Denk nou niet dat deze pen een uitzondering is. Dat ik deze pen kreeg omdat het mannetje van die verschrikkelijke tacky pen af wilde. Oh nee. Ik denk dat het grootste deel van het HK kantoor personeel in het bezit is van zoiets. Maar mocht het licht uitvallen, dan heb ik een lampje! Moet ik alleen wel blijven schrijven...anders doet 'ie 't niet...

Memory

2011-12-07T12:23:00.000+08:00

Gistermiddag ben ik gaan lunchen met Ryanne. Heerlijk bijgepraat en gegeten. We hadden elkaar echt al maanden niet gezien. Ik druk, zij druk. Nou dat is eigenlijk een understatement. Zij heel erg druk!

Want Ryanne heeft zich geworpen op een eigen zaakje. En in dat zaakje gaat ze Hong Kong souvenirs verkopen. Haar eerste project was een memory spel met hoogtepunten van Hong Kong. Waar ze de tijd vandaan haalt is me echt een wonder maar feit is dat haar eerste project klaar is en dat de verkoop gestart is.

De grap is dat ik ook een ieniemienie beetje heb meegewerkt aan haar project. Voor het memory spel had ze namelijk 40 foto's van Hong Kong nodig. Na een oproep over de mail kon ik haar met een paar foto's helpen. En als beloning werd mijn naam genoemd in het foldertje wat bij het spel wordt geleverd. Grappig toch?

Hier in Hong Kong verkoopt ze het spel momenteel op de kerst beurzen maar voor wie dit leuke aandenken wil kopen en niet in HK woont, hierbij het email adres info@thinqhongkong.com

Dus dat was gistermiddag.

Gisteravond ben ik met Jos gaan eten. Lekker sushi. Hij wilde namelijk na het eten even kijken op de baby afdeling van Ocean Terminal. Irma en Jos hebben een schattige wieg gezien die je kan ophangen aan het plafond. En in Ocean Terminal is een verkooppunt van deze wiegjes. Jammer genoeg konden we geen 'live'-wiegje zien. Wel in een folder maar dat telt niet. Dus onverrichter zake zijn we weer naar huis gegaan. Jammer!

na werktijd aan het werk in het hotel in Shanghai

En aan het eind van de middag komt Chiel weer thuis! 3 Dagen Shanghai was het deze keer. Hij vind het erg leuk om op het Shanghai-kantoor te zijn en te zien hoe de mannen werken en hoe goed alles loopt. Maar tussen ons gezegd en gezwegen, dat op en neer gereis komt 'm de neus uit! Ook al is het 'maar' 2,5 uur vliegen.

In ieder geval is hij vanavond weer lekker thuis en kunnen we nog even genieten van de 4 avonden dat we samen zijn voordat ik naar NL vlieg!! Ja zondagavond is het zover!

Typisch

2011-12-06T10:21:00.000+08:00

Soms kijk je naar boven en dan zie je de meest vreemde dingen. In dit geval een gevalletje

aircootje slopen de 'Hong Kong Way'!

Bijzonder is dat de stekkerdoos gezekerd is zodat het, mocht het vallen, niet helemaal naar beneden valt. Kijk nu even naar de jongeman die een airco berijdt...Geen veiligheidstouw te vinden!

Pakjesavond

2011-12-04T18:30:00.000+08:00

Vorig jaar zagen we foto's van de familie Grolle op hun website. Ze vierden Sinterklaas compleet met surprises en gedichten, en de foto's waren geweldig! Er was echt tijd en aandacht besteed aan die surprises. We complimenteerden de familie en ineens vroegen de kids 'doen jullie volgend jaar ook mee?' Daar hoefden we niet lang over na te denken, 'Tuurlijk!' zeiden we.

Maar zo'n jaar gaat best snel voorbij en voor je het weet is het alweer december. Gistermiddag was het zo ver. We konden afreizen naar Tai Po met onze surprises plus gedichten onder de arm, om Sinterklaas te vieren bij de familie Grolle. Deze afspraak stond al een tijdje en de lootjes waren al in oktober getrokken. Over goede voorbereiding gesproken!

Nou moet ik wel zeggen, dat wij, de familie Honig, thuis nooit aan Sinterklaas surprises hebben gedaan. We waren altijd meer 'into the kerstman'. Dus surprises maken is voor ons best een uitdaging. Maar Chiel raakte gelijk geïnspireerd. Hij wist wat hij wilde maken en waar zijn gedicht over zou gaan. Er was maar 1 klein dingetje wat hij over het hoofd had gezien...TIJD!

Daar hadden we de afgelopen weken een tekort aan. Tijd. Chiel vliegt elke week voor een paar dagen naar Shanghai, het is super druk op het werk, klanten komen en gaan. Ja, een chronisch tekort aan tijd.
Ik zag de bui al hangen en heb de 2 surprises gemaakt. Je wil tenslotte wel met iets aankomen.

We werden ontvangen door Zwarte Piet! Kregen een heerlijke home made kwarktaart bij de koffie en de grootte van de surprises die klaar stonden voor de open haard, waren imposant! Wauw!

Van een bont-gemaakte Blackberry, tot een zelfbedacht spel (die we hebben gespeeld!), van een bak-fiets tot een drakenhoofd, tot een sleutel, van een rommeldoos tot een giraffe!

Ik bedoel niet zo'n klein in elkaar gerommelde giraffe, nee we hebben het hier over ruim 2 meter giraffe! T'is dat hij door z'n hoeven was gegaan en nu wat kleiner was maar echt geweldig!

Na de cadeautjes gingen we met z'n allen aan de lasagne en toen was het voor ons weer tijd om richting TST te gaan. De drukke weken hadden hun tol geëist...we zijn gelijk in slaap gevallen!

De laatste dag en de verjaardag van Jos!

2011-12-03T11:37:00.000+08:00

De tijd vliegt! Zo kijk je uit naar 4 dagen met John en Hildegard door HK lopen, en voor je het weet, zitten ze alweer op het vliegtuig terug naar huis!

Donderdag avond hebben we heerlijk gegeten met z'n viertjes bij Wooloomooloo Prime. Gevestigd bovenin het winkelcentrum The One. Het uitzicht was waanzinnig! Hildegard bleef een beetje terughoudend vanwege hoogtevrees, maar hoe langer ze daar zat, hoe beter het ging!

De laatste dag, vrijdag, hebben we doorgebracht in SoHO. Over Hollywood road naar de Tempel.

Prachtige tempel met heel veel wierook. Wij hebben ook ons steentje bijgedragen en voor iedereen een wierookje gebrand!

En toen gebeurde het onmogelijke...John en Hildegard brachten mij op een plek die IK, jazeker IK, nog nooit had gezien! Hoe bijzonder is dat! We staken de straat over bij de tempel, liepen het trapje naar beneden en ineens stonden we op een autovrije straat met allerlei kraampjes vol met antiek en oude meuk. Super!

We hebben op ons gemakkie alles bekeken, nog leuke aankopen gedaan en zijn verder gaan lopen richting Sheung Wan. Daar hebben we geluncht in een restaurantje waar we de enige blanken waren. We hebben vreselijk gelachen maar alles in 2 zinnen opschrijven is niet mogelijk. Je had erbij moeten zijn, zeg maar.

Na SoHO kwamen we terecht in de IFC. Tijd voor een bakkie en een toiletbezoek. Nog wat rond gelopen en geshopt, de ferry weer op naar TST en toen was het toch echt tijd voor een wijntje. Het werd Spasso deze keer. Helaas hadden ze een private party, maar wij mochten binnen zitten naast de tafel met borrelhapjes waar we enorm van hebben genoten!

Rond 6 uur liepen we weg. John en Hildegard wilden nog even naar de K11, en ik wilde het cadeau ophalen voor Jos. De manager van Spasso stond ineens achter ons op de roltrap en tot mijn grote verbazing kreeg ik een kerstcadeautje overhandigd! 4 Verzilverde servetringen! Lief...

Om 7 uur zijn we gaan eten bij Busy Suzie. Het was de verjaardag van Jos! 35 Jaartjes! We hadden met z'n allen besloten om Jos een pracht van een draagzak te geven voor de aanstaande baby die op komst is, met een racestreep!

Het eten was zalig trouwens, erg gelachen met z'n allen en toen was het half tien. Tijd voor John en Hildegard om te vertrekken naar het vliegveld. Even later zijn wij ook naar huis gegaan...

Het was gezellig!

Gokken

2011-12-02T00:05:00.000+08:00

Gisteravond zijn we naar de paarden races geweest in Happy Valley. Het was heel erg leuk om te zien en om mee te maken.

Natuurlijk moesten we een gokje wagen maar na 2 keer echt totaal mis te hebben gegokt geloofden John en ik er niet meer in. We vonden het wel goed zo. Hildegard niet. Ze had er het volste vertrouwen in dat de derde ronde rijkdom zou brengen!

Ze had namelijk een strategie. Ze keek naar de paarden die in werden geshowd in de paddock. Als het paard haar aankeek, dan wilde ze op dat paard een gokje wagen. Raar maar waar. En nummer 8 keek haar echt in de ogen aan!

Het werd nog even spannend toen de rij voor de kassa waar ze stond niet opschoot. Je mag namelijk niet meer inleggen als de race is begonnen. Precies op tijd was ze aan de beurt om haar 20 hkdollar in te leggen. En jazeker, Hildegard won! Nummer 8 kwam als eerste over de streep!

Mongkok, 9 doden & 30 gewonden

2011-12-01T01:13:00.001+08:00

We zaten in de taxi. John, Hildegard en ik. "Flowermarket Mongkok please!", zei ik. De taxichauffeur keek mij aan of ik gek was. "Flowermarket is no more!", zei hij. Ja hoor, en ik kom uit een ei, dacht ik nog. Tuurlijk is de bloemenmarkt er nog, die markt bestaat al jaren. Gewoon rijden en dan laat ik wel zien waar het is, antwoordde ik.

Hoe dichterbij we kwamen, hoe zenuwachtiger de taxichauffeur werd. Geen probleem, zet ons maar hier af aan het begin van Fa Yuen Streetmarket. Zo komen we er ook wel. Ik had eigenlijk de volgorde anders willen doen. Flowermarket, birdmarket, Fa Yuen Streetmarket, Goldfish market en dan Ladies market. "Flowermarket big fire!", zei de taxichauffeur ineens. Huh?! Brand?! Ik schrok maar geloofde er niets van.

We werden afgezet aan het begin van Fa Yuen Streetmarket. Ik keek in de verte en zag ineens rook! En brandweerautos'! En politie! En heel veel ambulances! En veel brandweermannen!

We keken elkaar vol ongeloof aan. We liepen door totdat we niet verder konden omdat de politie het afgezet had, namen een omweg naar de bloemenmarkt en overal zagen we politie en brandweerauto's! Volgens John stonden er wel 50! Vreemd. Heel vreemd.

Het laatste stuk van Fa Yuen Streetmarket, de markt waar Linn en Joni zeker 30 paar schoenen hebben gekocht, smeulde na. De rook zagen we nog optrekken. Er stonden heel veel filmcamera's en fotografen en zagen honderden brandweermannen heen en weer rennen.

Wij hebben de markt achter ons gelaten en hebben de bloemenmarkt, de vogelmarkt en al die andere marktjes bezocht. Geen idee hebbend wat er nu was gebeurt.

Later vandaag hoorden we dat er 9 mensen zijn overleden en zeker 30 mensen zijn opgenomen in het ziekenhuis.

30 November 2011 Last updated at 10:10 GMT BBC News

Hong Kong police investigate deadly Mongkok fire

Police in Hong Kong have launched an investigation into a fire in a Kowloon street-market which killed nine people and injured more than 30 others.

The fire broke out in the early morning and tore through stalls and apartment buildings in a narrow street in Mongkok.

Officials say they suspect the fire was started deliberately.

Donald Tsang, Hong Kong's chief executive, has promised a thorough investigation.

Television footage showed a wall of flame and thick black smoke as the fire tore through the flimsy stalls along Fa Yuen Street.

Government officials say firefighters found charred bodies at the scene.

Like other old districts in Hong Kong, Mongkok has a high population density, with residential flats and shops crammed along narrow streets.

The same area was torched by an arsonist last year

The same area was torched last December, causing serious damage to the market. Police subsequently arrested an arson suspect.

Speaking after visiting injured residents in hospital, Mr Tsang admitted that safety measures taken after the previous fire were inadequate, reports local public broadcaster RTHK.

Mr Tsang said he was shocked and saddened by the incident.

A local resident said the building where many of the victims lived had been subdivided into small living spaces known as "cubicle apartments".

Recent high property prices in Hong Kong have led to the creation of more and more of these cubicles.

A fire at a subdivided apartment building in Kowloon killed four people earlier this year, prompting calls from some lawmakers for a ban on cubicle flats.

John en Hildegard

2011-12-01T00:24:00.000+08:00

Hoe leuk is dat! Oude bekenden die ons komen opzoeken in Hong Kong!

John en Hildegard zijn op een reis door China geweest en aan het eind van hun reis, zijn ze in plaats van naar Shanghai naar Hong Kong gekomen. En ik moet zeggen het is weer ouderwets gezellig!

Gistermorgen hebben we eerst ontbeten bij Heritage 1881 en daarna naar Stanley afgereisd. Onvoorstelbaar maar waar, zij waren al die tijd nog nooit in Stanley geweest! We hebben heerlijk rond gelopen, shoppie in, shoppie uit, koffie gedronken en dim sum gegeten. En ik heb de geur van een net omgehakte kerstboom opgesnoven!

Daarna weer in de taxi maar nu naar Central. We zijn naar de 'Lanes' geweest. De 2 kleine steegjes met kraampjes waar je van alles kan kopen. We hebben de tassen-zaak bezocht en geslaagd!

En vandaar gelopen naar de IFC. We wilden naar de Apple shop en de 5 was in de klok, (15.05 uur!) en tijd voor een wijntje! Daar hebben we lekker gehangen, per ferry weer naar de overkant gegaan.

's Avonds hebben we gegeten bij de Koreaan, nog een bakkie genomen op een terrasje en toen wilden Chiel en Jos (ja, hij is weer terug!) echt naar bed. Jos zag al witjes voordat hij aan het eten begon en zo'n vliegreis van 12 uur kost energie. Chiel was op en neer naar China geweest en zag de wereld voor een doedelzak aan.

Morgen gaan we naar Mongkok en de paarden races!

Unicef Charity Run

2011-11-28T11:36:00.000+08:00

Ook al kan ik dan niet slapen en zijn mijn nachten gebroken, maar als de wekker dan gaat om 5 uur 's ochtends, dan is dat toch even afzien. Eerst maar koffie. Chiel liep als een geoliede machine door het huis. Badkamer, renspullen aan, keuken. Geen meter te veel afgelegd.

Kwart voor 6 liepen we naar de Audi dealer op Chathamroad. Jesse zou daar klaar staan en met z'n allen de taxi in. Mabel was er ook. Wel geblesseerd. En dat tijdens werktijd! Tijdens turbulentie heeft ze haar enkel verdraaid en helaas kon ze dus niet meelopen. (stewardess, maar dat was wel duidelijk toch?) Voor mij wel gezellig want nu zou ik niet alleen achterblijven op de parkeerplaats van DisneyLand Resort.

Het weer was lekker. Voor Chiel toch wel te warm maar voor mij perfect. Ik was ook slim geweest. Ik had een thermosbeker vol met koffie meegenomen. Ja, ze krijgen mij niet meer gek. Achteraf was dat dus niet nodig geweest want Hong Kong zou Hong Kong niet zijn als daar niets voor geregeld was. Natuurlijk stond daar een enorme ontbijt-tent, vol met koffie, frisdranken, broodjes, popcorn en gegrilde inktvis....

Ik zeg, Parijs kijk even naar dit kleine evenementje in HK! Er deden maar 13.000 man mee, maar zo kan het dus ook! De tenten met water en bananen waren by the way helemaal gratis te verkrijgen!

Jesse was helemaal blij! In de verte zag hij rijen en rijen met Dixies! (mobiele toiletten) Na deze Dixies een keer of wat te hebben bezocht, koffie te hebben gedronken en de nodige foto's te hebben gemaakt, gingen de heren het startvak in. Voor de 10 km. deze keer.

Tijdens het wachten hebben Mabel en ik gezellig gekletst, gehangen op een muurtje en gekeken of we de mannen weer voorbij zagen komen.

46 Minuten later rende Jesse over de lijn.

Chiel deed er 50 minuten over! Niet slecht dus!

Volgende wedstrijd is in januari!

De dag voor...

2011-11-26T22:27:00.000+08:00

Morgenochtend om 7.30 staan Jesse, Mabel en Chiel klaar om de 10 km te lopen van de Unicef Charity Run. Eigenlijk zou ik ook meedoen maar die rug van mij wil niet echt meewerken. Maar niet getreurd. Ik ga weer foto's maken en aanmoedigen. Ook leuk. En alles speelt zich af rond Disneyland Hong Kong.

Vanmiddag wilde Chiel toch echt eerst even langs de Mizuno winkel. De nieuwe "Wave Raider 15" waren uitgekomen (ja, precies) en zonder die schoenen is het leven niet hetzelfde. Die jongens van de winkel kennen Chiel al bijna bij voornaam hihi.

Het tenue is uitgezocht, de camera opgeladen, de schoenen staan klaar. Morgen lekker vroeg opstaan en om 6 uur staan we bij Jesse voor de deur om vervolgens met z'n allen te vertrekken naar Disneyland. Hopelijk werkt het weer ook een beetje mee. Verwachte temperatuur tussen de 20 en 24 graden. Hier en daar een buitje.

Ik neem in ieder geval de paraplu mee en een volle thermosbeker met koffie! Mij krijgen ze niet gek!

Filmpje van vorig jaar voor een kleine impressie!

Rennen in Shanghai

2011-11-24T22:20:00.000+08:00

Chiel moet tegenwoordig elke week wel 2 tot 3 dagen naar Shanghai. Maar als hij daar is, dan zitten zijn renspullen steevast in de koffer. Rennen in Shanghai is leuk! Volgende week doet hij dat trouwens met Jesse die dan ook voor zijn werk daar is!

Stil!

2011-11-23T11:27:00.000+08:00

Van de week werd ik wakker door een vreemd geluid. Iets wat ik al maanden niet had gehoord. Het was namelijk helemaal STIL! Geen drilboren, geen vrachtwagens, geen stenen-worden-met-hijskraan-in-hoek-geflikkerd geluid. Echt helemaal niets!

Het gebouw wat tussen ons en het water in stond is weg. Tot in de kelder afgebroken en er is nu geen steentje meer weg te drillen. Er staat zelfs geen hijskraan meer in! Het enige gebouw wat er nu nog staat is het Intercontinental Hotel. Vanaf mijn bank heb ik toch vrij goed uitzicht over de Victoria harbour. Zie zelfs bootjes heen en weer varen!

Gelukkig hebben we sinds gisteren weer actie. In ons park gaan ze wat doen. Ik heb geen idee wat maar ineens werd ik weer wakker door metaal-op-metaal geluid. Ik zag dat er een stelling is opgebouwd en ik denk dat ze van de week wel weer beginnen met boren. Vinden ze leuk die Chinezen...boren...

Ben

2011-11-22T01:25:00.000+08:00

Alweer 28 jaar geworden!

Happy Birthday Ben!

De Polytechnic University en een hotel!

2011-11-21T14:08:00.000+08:00

Tussen de bedrijven door gingen Chiel en ik op weg naar de Polytechnische Universiteit van Hong Kong. Hier konden we de hardloop-kits ophalen voor volgend weekend als we de 10 km gaan lopen. Het is een Unicef loop op Disneyland hier in HK.

Van ons huis naar de universiteit is maar 10 minuutjes lopen. Via de loopbrug liepen we de campus op. Prachtige campus trouwens. Heel groen en ruim en dat terwijl de universiteit midden in de stad ligt. We moesten naar het Shaw Amenities Building. Ik had gedacht dat wij, de mensen die gaan hardlopen, de enigen zouden zijn die daar zouden rondlopen, maar niets is minder waar. Het was lekker druk want er had een bull uitreiking plaats gevonden. Allemaal blije mensen! Leuk om te zien.

Maar goed wij liepen het gebouw in en we stonden weer verbaasd hoe goed alles geregeld was. Tientallen vrijwilligers, studenten van de universiteit, stonden klaar om mensen te begeleiden naar de desbetreffende balies.

Alles ging snel en voordat we het doorhadden stonden we alweer buiten. Gewapend met 2 plastic tassen van Unicef, ren shirts, een pet van de ING-bank, het start nummer, een chip, de benodigde papieren en kleurpotloden van Disney, liepen we weer richting huis.

Ik ga wel mee maar hardlopen zal er niet in zitten. Ik was eerst nog van plan om 10 km te gaan wandelen maar ook dat zal even niet lukken. Mijn rug is nog steeds niet de oude. Soms schiet de pijn er in als ik niets doe! Maar even kalm aan doen.

De volgende dag liepen we naar het ICON-hotel. Prachtig nieuw 5 sterren hotel. Heel trendy en 'groen'. Een biologisch verantwoord hotel dus. We waren daar om Remco en Ellen op te halen maar we waren aan de vroege kant. Chiel en ik keken onze ogen uit. De lobby zag er prachtig uit.

Er stond een dame van het hotel vlak achter ons en we raakten aan de praat. En wat bleek nou? Het ICON hotel is dus eigendom van de Polytechnic University Hong Kong. Van dit hotel is er dus maar eentje. Alle uitgevonden nieuwtjes zitten in het hotel en de studenten van de Hogere Hotel School, werken in het hotel. Er zijn ook 4 verdiepingen waar de professors van de universiteit huisvesting hebben en er zijn wat verdiepingen met college zalen. Grappig!

Naar de vegetariër!

2011-11-20T00:08:00.000+08:00

Het gaat maar door. Gasten, klanten en collega's vullen onze dagen. En dat is niet erg natuurlijk. Beter zo dan andersom. Maar het maakt de dagen wel intensief en lang.

Ik heb ook zo mijn eigen 'drukte'. De was, de badkamer schoon maken, het bed verschonen wat op zich een dagtaak is omdat de matras zo enorm zwaar is en ik met moeite het laken er omheen kan krijgen, de laatste reisdingetjes voor onze trip naar Orlando in orde maken, een sinterklaas surprise maken, en de dagelijkse terug komende dingetjes natuurlijk. En ik ben toch maar wat kleine kerstcadeautjes gaan kopen terwijl ik net thuis heb verteld dat we dit jaar geen cadeautjes onder de boom gaan leggen...

Wat buiten het normale viel, was dat ik heb kennis gemaakt met een Nederlands stelletje die hier volgend jaar in HK komen wonen. Ellen en Remco. Ik heb vanaf afgelopen april al mail contact met ze en deze week waren ze in HK. Heel bijzonder om mensen live te zien die je eigenlijk al kent via de mail! Het was heel gezellig en morgenmiddag gaan we ze opnieuw ontmoeten. Nog even wat HK cultuur opsnuiven. En eten natuurlijk.

Gisteravond hebben we gegeten met Mark. Het voelt alsof Mark hier al tijden rondloopt maar feit is dat hij hier pas 2 weken is. Hij is druk met de nieuwe baan en het settelen in zijn huisje, en wij waren druk met klanten. Maar gisteravond is het gelukt!

vegetarische spareribs

We gingen gezellig naar de vegetarische Chinees in Mongkok. Chiel en ik waren hier al eens eerder met Mark en Wytske geweest. En deze keer ging Ton mee. We hebben stiekem niet gezegd dat het om vegetarisch eten ging. We waren wel benieuwd naar zijn reactie. En de reactie was hart verwarmend!

Vegetarische op Thaise wijze gestoomde vis

Mark werd weer binnen gehaald als de verloren zoon en we kregen de beste plek in het restaurant. Dat was wel even zoeken want om het restaurant heen werd verbouwd en de klop- en drilboren maakten het Buddistisch sfeertje net even minder 'verlicht'. Maar dat mocht de pret niet drukken. Ik had me hier zo ontzettend op verheugd!!

Vegetarische kip en dat ene stukje wat mist komt door Chiel. Die kon weer niet wachten totdat de foto was gemaakt!

Mark bestelde allemaal lekkere dingen en we hebben zalig gegeten. Halverwege de maaltijd hebben we Ton ingelicht over het vegetarisch eten en hij vond het heerlijk! Grappig. Schijnbaar gaat het restaurant verhuizen en helaas zijn we nog niet achter de nieuwe bestemming gekomen, maar het gaat goed komen. Ik weet het zeker!

On/Off

2011-11-16T22:11:00.000+08:00

Gisteravond gingen we eten bij King's Lodge. Een Chinees restaurantje waar je zalig kan eten voor weinig. Eerlijk eten, goed klaar gemaakt. Wat wil een mens nog meer. Al dat rode vlees waar we al zo'n 2 weken mee geconfronteerd worden vanwege klant/collega bezoek, komt ons de neus uit. Niet een beetje, zodat je misschien nog kan twijfelen, nee, volle bak de neus uit!

Maar goed. Chiel en ik zaten dus bij King's Lodge en naast ons zaten 3 mannen. 2 Chinezen en 1 overduidelijk een Amerikaan. Het gesprek tussen deze mannen ging over Chinese scholen, muziekinstrumenten, mars muziek, studies, wonen in China, Peking eend, en de kerstvakantie. Hoe ik dat weet? Nou, dat weet ik, OMDAT DE AMERIKAAN ZOU HARD AAN HET PRATEN WAS!!

Wat is dat toch? Als je ergens in een hotel, restaurantje of barretje zit, of in de trein, de metro of in een winkel staat, dan pik je de Amerikanen er 1 voor 1 uit. Nee, niet omdat ze een stempel op het voorhoofd hebben staan, maar omdat ze zo enorm hard praten! Alsof iedereen het moet weten waar hun gesprek over gaat. Het lijkt wel of zij uitgerust zijn met een blaasbalg in plaats van stembanden.

Chiel en ik konden niet eens meer praten met elkaar. We konden ons niet concentreren op wat we wilden zeggen, omdat die druiloor er zo luid en duidelijk door heen kwam! En niet even, nee hij bleef de hele tijd maar doorpraten. De Chinese tafelgenoten hoefden ook niets te zeggen, ze aten trouwens lekker door. Bij onze Amerikaan was duidelijk op het knopje 'ON' gedrukt en hij was niet van plan om 'OFF' te gaan. Heel jammer.

Vooral veel!

2011-11-15T11:10:00.001+08:00

Het is nu alweer dinsdag! De dagen vliegen voorbij en soms lijkt het net of ik gewoon wat dagen heb gemist! Absurd maar wel de remedie om jezelf niet te vervelen...maar dat doe ik toch al nooit...

Chiel heeft het qua werk belachelijk druk. Buiten het normale werk en de honderden emails die hij dagelijks voorbij ziet komen ook nog dit. Elke week een paar dagen naar Shanghai, Berry en Ton zijn hier, afgelopen vrijdag klanten uitgezwaaid, vanmorgen vroeg weer een clubje klanten aangekomen op het vliegveld die graag opgehaald wilden worden, trein in naar Shenzhen, werk-dineetjes, afscheid-dineetje, sollicitatie gesprekken...Het zou makkelijker zijn als hij zich kon vierendelen. Dan waren er meer van hem!

Ik zit trouwens ook niet stil. Bankzaken regelen, trip regelen naar Florida, hotel boeken, visums online aanvragen voor de USA, mee naar werk-dineetjes en afscheid-dineetje, klanten uitgezwaaid, restaurants boeken voor de werkdineetjes, toko schoonmaken/houden, was doen. Niet vervelend om te doen maar je bent er zo druk mee!

En dan moeten er ook nog surprises gemaakt worden! Ook niet erg om te doen maar het kost zoveel tijd! Eigenlijk hartstikke leuk om te doen! Op 3 december moeten ze af zijn en gaan we Sinterklaas vieren in Tai Po! Mijn surprise is al af! Nou Chieltje nog.

Gistermiddag wel een heel gezellige middag gehad. Ellen en Remco waren aangekomen in HK! Volgend jaar komen ze hier voor 3 jaar naar toe en nu zijn ze hier voor vakantie en om eens goed te kijken hoe HK nou in elkaar zit. Ik heb met Ellen al vanaf april email contact en gisteren hebben we elkaar live ontmoet! Lekker aan de koffie, beetje rondlopen. 's Avonds zijn ze denk ik, als een blok in slaap gevallen. Donderdag zie ik ze weer.

Vanavond komt Chiel weer terug uit China!

Make my day!

2011-11-12T17:43:00.000+08:00

'Make my day, punk!'

Brandalarm!

2011-11-11T12:11:00.000+08:00

Chiel loopt net de deur uit om naar kantoor te gaan. Hij is aan de vroege kant. Gisteravond opnieuw met vertraging terug gekomen uit Shanghai, en straks heeft hij een vergadering. Ik zwaai hem nog even uit, doe de deur dicht en loop in 1 streep naar mijn bedje.

Ik heb vreselijk slecht geslapen vannacht. En die achterlijke idioten die vannacht of liever gezegd vanmorgen vroeg uit de disco rolden, en stonden te schreeuwen, plus de taxi's die stonden te toeteren, maakten het voor mij niet beter. Ik heb wel alle slaapplekken in huis geprobeerd! Mijn bed, het logeerbed, de bank, maar het mocht niet baten. Ik probeer het toch nog even. Na een half uur sta ik weer op. Jammer. Vanavond beter.

Als ik de laatste slok van mijn koffie op heb, loop ik naar de badkamer. Ik wil mijn haar verven. Het grijs komt er door wat de laatste tijd veel sneller gebeurt dan vroeger. Als ik in december in NL ben dan ga ik wel naar de kapper, maar nu eerst maar zo. Gaat stukken sneller en is stukken goedkoper dan hier naar de kapper gaan. Voor mij dan hè. Ik heb de tijd van de 80-hkdollar-kappertjes wel gehad.

Net als ik mijn haar voor de helft heb ingesmeerd en de druppels verf langs mijn oorschelp lopen, gaat het brand alarm af! Ik ben niet onder de indruk. Het gebeurt vaak dat ze het brandalarm testen en dat zal nu ook wel zo zijn. Alhoewel...ik heb gisteren nergens een bericht zien hangen in de lift dat ze het alarm zouden gaan testen...Ik ga rustig door met mijn haarverf. Ondertussen blijft het alarm rinkelen...

Ik hoor gestommel op de gang! Ik kijk door het kiekeboe-gaatje de gang op. Mensen in pyjama's staan te wachten op de lift! Wat?! Denk Ans! Denk!! Heb ik weer. Sta ik tot mijn ellebogen in de verf, heb ik mijn oudste joggingbroek met gaten aan omdat ik ga verven, is mijn haar voor de helft gedaan, gaat dat alarm af!

Ik loop terug naar de badkamer. Ik bekijk de schade, haal vlug wat zwarte vegen van mijn gezicht, plons wat water in mijn gezicht, draai een handdoek om mijn natte haren, pak mijn mobieltje, de sleutels, pantoffels aan, en loop de gang op. Nee, ik stap dus niet in de lift. Ik loop netjes alle trappen naar beneden af en kom vervolgens in de lobby terecht.

Tot mijn grote verbazing zie ik brandweermannen heen en weer lopen, zitten er wat gezinnen met kindjes op de bank (allemaal trouwens in de pyjama's!), gaat het alarm oorverdovend af, knipperen de brand-alarm-lichtjes en wat denk dat die gabber van de Pinnacle doet? NIETS! Hij is de enige ziel die net doet of er niets aan de hand is. Onverstoorbaar kijkt hij naar zijn computerschermpje. Je zou toch denken dat hij met informatie klaar zou staan om iedereen naar een plek te begeleiden die veilig zou zijn. Ik zie tenslotte van die brandweermannen rondlopen. Maar nee, hij kijkt niet op of om.

Hallo! Is dit een oefening? Is er brand? Is het alarm op hol? Wat wil je van ons? "So what do we do?"vraag ik hem. Hij kijkt op. "Huh?!" Ik had het kunnen weten. "Where's the fire?", vraag ik nog maar eens terwijl ik een verfdruppel via mijn nek mijn tshirt in voel glijden. Vond het geen gekke vraag van mezelf, aangezien er heel wat brandweermannen door de lobby liepen. "No fire! Not in Pinnacle! Maybe next door!" antwoord hij. Dus we kunnen weer naar boven? Hier is niets aan de hand? Je bent niet bang dat we alsnog moeten evacueren? "No worry, go home!", lacht hij.

Vol ongeloof kijkt iedereen hem aan. Maar als de brandweermannen knikken dat het goed is, durven we weer naar huis te gaan. Thuis aangekomen, blijkt dat ik nog haren op mijn hoofd heb zitten en dat ze allemaal keurig gekleurd zijn! Alles is goed afgelopen!

Mickey

2011-11-10T11:48:00.001+08:00

Het is dan nu echt zover. Mijn partner in crime, Mickey, is afgelopen maandag vertrokken naar de zuidpool. 6 Hele weken blijft ze weg. Ze gaat een geweldige trip maken door Antarctica. Echt om jaloers op te worden!

Ben heel benieuwd naar haar verhalen die ze naar mij zal mailen als ze de mogelijkheid heeft die ik dan weer op Mickey's blog zal plaatsen. Je staat er niet bij stil maar daar op de zuidpool, ben je echt van de buitenwereld afgesloten. Haast niet te bevatten dat je niet kan bellen, mailen of 'facebooken'. Het eerste verhaaltje van haar grote reis staat er al op.

En hier gaat ondertussen het 'normale' leven door. Vanavond komt Chiel weer thuis uit Shanghai. Ik heb mezelf voorgenomen om maar lekker thuis te blijven en hem vooral niet op te halen. Ik ga lekker koken en dan kunnen we vanavond op de bank aan de curry. Veel slimmer!

1 Maand

2011-11-09T10:29:00.000+08:00

Het is nu precies 1 maand geleden dat ik gestopt ben met roken. In Druten had ik al van die pleisters gekocht en op een gewone door de weekse woensdag, zonder beladen datum, ben ik gestopt. Toen Chiel thuis kwam van het werk, vroeg ik hem of hem niets opviel. Je zag hem denken '...ze is niet jarig, ...het is niet onze trouwdag, ...ben ik wat vergeten'. Pas toen ik vertelde dat ik al een hele dag niet had gerookt, had hij het pas door.

Ik moet zeggen dat het op de een of andere manier nu veel beter gaat, dan al mijn pogingen hiervoor. Ik ben geloof ik maar 1 keer echt sacherijnig geweest. Dat kwam omdat een pleister had los gelaten en keurig mijn Tshirt voorzag van een dosis nicotine in plaats van mijn huid. Maar nu ben ik een hele week echt clean. Geen pleisters meer en ik wil nog steeds niet roken!

Het helpt natuurlijk wel dat Chiel niet rookt en dat onze vrienden niet roken. Maar zelfs een avondje uit tussen de rokers doet me niets. Ik vind een sigaretje nu nog wel lekker ruiken maar het zou kunnen ik na een tijdje het vind stinken. Wat wel raar is dat als ik op een plek kom waar je mag roken, ik het raar vind van mezelf dat ik geen sigaret wil opsteken!

Zo was ik een week geleden in Shanghai. Iedereen rookt daar! En dat valt mij nu pas op! Onze hotelkamer die op een non-smoking vloer gevestigd was, geurde naar een mengeling van Marlboro en de Chinese hooi-sigaret. En dat is niet raar want niemand houdt zich aan die non-smoking bordjes. In de lobby, buiten de lobby, in taxi's, in restaurants, iedereen paft er lustig op los.

Ik mis wel mijn sigaretje na de maaltijd, of bij het kopje koffie. Soms vergeet ik dat ik gestopt ben als ik in mijn tas graai op zoek naar mijn pakje sigaretten. Maar tot op heden gaat het goed. Ik ben nou ook niet begonnen met snoepen of overmatig eten. Ik heb alleen de rookverslaving ingeruild voor een spel-verslaving op de Ipad. Maar daar doe ik niemand kwaad mee toch?

Op naar maand 2!

Kerstboom

2011-11-08T08:34:00.000+08:00

Ze zijn er weer en alle vormen en maten!

Stanley en een taart

2011-11-06T11:53:00.000+08:00

Jos had een verzoek gekregen van zijn zus. Zijn neefje wil graag een theebeker met deksel en met zijn Chinese horoscoop afbeelding erop. De Haan. Of Jos eens kon kijken in HK. Tuurlijk zei Jos en gisteren vertrokken hij en wij richting Stanley Market. Daar worden zoveel souveniertjes verkocht dat het ons de slimste keuze leek.

We waren lekker vroeg. Er liepen nog geen hordes toeristen rond. Met z'n drietjes scanden we de winkeltjes af, liepen elk shoppie met bekers binnen. Zo'n gedetailleerd verzoek maakt het stukken moeilijker. We zagen veel bekers, maar helaas niets met een haantje erop. In 1 shoppie, ergens achterin, zagen we wel een beker met een haan maar met een deksel van een ander beest. Niet compleet dus en missie niet geslaagd.

Na een dimsum lunch vertrokken we weer. De bussen met toeristen waren geland en de straatjes overvol. Dus op weg naar Waterloo road in Yau Ma Tei. Daar zit een mega fietsenwinkel op-en-van hoog niveau. Jos had een nieuwe binnenband nodig voor zijn fiets. Die missie slaagde wel en vanaf Waterloo road zijn we naar huis gelopen via Shanghai street en Temple street. Lekker briesje, zonnetje, leuk gezelschap. Wat wil een mens nog meer.

Voor de avond stond een etentje gepland met Jos en Jesse. Het gebeurt steeds minder vaak dat we met z'n vieren op dezelfde plek kunnen zijn dus we keken ernaar uit. Jesse zat al in de lobby toen wij met de lift naar beneden kwamen. Gewapend met een grote tas van Paul de Lafayette. Hij had een taart met ballonnen en kaarsjes meegenomen voor...JOS! Dit verklaart wat uitleg...

Jos had vernomen dat Jesse voor een echtpaar die 30 jaar getrouwd was, een gehele Macau ervaring in elkaar had geflanst, als cadeau. (Nee, wij waren het niet! ) Ferry, hotel, sky-walk, etentje, watershow, kortom een geweldig cadeau. Toen Jos dit hoorde belde hij gelijk naar Jesse maar hij kreeg zijn voicemail te pakken. Hij legde uit aan Jesse, dat hij en Irma al 18 jaar bij elkaar waren en dat zij ook wel een weekend naar Macau wilden krijgen. Tenslotte waren hij en Irma toch vrienden van Jesse en die anderen (nog) niet. Hij hing op en vergat het totdat Jesse met die taart in de lobby zat!

We stapten de taxi in naar SoHo, er werden ballonnen opgeblazen in de taxi, de chauffeur was not amused, liepen door Elginstreet en stonden ineens voor een Indonesisch restaurant met de originele naam Bali Bali! Oh yeah! En wat is dat toch lekker. We hebben heerlijk gegeten en enorm gelachen!

En als toetje kwam de Mangotaart van Jesse op tafel. 18 Kaarsjes werden in de taart gezet en Jos mocht ze uitblazen. Irma werd gebeld en natuurlijk begreep ze er niets van. Geeft niets. De taart was zalig!

Nog een drankje, de taxi in en om 11 uur waren we weer thuis.
Ja we worden echt ouder...niet wijzer...wel ouder

Vliegveld

2011-11-05T05:38:00.000+08:00

Maar eerst even dit:
Een van de bijverschijnselen die ik ondervind vanwege het stoppen met roken is dromen! Heel veel en vooral heel vast dromen! Het idiote is dat ik vaak al weet hoe de droom gaat verlopen en hoe de uitkomst zal zijn. Belachelijk. Anyway, ik had net weer zo'n droom. En ik wist precies hoe de droom zou verlopen en die was dus eng. En daar had ik nou geen zin in. De oogjes gingen open en nu zit ik hier met jullie te praten, om half 5 in de morgen! Maar mocht ik wartaal uitslaan, dan begrijpen jullie waarom.

Terug naar mijn verhaal...

Gisteravond zou Chiel terug vliegen naar Hong Kong. Vanuit Shanghai stond zijn vlucht gepland om 6 uur maar hij kon een vluchtje eerder pakken. Om 17.25 om precies te zijn. Geweldig! Hoe eerder weg uit Shanghai hoe beter. Dan kan voor ons het weekend beginnen niet om 8 uur maar om half 8!

Ik had het plan opgevat om Chiel op te halen van het vliegveld. Altijd leuk. Ik zag mezelf al in slow motion door de menigte naar hem toe rennen, me in zijn armen storten om daarna als een dood vogeltje tegen hem aan te hangen in de trein. De realiteit was anders...

Het begon er al mee dat ik zo'n 10 minuten op een taxi stond te wachten die mij naar de Airport Express op Kowloon Station zou brengen. Het was spits en het was vrijdagavond. Dodelijke combinatie.
Op het station aangekomen was het druk met concertgangers die allemaal met de trein wilden. Ik heb wat kleine Chineesjes aan de kant moeten bumpen maar ik zat! Ha!

Op het vliegveld eerst naar de Starbucks voor een bakkie. Het was bijna halfacht en ik zag op het scherm dat Chiel zijn 'vermeende' vlucht zou landen om 19.32. 'Strakke planning Ans', mompelde ik in mezelf.
En terwijl ik nippend aan de hete koffie zag hoe toeristen en zakenmannetjes door de gate kwamen, viel mijn oog op het scherm. Geland! Mooi.

Het duurde en het duurde. Ondertussen had ik al wel 20 keer Chiel geprobeerd te bellen. Dit was een verrassingsactie geweest. Hij moest natuurlijk wel weten dat ik bij A in de arrival-hal stond te wachten. Maar de telefoon stond uit en op mijn smsjes kreeg ik geen antwoord. Hmm...als zijn batterij maar niet leeg is! Hij zal toch niet stiekem uit B zijn gelopen en al in de trein naar huis zitten?!

Ik zag het nog een kwartiertje aan en toen hield ik het niet meer. Ik belde Jos. We zouden met hem gaan eten. Jos liep naar onze voordeur, belde aan maar gelukkig deed Chiel niet open en zocht vervolgens op internet naar de aankomst tijden van de Dragon Air vluchten uit Shanghai. Volgens hem zou de vlucht aankomen om 20.22 maar dat zou nog later zijn dan oorspronkelijk de bedoeling was! 'Bel maar als je thuis bent, dan gaan we alsnog eten', zei Jos.

Ik had het ondertussen wel gehad. Balen dat de vlucht niet eerder was geland en balen dat je eigenlijk nog steeds niets zeker weet. Ik keek weer op het scherm en verdomd, er was een vlucht geland uit Shanghai om 20.32 en dat de gate nu A was! Tuurlijk, dat heb ik weer. Ik begon met mijn reis van B naar A in de arrival hal. En ik kreeg een smsje van Chiel! Hij was geland! Nog 5 minuutjes, zei hij...

Om 21.00 uur liep hij pas door de gate! We namen een taxi waar de Chinese versie van Schumacher in zat en scheurden met piepende banden de parkeerplaats af. Ik belde weer met Jos. 'We komen eraan Jos! Laten we bij Wooloomooloo gaan eten! Heb ik zin in!' 'Doen we' zei Jos. 'Laat maar weten als je er bijna bent dan lopen we (Jos en collega's) die kant op.'

Terwijl onze chauffeur ons van rechts naar links door de taxi liet stuiteren, de snelheidslimiet met 40 km per uur overschreed, ik kramp in mijn vingers had van het krampachtig de stoel vast houden omdat we kuipbochtjes aan het maken waren op de rechte stukken snelweg en de man niet begreep wat we bedoelden toen we riepen TAKE IT EASY!!!, reden we Tsim Sha Tui binnen. Praise the Lord!

'Jos we zijn er bijna!' Waarop Jos weer antwoordde; 'Alles zit vol, we lopen naar de Thai op het pleintje!' Nou had ik deze week al 3 keer bij de Thai-op-het-pleintje gegeten dus ik werd steeds minder enthousiast. Maar toen we aankwamen bleek dat zelfs de Thai geen plek meer had! Jos had nog een tafeltje kunnen scoren bij de buurman die alleen maar bar-food serveerde. Nou was het ondertussen 21.45 geworden en zag ik groen en geel van de honger, maar bij het zien van de vette-bekken menukaart verging me de lust een beetje. Maar wat zag ik daar op de achterste pagina? Rode curry met gestoomde rijst? Nou ja, dan maar Thaise curry bij de buurman van de Thai-op-het-pleintje.

Natuurlijk liep de bestelling mis. Iedereen kreeg zijn eten behalve, jawel, tante Ans. Ze brachten een curry worst i.p.v. curry. Ik had nu echt zin om iemand zijn hoofd af te bijten! 22.15 en nog steeds geen avondeten gehad! Ik besloot om naar de Subway te lopen omdat ik nu toch echt iets wilde eten. Natuurlijk deed de dame net de deur voor mijn neus op slot. Blijven ademen Ans, mompelde ik in mezelf. Maar Halleluja! Om 22.30 kreeg ik mijn bordje curry geserveerd!

Het was een enerverende avond vol met leermomenten. Nee, ik ga Chiel niet nog eens ophalen van het vliegveld als hij uit Shanghai komt. Ja, de curry bij de buurman van de Thai-op-het-pleintje is best te eten. Nee, ik heb zelfs na vanavond niet naar de sigaretten gegrepen!

Druk

2011-11-03T18:29:00.000+08:00

Woensdagmorgen had ik een ontbijt afspraak. Met Pim en Judith!

Zij waren slechts 1 dag in HK. 's Ochtends landen vanuit Dubai, met de trein naar TST, aanschuiven bij Heritage 1881 om 8.30 voor een lekker ontbijtje, daarna op de ferry naar HK-Island voor wat afspraken en 's middags weer door naar Singapore.

Het was zo gezellig om ze weer te zien! En de plek die Judith had uitgezocht had niet beter gekund. We aten in de Parlour onder de langzaam rond draaiende fans. Een heerlijk ontbijt, kompleet met prachtige kannetjes koffie en thee. Echt een plek om te onthouden en erg leuk om klanten mee naar toe te nemen.

Later die dag ontmoette ik Mickey. We hebben wat boodschapjes gedaan en onze wenkbrauwen zijn weer prachtig bijgewerkt bij de Eye brow bar. Mickey en ik hebben nog maar even voordat zij op vakantie gaat. Als zij bijna terug komt vlieg ik al weer naar NL, dus voordat we elkaar weer kunnen zien is het januari!

's Avonds hebben we gegeten met onze klanten. De oogjes van de klanten waren akelig klein. De jetlag sloeg toe. En 2 dagen China was iets te veel van het goede. Ze waren door gegaan vanaf het weekend, maar er komt een tijd dat zelfs de stoerste man, toe moet geven aan de slaap. Het werd dus niet laat.

We liepen naar huis toen we Mark tegen kwamen! Heel grappig om hem nu weer tegen te komen! Nog een wijntje, wat bij praten en toen moest ook Chiel naar bed. Hij is namelijk vanmorgen vroeg weer vertrokken naar Shanghai. Vrijdagavond komt hij weer thuis. Gezellig.

De aankomende weken gaan beredruk worden voor Chiel. Veel klanten en collega's komen op bezoek. En verschillende bezoeken overlappen elkaar. En Chiel moet ook nog naar Shanghai...

O ja, en ik rook al 3 en een halve week niet!!

Stomp

2011-11-01T11:14:00.000+08:00

Chiel en ik zijn zondagmiddag naar een voorstelling geweest van STOMP. We moesten bijna afzeggen omdat klanten niet zeker wisten of ze ons nou wel of niet nodig hadden, maar gelukkig ging alles goed. Op tijd naar het theater, bakkie koffie en toen was het anderhalf uur genieten geblazen.

Het viel trouwens wel op dat de helft van het publiek onder de 10 jaar was, maar na de show gezien te hebben, begrijp ik het helemaal. De show is leuk! Heel creatief! STOMP's show bestaat uitsluitend uit percussie!

foto's komen van de officiële website van STOMP

Chiel en ik hebben genoten en ik vind het een aanrader. Echt waar!

Huisjes kijken, deel 3

2011-10-30T18:34:00.000+08:00

Zaterdagmiddag hadden we weer een afspraak met een makelaar. Voordat we opnieuw naar huisjes gingen kijken, wilden we eerst langs Joke op kraamvisite. Ik was erg benieuwd naar Lexie! Nou wat een plaatje is ze! Prachtige baby en ze heeft wel heel veel weg van haar papa. We hebben even gepraat, de baby bewonderd en toen moest Chiel naar het vliegveld.

De gisteravond had Chiel een smsje gekregen van de klant of hij afgehaald kon worden. En eigenlijk kon hij geen nee meer zeggen want de klant zat al in het vliegtuig en verwachtte dus bij aankomst in HK, Chiel op het vliegveld. Heel fijn. Onze afspraak met de makelaar moest ik nu dus alleen doen.

Bij de makelaar, stond Joyce al op mij te wachten. Ze had 3 huisjes om te bezichtigen.

1. May Wah Court, Chathamroad. 950 square feet.
Ruim maar vreselijk gedateerd. En alles is ingebouwd dus eruit slopen mag niet. Afschuwelijke plafonds, kleine slaapkamers i.v.m. het totale oppervlak. Maar wel leuk uitzicht over Chatham road. Nee, die word 'm niet.

2. Kimberley Mansion, Austin Avenue. 1600 square feet!
Groot. Heel groot dus maar zo slecht ingedeeld. Een hele grote slaapkamer maar een piepklein badkamertje en een super kleine keuken. Er was zelfs een balkonnetje die betegeld was met kraakwitte tegels. En natuurlijk hing de was gezellig voor het raam zodat er nog minder zonlicht naar binnen kon komen. In dit pand, woonde de eigenaar nog. Dus mochten we dit willen huren, dan vertrekt de eigenaar naar een ander huisje. Dit pand ligt precies tegenover het allereerste pand die we bezichtigd hebben vorige week.

3. Dit is het huisje die we al eerder bezichtigd hebben. En ondanks het ontbreken van een keuken en een normale badkamer, blijft dit toch wel een leuk pandje. We zullen zien. We hebben nog tijd...

Huisjes kijken, deel 2

2011-10-29T03:55:00.000+08:00

We hebben eerst maar eens goed gekeken in ons huurcontract. We moeten 26 februari eruit. Achteraf hadden we misschien beter pas de jacht naar huizen kunnen openen in januari, maar ik ben ook wel blij dat er een aap van mijn schouders is. Ik kan nu zien waar we wel en waar we niet willen wonen en wat er te huur is voor ons budget.

Vanmiddag stond de afspraak met Sunny op het programma. Een veel te gladde Chinees met een Amerikaanse achtergrond. Fatale combi kan ik je melden. Luidruchtig, ongelooflijk met zich zelf ingenomen en een niet geheel betrouwbaar voorkomen. Maar goed, Sunny houdt kantoor net bij ons om de hoek en daarom waren we naar binnen gelopen. Nadat hij ons zijn gehele foto-bibliotheek op zijn Iphone had geshowd, mij wel 10 keer had verteld dat ik op zijn moeder leek en ons had overtuigd van zijn goede bedoelingen (waar we dus niet intrappen!) meldde hij ons dat hij voor vandaag een lijstje met potentiële huurhuisjes aan ons zou laten zien. En zo geschiede.

Om 2 uur stapten wij binnen. Sunny slijmde er gelijk op los. 'Oh mister Michael, you are a man of your words! Very honest! Very smart! Very nice! I'm so happy to see you mister Michael!' Ja, ja, ja, zo kan die wel weer. Laat eerst maar eens zien wat je hebt. We liepen achter hem aan naar buiten op weg naar huisje nummer 1 en 2.

Lokatie: Cameronroad. Kok Pah Mansion. 7 Hoog. Grootte: 650 square feet.
Gelegen boven het Charlie Brown Cafe in een gezellige winkelstraat en precies tegenover het Park Hotel. Gegarandeerde leuke avonden zouden dat gaan worden als hotelgasten zich voor het raam gaan ontkleden! Leuk huisje, goed gerenoveerd, 2 slaapkamers maar klein. De wasmachine plus koelkast zouden moeten staan voor de nooduitgang, omdat de keuken ienieminie is, wat volgens mij niet de bedoeling zou moeten zijn. Toch? Ook het douchen zou overdwars moeten. Recht onder de douchekop staan is te smal! We kunnen kiezen tussen 2 identieke maar in spiegelbeeld gelegen flatjes.

huisje nummer 3.
Lokatie: Kimberley street. Kim Lai Court. 3 Hoog. Grootte: 565 square feet.
Het kan dus nog kleiner! Tussen de bruidsjurken-winkels en tegenover de Welcome supermarkt. Ik zou zelfs een kabel kunnen spannen tussen mijn keukentje en de supermarkt! Ja, dit flatje heeft 2 slaapkamers, maar nee, naast je bed kan je niet lopen. Dat wordt springen vanaf de deur! En wat een keuken zou moeten zijn, is niet meer dan een plank voor de wokbrander. De badkamer is nog kleiner en ik begrijp ineens waarom de sauna's hier zo populair zijn! Je kan daar gewoon douchen zonder je ellebogen constant open te halen aan de muur!

huisje nummer 4.
Lokatie: Chatham Court. Creative Mansion. 16 Hoog. Grootte 650 square feet.
Hoe grappig zou dat zijn als we elke morgen naar Jesse konden zwaaien zodra hij zijn gordijntjes open doet! Want dat zou gebeuren omdat dit flatje recht tegenover zijn huisje staat. Behalve dat dit huisje te klein is, is het ook goor. Het beste zou zijn om deze flat helemaal leeg te trekken en geheel opnieuw op te bouwen. Dat de laatste huurder zijn vieze sokken en slippers nog door het huis heeft slingeren en dat een aangebroken bak noedelsoep nog op het aanrecht staat, helpt niet echt mee. Alles waar hij geen waarde aan hecht staat nog in het huisje. Bah.

huisje nummer 5
Lokatie: Austin road. Tai Chi Court. 11 Hoog. Grootte 1100 square feet.
Gelegen tegenover de Kowloon Cricket Club waar toevallig de Cricket Sixes aan de gang waren. Uitzicht geweldig. Je kan ver van je af kijken. Huisje is groot maar indeling erg onhandig. 3 Slaapkamers! Er was een mannetje bezig met de flat opknappen maar het keukentje en de 2 kleine badkamertjes zien er vreselijk uit. En laten die nou niet worden opgeknapt!

huisje nummer 6
Lokatie: Precies dezelfde als huisje nummer 5. Ook de grootte is 1100 square feet.
Dit huisje ligt aan de achterkant van de Tai Chi Court. Gevolg, geen uitzicht! Nou ja een blinde muur. Maar indeling is perfect. En eindelijk naar normale maatstaven gerenoveerd. 3 Slaapkamers waarvan eentje met een badkamer. Keuken is er eindelijk eentje met een min of meer normale maat. Ook hier lopen mannetjes rond die de flat aan het opknappen zijn. Hmm. Grootte ok. Indeling ok. Uitzicht blinde muur. Weinig licht.

Nou hier blijkt wel uit dat je altijd concessies moet doen. Het is vaak of het een of het ander. Maar het een en het ander is eigenlijk niet te vinden. Maar wie weet vinden we die morgen. Om 3 uur hebben we dan een afspraak met Joyce die bij een andere makelaar werkt.

Daarvoor gaan we eerst bij Joke op kraambezoek. Dochtertje Lexie is geboren! En na de huisjes kijken mogen we gelijk met klanten op stap die 's middags aankomen. Het belooft weer een druk weekend te worden!

Shanghai

2011-10-27T22:34:00.000+08:00

Ik ben er weer! Vanavond zijn Chiel en ik weer geland op vertrouwde Hongkong bodem. Het is altijd leuk om op stap te gaan maar altijd heerlijk om weer lekker thuis te komen.

Zondagmiddag vertrokken we richting Shanghai zodat Chiel gelijk maandagmorgen aan de bak kon. Ook vond er deze week een overdracht plaats. Paul verlaat ons na 6 jaar (snik!) om in de logistiek te gaan werken en dus moesten er heel wat dingetjes geregeld worden. Maar aan het eind van elke dag kwam Chiel weer terug naar ons hotel.

Hotel links, kantoor rechts

Ik moet zeggen, in mijn geheugen was dit hotel veel erger dan wat het in werkelijkheid was. Kijk, het ligt heel comfortabel namelijk 2 minuten lopen van het kantoor. En dat verklaart de keuze. Maar wat een geluk! Het bed was geheel on-chinees zacht! Geen beton-matras maar een heerlijke comfortabele matras. Deze keer dus geen blauwe-plekken-op-heupen- voor tante Ans!

Een onwijs grote kamer waar je in kan verdwalen maar met een badkamertje die claustrofobisch klein is! Niet per ongeluk de deur open gooien als er eentje op het toilet zit, want dan ligt zijn oog eruit door de deurknop. Ik bedoel waarom niet een metertje afgesnoept van die belachelijke grote kamer? Nou ja. Gelukkig behoren wij tot de 'Only succesful Pople' zoals de info-map van het hotel ons laat weten!

En dan de lobby, daar gebeurt...niets! Saai. Chiel en ik waren 1 avond naar de lobby gegaan om een wijntje te drinken maar dat was niet zo'n goed idee. 2 Gasten in de lobby (wij dus), 2 muzikanten op een orgel die de Chinese versie van 'zachtjes tikt de regen op het zolderraam' van Rob de Nijs zongen, en aantal personeelsleden ...8!! Je kan dus niet even je glas neerzetten of 8 man personeel vallen over elkaar heen om dat ene glas naar de keuken te brengen. Om verdere ongelukken te voorkomen, zijn we de rest van de dagen maar niet naar de lobby gegaan.

even de raampjes lappen!

Het weer in Shanghai was koud en nat. En ik had geen zin om me nat te laten regenen. Dus even naar buiten voor een Starbucksje en dan lekker weer op bed hangen met mijn enige Engelstalige zender HBO. De filmzender. Inderdaad, het had slechter gekund, maar als je weet dat er precies 53 zenders op TV waren, dan is het Engelse aanbod nog al minimaal. Maar ik ben nu uitgerust! Bijgeslapen! Heerlijk!

De enige middag dat ik naar buiten ben geweest voor langer dan een uurtje was woensdagmiddag. Nou ben ik al heel wat keertjes naar Shanghai geweest dus de drang om iets te 'moeten' was niet aanwezig. Samen met Echo en William gingen we op zoek naar een afscheidscadeau voor Paul. William wist een leuke plek waar hij zondag al was geweest met vrienden. (William komt ook uit HK.) Het was de kunst-buurt Tian Zi Fang.

Het buurtje waar vroeger kleine fabriekjes en long-houses stonden zijn nu omgebouwd tot trendy boetiekjes, galerijtjes, creatieve winkeltjes en hippe eethuisjes. Smalle steegjes die kris kras door elkaar lopen. Een super leuke buurt en echt het bezoek meer dan waard! Ik heb mezelf dan ook een prachtige keramieke tegel cadeau gedaan!

Op maandagavond gingen we met Paul eten bij een restaurantje bij hem in de buurt. Een moslim-restaurantje. Kebabs, Turkse pizza's, heerlijke lamschotels, je kent dat wel. We zitten gezellig te babbelen, hadden lekker gegeten en hadden net de koffie besteld toen 2 mannelijke (lees jongemannen) personeelsleden het aan de stok kregen met elkaar. In het restaurant! Wij zaten zo'n 2 meter van hun af.

Ze begonnen op elkaars hoofden te slaan met gebalde vuisten..wij dachten toen nog dat het een grapje was omdat het er nogal meisjesachtig uitzag... Maar toen de een de ander zowat door de koelkast ramde, verstomde het gelach. Ik sprong pas echt op en liep naar buiten, toen de een met een glazen biermok, de ander keihard op zijn hoofd sloeg! (godzijdank lag er geen hakmes!) De knal was oorverdovend en het glas vloog in het rond. Net als de dikke bloedspetters die de vloer EN de tafeltjes en niet te vergeten de gezichten van beide mannen rood kleurden! Er klonk gegil, overal bloed, blauwe ogen, scheuren boven de wenkbrauwen, kapot geslagen handen, kortom dit was echt genieten. Mijn hart klopte in mijn keel en zowel Chiel als Paul waren ook van slag. Shocking zei Paul. En dat was het echt. Ook buiten voor het restaurant lag een enorme plas met bloed. Bah. Je begrijpt dat we geen honger meer hadden.

De volgende avonden hebben we heerlijk en ongestoord kunnen eten. Gezellig met Paul, Echo en William. We hebben geen bloed meer gezien!

Chiel heeft deze week nog flink wat kilometers gemaakt. Per auto... Je zit 4 uur achter in de auto om bij een leverancier op bezoek te gaan die geen woord Engels spreekt, vervolgens luister je een half uur naar een Chinese conversatie tussen William en leverancier waar je de ballen van begrijpt, geeft de beste man een hand en zit dan weer 4 uur achter in de auto terug... Maar ook per voet! Tot 2 keer toe ging hij 's ochtends om 6 uur hardlopen door de straten en de hutongs van Shanghai! Hij haalde zelfs fietsers in en iedereen zwaaide hem vrolijk en verbaasd tegenmoet!

Nou moet hij de aankomende maanden zo om de week voor 3 tot 4 dagen naar Shanghai dus ik zal wel vaker meegaan. Plan is om een wat centraler hotel te zoeken voor de keren als ik mee ga en om mijn tegelverzameling uit te breiden! I love it when a plan comes together!

Hangen, huisjes kijken en naar Shanghai

2011-10-22T23:18:00.000+08:00

Het weer is super momenteel in HK. Heerlijke temperatuurtje, zonnetje, briesje en een lage luchtvochtigheid. Beter dan dit wordt het niet, dus als het maar even kan, moet je hiervan genieten.

Gistermiddag bijvoorbeeld, gingen Mickey, Joke en ik lunchen bij Al Molo. Haiwen kwam ook even langs en zelfs Chiel at een hapje mee. We zaten daar zo lekker dat we besloten om de hele middag ook door te brengen op het terras en 's avonds er een hapje te eten. Lekker niets doen en mensen kijken.

Joke heeft het lang volgehouden maar rond 4 uur wilde ze toch maar naar huis. En begrijpelijk. De dikke buik gaat nu toch wel een beetje in de weg zitten. Na het werk kwamen Jaap en Chiel er weer bij zitten en onze hangdag werd om 10 uur afgesloten met een wandelingetje naar huis.

Vandaag hebben we dimsum gegeten met Haiwen, Joke en haar schoonmoeder en Jaap en Mickey. Chiel en ik gaan namelijk morgenmiddag naar Shanghai voor 4 dagen en zo konden we nog even afscheid nemen. Vandaag zouden wij Joke voor het laatst zwanger zien! Als we donderdag terug komen is de baby al geboren!

Na het eten liepen we weer terug naar huis. Jaap en Mickey hebben we gedag gezegd want wij wilden naar een makelaartje. We wilden eens zien wat voor flatjes er te huur zijn. We hebben 2 kantoortjes bezocht en hebben afspraken gemaakt met beiden. Volgende week vrijdag en zaterdag gaan we wat flats bezichtigen. Vandaag hebben we er eentje gezien en dat viel niets tegen! Groot, redelijk goedkoop maar een keuken van niets. Stel dat we voor dit appartement zouden gaan, dan zal er toch eerst een normale keuken ingezet moeten worden. Wel leuk is dat we dan weer bijna buren kunnen zijn van Jesse! Enfin, volgende week eerst die andere flatjes maar eens bekijken.

Vanavond hebben we gegeten met de familie Grolle. Weer gezellig aan de pizza's en de pavlova's. Het was erg leuk om ze allemaal te zien na hun vakantie naar Beijing. En we hebben lootjes getrokken voor Sinterklaas! Heel grappig. Een surprise plus gedicht moet het worden, en als ik de familie zo hoor, dan moeten we echt aan de bak want zij zijn professionele surprise makers! We gaan ons best doen!

En morgenmiddag vertrekken we dus naar Shanghai. Voor het werk weliswaar. En ik ga mee. Altijd leuk. Nou bestaat er zoiets als censuur in China en zijn Blogger en Facebook geblokt, dus ik kan pas weer iets bloggen als ik terug ben in Hong Kong. En dat is donderdagavond.

Tot dan!

Ben maal 2

2011-10-20T21:09:00.000+08:00

Toen ik in Nederland was zag ik deze geweldige klok. The Big Ben.

Kon hem niet laten liggen...

dus

The Big Ben...

en The Big Ben!

Bijpraten

2011-10-19T14:49:00.000+08:00

We hebben het gewone leven weer een beetje opgepakt. Wel met dichte ogen en een slaperig verstand want de jetlag is deze keer hardnekkig. Ik viel vannacht pas om 7 uur in slaap...Maar toch. Gisteren is Chiel naar Shenzhen geweest en vandaag is hij in HK. Bergen met werk en stapels onbeantwoorde emailtjes liggen geduldig op hem te wachten. Altijd fijn. Vanaf volgende week krijgen we weer klanten.

Ikzelf heb me weer vol overgave gestort in het sociale leven. Gezellig lunchen en koffie drinken met Mickey. We moeten echt elke kans grijpen want over 3 weken gaat ze 5 weken (of 6) op vakantie, kort bij terugkomst vertrek ik weer naar NL, en als we dan terug komen in januari, hebben we geen idee hoe lang het duurt voordat Jaap en Mickey verhuizen naar Vancouver. Ik moet er nog maar even niet aan denken...

Gisteravond gegeten met Joke die precies nog 6 dagen moet wachten voordat ze haar dochter in haar armen kan houden. Blijft raar dat je al maanden weet of je een dochter of een zoon krijgt en dat de geboorte al maanden van te voren gepland staat, maar hier is dat normaal.

Jos hebben we niet meer gezien. Hij is druk met de beurs voorbereiden. Morgenochtend mogen ze weer 4 hele dagen hangen op de beurs.

O ja nog even over het weer. Het is zalig! Zonnetje, 26 graden, lekker droog, geen bezweet lijf!

We zijn weer in HK

2011-10-17T23:58:00.000+08:00

Gistermorgen zijn we vertrokken. Nog vlug een echte bruine boterham met kaas en een kopje Douwe Egberts verorberd als ontbijt, afscheid genomen van de kids en toen gingen we weer op weg naar Schiphol. Het weer was prachtig. Blauwe lucht, lekker fris en heerlijk rustig op de weg. Voordeel als je vertrekt op zondag. Weinig tot geen files.

Op Schiphol kwamen we Jos en Irma tegen. Jos had net ingecheckt en nadat wij ook waren ingecheckt hebben we nog lekker een kopje koffie met iets lekkers genomen. Irma zag er stralend uit, en nu is goed te zien dat ze zwanger is. Een prachtig buikje!

De vlucht ging voorspoedig. Jos lag weer te slapen en wij niet. Ik geloof dat hij net voor het landen wakker werd. Niets nieuws dus. We hebben gezamenlijk een taxi genomen en toen begon het 'gewone' leven weer. Iedereen ging weer aan de slag.

Ik heb de dag in half bewust zijn meegemaakt. Ik was zo moe dat het wel leek of ik dronken was. Er kwam niets zinnigs meer uit. En dat is best lastig als je eerst naar de bank en daarna naar het visum bureau moet. Gelukkig hebben beide instanties me aardig wat invulwerk uit handen genomen, want ik zag het echt niet meer. In ieder geval is alles geregeld en kan ik vrijdag mijn visum ophalen. Zondag vliegen Chiel en ik naar Shanghai voor 4 dagen voor zaken.

Gelukkig heb ik Mickey weer gezien! Ik kreeg al afkick verschijnselen! Na 6 weken gescheiden te zijn geweest, zaten we weer bij elkaar op de bank! Voordeel was dat we allebei last hadden van jetlag. Het viel dus niet op toen we beiden een beetje wazig voor ons uit staarden.

En nu is het bijna middernacht. Chiel ligt op bed en ik lag op bed. Maar nu niet meer. Ik ben klaar wakker!

Weer naar HK

2011-10-15T23:15:00.000+08:00

Ik voelde me de afgelopen week niet helemaal lekker. Buiten het normale huishouden heb ik vrij weinig ondernomen. Beetje bijkomen. En vandaag is het alweer de laatste dag dat we in NL zijn.
Morgenochtend vertrekken we naar Schiphol en om 14.00 vliegen we naar Hong Kong. Wat gaan die weken toch snel voorbij!

Maar ik ben weer terug in december. Om precies te zijn 12 december! Chiel komt dan pas 10 dagen later vanwege het werk, maar ik dus lekker niet!

Allemaal een dikke knuf en tot ziens in Hong Kong!

Dertig

2011-10-13T14:27:00.000+08:00

Mijn hemel, wat vliegt de tijd! Vandaag, precies 30 jaar geleden, werd Remy geboren! En ondanks een moeilijke en heftige start, is hij uitgegroeid tot een gezonde verstandige vent! Trots zijn we, super trots! Happy Birthday!

Leidsenhage

2011-10-12T17:04:00.001+08:00

Lody en ik hadden afgesproken om naar Leidschendam te gaan en om daar Deborah en Simone te bezoeken. Deborah heeft pas een hartstikke leuk flatje gekocht en we wilden dat wel eens zien. Ook wilden we iets leuks gaan doen met Simone maar om nou steeds in de regen rond te lopen, daar hadden we ook geen zin in. Dus we zijn het winkelcentrum Leidsenhage ingedoken wat aan het eind van het flatgebouw ligt van Deb!

Het was natuurlijk heel gezellig om Simone en Deb weer na maanden te zien! Beetje bijgepraat, flatje bewonderd en toen met z'n viertjes het winkelcentrum in. En wat is dat een groot complex zeg! Heel divers en ik werd helemaal blij toen ik het Turkse straatje zag met een Turkse supermarkt en bakkerijtje!

We hebben lekker rond gelopen, kleren gepast, koffie gedronken, broodje gegeten en toen we door de laatste winkel liepen, voelde ik opeens mijn rug weer. Het was genoeg. De pijn nam weer toe en ik kon niet meer. We besloten om naar huis te gaan. Afscheid genomen, de auto in en natuurlijk in verschillende files terecht gekomen. Om 6 uur reden we Druten in. Frietjes gekocht en naar huis waar iedereen stuk voor stuk binnen druppelde.

Lody ging na het eten ook weer naar huis en toen zaten we allemaal voor de buis. Nederland moest voetballen tegen Zweden! En omdat Nederland al sinds 2007 niet verloren had, waren we ervan overtuigd dat ze deze keer, nu wij eindelijk eens konden kijken op een normaal tijdstip, zouden winnen. Helaas. Hebben wij weer. Verloren...

Linn en Ben zijn weer naar het werk. Chiel is vanmorgen vroeg naar Lyon vertrokken voor een dagje en ik zit in mijn eentje op de bank. Vanavond gezellig eten met de kids en hun vrienden. Gezellig!

Op de fiets

2011-10-10T20:09:00.000+08:00

Zondagmorgen werd ik heel lief gewekt door Chiel met een croissantje en een kopje koffie. Hij stond al aangekleed en wel naast me. Of ik nog zin had om mee te fietsen. Hij moest 28 km hardlopen volgens zijn schema. Ik keek eerst naar buiten. Regent het? Maar nee. De zon scheen zelfs! Dus ik heb aangekleed en een halfuur later zat ik al op de fiets.

Via de dijk, liep Chiel in een raptempo richting Afferden en Deest, naar de brug van Ewijk. Daar gingen we door de uiterwaarden, nagekeken door de koeien. Volgens mij ging het best vlot maar volgens Chiel liep hij niet zo lekker. Zijn kuiten waren keihard en deze keer moest hij echt hard werken om vol te houden.

En eerlijk gezegd had ik zelf ook moeite om vol te houden. Zo'n zadel is niet geschikt om kilometers achter elkaar boven op te zitten. Mijn rug begon ook iets te protesteren maar als je eenmaal 18 km verderop bent, dan heb je ook geen zin om gelijk om te keren om naar huis te gaan. We hebben dus samen flink afgezien.

Maar ook al het ging het niet zo lekker, Chiel heeft zijn 28 km gelopen! Zelfs 28,1 km. En op 500 meter na zouden we dan door de achterdeur lopen maar Chiel had het helemaal gehad! De laatste 500 meter hebben we gelopen. En hij gaf toe als ik niet mee was geweest, hij al veel eerder was gestopt. Nou dan ben ik niet voor niets mee gegaan.

De rest van de zondag hebben we gehangen op de bank. Spierpijn! Ik had zelfs geen zin om te koken dus we hebben nog maar even nasi gehaald. Lekker.

En nu zit ik weer alleen. Linn is naar Nijmegen, Ben aan het werk, Chiel aan het werk. Morgen ga ik een dagje weg. Samen met Lody ga ik naar Simone. Leuk!

Feestje

2011-10-07T16:44:00.000+08:00

Het was gezellig om (een deel van) de familie weer te zien. Marrie vierde haar verjaardag en dat moest natuurlijk gevierd worden. Lody kwam 's middags naar Druten om Linn en mij op te halen, nog een kopje koffie gedronken en toen gingen we op weg naar Nunspeet.

Mocht je Chiel missen in het hele verhaal, hij zat in Polen. 2 Dagen reizen voor 2 uurtjes vergaderen. Ik was al blij verrast toen hij zei dat hij per vliegtuig naar Polen zou gaan. Slim. Maar eenmaal op het vliegveld aangekomen in Polen, bleek dat de plaatst van bestemming nog eens 5 uur rijden verderop lag. Niet slim. Plus dat er vergeten was om een hotel te boeken voor 1 nacht. Ook niet slim. Dus bovenop die 5 uur, kwam nog eens een uur om te zoeken naar een hotel. En geloof het of niet, de hotels in Polen (op die plek dan) zaten allemaal vol! Maar gelukkig hebben ze niet onder de brug gelegen of in de auto geslapen. Ze hebben nog ergens achteraf een kamer gevonden die ze moesten delen...Wat je toch allemaal niet over moet hebben voor je werk.

Maar goed. Wij zaten in Nunspeet. Gelukkig nam de regen en het stormachtige weer af en konden we rustig onze weg vervolgen. Vrienden en familie kwamen gevoegelijk binnen druppelen en ik heb het nieuwe huis van Martine nog bewonderd. Geweldig huis! Super gaaf ingericht! En op loop afstand van haar ouders. Wat wil een mens nog meer!

Aan het eind van de middag kwam dan ons beloofde buffetje. Heerlijke chinese hap, compleet met babi panggang! Zalig! En Marrie zag er stralend uit. Iedereen was in opperbeste stemming! Maar rond 7 uur begon mijn rug weer op te spelen en was het tijd om naar huis te gaan.

Bij thuiskomst zat Chiel al op de bank. Doodmoe. Hij was het wel even zat, dat gejakker van links naar rechts over de aardkloot.

Vanmorgen om 9 uur moest hij in Breda zijn voor een vergadering. Niets aan de hand. Lekker op tijd op staan en op z'n gemakkie straks de auto in...dacht hij... Maar gelukkig kwam daar natuurlijk verandering in. Om 7 uur ging zijn telefoon. En terwijl hij nog in slaap tenue de telefoon op nam, hoorde hij dat de vergadering niet om 9 uur was maar om 8 uur! Fijn!

Dus weer gejakker naar de badkamer, aankleden en gelijk in de auto springen en jakkeren naar Breda waar hij natuurlijk te laat aan zou komen omdat het slechts 1.15 uur rijden is vanaf hier. Mits er dan geen files staan natuurlijk...en dat gebeurt nooit!

(zucht)

In ieder geval gaan we vanavond met Linn en Ben naar Remy! Gezellig!!

Pizza bakkers

2011-10-06T02:12:00.000+08:00

Vannacht stond Chiel om 3 uur al weer naast zijn bed. Het koffertje werd ingepakt en een half uur later reed hij weg richting Arnhem. Daar zou Berry hem oppikken om naar Dusseldorf te gaan om van daar weer het vliegtuig te nemen naar Polen. Het is maar voor 2 dagen maar ik denk dat Chiel zo ondertussen wel zin heeft in een dagje niets doen.

Ik had na het uitzwaaien mijn bedje weer opgezocht en werd pas wakker om half tien! Heerlijk! Linn was al druk bezig met van alles want Joni zou een dagje komen. En het was weer gezellig! Eerst een broodje eten bij de broodjeszaak, toen wat geshopt in Druten, daarna naar de Jumbo en 's middags hebben we lekker bijgekletst.

Voor het avondeten hadden we pizza gepland. Maar wel semi/zelfgemaakte. De bodems waren kant en klaar, alleen de toppings hebben we zelf verzonnen. Het leek wel of we weer bezig waren met een kinderfeestje! Linn, Ben en Joni stonden gebroederlijk naast elkaar de pizza's te versieren. Heel grappig.
En ze waren overheerlijk!

Morgen gaan we op bezoek bij mijn schoonzus. Nunspeet here I come!

Niets bijzonders

2011-10-04T15:19:00.000+08:00

Gistermiddag zijn Chiel en ik samen op werk bezoek geweest in Eindhoven en later hebben we met de klanten en hun vrouwen een hapje gegeten in Geldrop. Het was heel gezellig en we kwamen pas tegen middernacht thuis.

Vandaag wordt een rustig dagje denk ik. De rugpijn is iets afgenomen (jippie!) maar om dat te compenseren heb ik nu last van buikgriep (ahhh..). Heel fijn. Het zal dus wel bankhangen worden en vooral in de buurt blijven van een toilet.

O ja, het lenteweer waar we de afgelopen week van hebben genoten is definitief voorbij. Het is grijs en de temp gaat vanaf vandaag gestaag naar beneden. Het herfstweer heeft zijn eigen plekje weer ingenomen. Jammer maar helaas.

En nu zit ik alleen thuis. Ben en Linn vertrokken saampjes naar hun werk en Chiel reed even later weg naar Barneveld. Morgen vertrekt hij naar Polen voor 2 dagen. En ik hoorde vanmorgen dat hij waarschijnlijk nog opnieuw naar Frankrijk moet. Druk, druk, druk.

Gehuld in de mist...

2011-10-02T19:37:00.000+08:00

We moeten gebruik maken van het mooie weer. Het kan van de week al over zijn, dus vanmorgen zijn Chiel en ik vroeg opgestaan en om 8 uur liep Chiel en fietste ik al buiten. Chiel wilde 25 km hardlopen en ik besloot om er achter aan te fietsen. Beter voor mijn rug en gezellig zo met z'n tweetjes.

Het Land van Maas en Waal was gehuld in een dikke, laag hangende mist. De zon probeerde door de mist heen te komen wat een heel sprookjesachtig gezicht opleverde. Windstil, verlaten, echt prachtig om te zien.

Chiel liep makkelijk en als een jonge God liet hij kilometer na kilometer achter zich. En ik fietste, met de camera in de aanslag, kilometer na kilometer daar weer achter aan. Ik voel mijn rug nu wel maar ik denk dat de beweging wel goed is geweest. Ik heb in ieder geval wat gedaan!

Halverwege hebben we nog koffie gedronken bij Moeke Moore, een restaurantje aan de dijk die al vroeg zijn deuren had geopend. Het personeel stond te dweilen maar we mochten gewoon binnen zitten terwijl Chiel weer lekker stond te lekken. Een van de serveersters liep ook altijd hard en zij vond dat hij echt binnen moest zitten en niet buiten in de kou! Hij kreeg zelfs een handdoek van haar! Heel lief.

Na het kopje koffie zijn we gelijk weer verder gegaan en liepen even later Appeltern binnen. Het was echt heel lekker om zo vroeg de zon te zien doorkomen. Wat een prachtige omgeving is het toch. Wilde eendjes, appelboompjes, de geur van pas gemaaid gras, een kerktoren in de mist, en natuurlijk busladingen vol met wielrenners. Ik heb nog gekeken of ik Jos voorbij zag scheuren maar helaas.

Om 11 uur kwamen we weer thuis. Chiel helemaal blij dat hij weer zo'n goede training heeft gehad en ik blij dat ik mijn billen weer op een zachte bank kon neer vleien. Is wel even wennen hoor, zo'n fietszadel.
Chiel heeft 23.89 km afgelegd en heeft daar 6.10 minuten per kilometer over gedaan. De bikkel.

En nu is het tijd voor wentelteefjes. Lekker!

Zomer in NL!

2011-10-01T03:04:00.000+08:00

Wat boffen we toch! We maken de zomer mee in NL! Dit jaar gevallen tussen 24 september en waarschijnlijk tot 4 oktober! Het blijft wel een beetje vreemd gezicht dat de bomen hun blaadjes verliezen en alles in de tuin zo'n beetje is uitgegroeid, dat de beukennootjes al op de grond liggen en dat de kastanjes plat gereden op straat liggen. Maar toch!

Het is echt heerlijk weer. Geen wind, geen wolkje, geen druppel, maar volop het zonnetje! Gisteren was het hier zelf zo'n 27 graden! In september!! Iedereen is ook vrolijk. Zelfs de meest stugge verkoopmedewerkster van de supermarkt heeft een glimlach op het gezicht. Wat een beetje zon niet met de mens kan doen. Volgens de KNMI blijft het zo tot dinsdag. Dan valt de temp naar 14 graden en is de kans op regen weer lekker hoog. Dus tot dinsdag gaan we zo veel mogelijk genieten van terrasjes en de zon!

Chiel is vannacht weer thuis gekomen. Hij is 2 dagen naar Frankrijk geweest en heeft hele goede bezoeken gehad. En vandaag blijft hij eens een dagje thuis! Jippie! Straks gaan we naar Nijmegen en Linn gaat gezellig mee. Ze moet iets inleveren bij het Radbout en daarna gaan we lekker shoppen.

Typhoon Nesat

2011-09-29T16:14:00.000+08:00

Ik zag het al voordat we uit HK vertrokken. De filipijnen kregen een typhoon over zich heen en het verwachtte pad zou vlak langs HK gaan. Wij vertrokken naar NL en dan hou je het niet meer zo in de gaten.

Tot gistmorgen. Ik zat bij de kapper en kreeg van de Pinnacle een smsje. Het was T3 geworden. Dat wil zeggen dat de typhoon al redelijk in de buurt is en dat men alvast voorzorgsmatregelen moet gaan treffen.

En vannacht kreeg ik opnieuw een smsje. Van T3 ging het waarschuwingssignaal naar T8. vanmorgen zag ik op het nieuws dat 'hongkong zich klaarmaakt voor typhoon Nesat'. Dat wil weer zeggen dat vandaag het leven stil ligt in HK. De scholen, overheidsgebouwen, kantoren, winkels gaan dicht en het openbaar vervoer ligt dan stil. Iedereen gaat naar huis.

De typhoon gaat richting het Chinese ieland Hainan en komt dus niet op HK af. Maar HK heeft last van rukwinden, regen en stormachtig weer.

Wel vreemd dat ik nu in NL zit. Volgens mij is dit de eerste keer dat ik het niet meemaak vanaf de zevende verdieping in Tsim Sha Tsui. Ben benieuwd wat ze in Tai Po vinden van de typhoon. Voor Rina en familie is het de eerste keer dat ze een typhoon gaan meemaken. Lekker een extra dag vrij!

Hello jetlag!

2011-09-28T09:07:00.000+08:00

Je vliegt 12 uur lang door verschillende tijdzones. Tijdens die 12 uur probeer je zo goed en zo kwaad als het gaat te slapen. Dat moet want je vliegt door de nacht en komt aan om 6 uur 's ochtends. En als je dus de volgende dag bewust wil mee maken dan is een beetje slapen wel gewenst. De dag er op ben je dus niet in topvorm want rechtop en klemzittend slapen in een vliegtuigstoel gaat niet zo makkelijk. Voordeel is wel dat je de volgende nacht doodmoe bent en gelijk in slaap valt zodra je je bedje ziet. Kan zijn dat je vroeger wakker wordt dan normaal maar dat neem je op de koop toe.

De eerste volledige dag na het vliegen is een vreemde dag. Je hebt honger en slaap op de raarste tijden. Het lijkt wel of je de hele tijd met je hoofd in de koellast zit. Je bioritme is verstoord. Het is begonnen...overdag heb je kramp in je kaken van het gapen, maar 's avonds kan je niet slapen. Je bent aangekomen in de 'wondere wereld' die jetlag heet!

En daar zit je dan. Kwart voor 3 's nachts, geen zak op tv behalve een dozijn zenders waar blonde bimbo's zwaar aan het ademen zijn en die mij proberen te overtuigen een telefoonnummer te bellen zodat ik kan horen 'wat er onder dat verpleegstersuniformpje zit'.

Dan maar ontbijten. Dat lonkt meer. De beschuitjes en een kopje thee staan op tafel en gapend zie ik de minuten weg tikken. Fijn. Ze zeggen dat jetlag ongeveer net zo lang duurt als het tijdsverschil tussen de plaats van origine en de plaats van aankomst. In mijn geval is dat dus 6 uur. Per dag loop je 1 uur in. Dus totaal 6 dagen. Fijn. Heel fijn...

De Rode Loper

2011-09-26T15:57:00.000+08:00

Wat heerlijk om weer thuis te zijn. Het is echt genieten van de grote mensen keuken, de plofbank, de kids en Good Old Druten. Maar we wisten niet dat Druten ook zo blij was om ons te zien! Toen we gistermiddag Druten inliepen vanwege de koopzondag, waren we dan ook blij verrast. Kosten noch moeite waren gespaard. Ze hadden de Rode Loper uitgelegd voor ons!

Nadat we uitgebreid over de Rode Loper hadden gewandeld die door geheel hartje Druten was uitgelegd, de vergeten tandenborstel en deo hadden ingeslagen, zat er maar 1 ding op. Een terrasje pikken! Snel werden Linn en Ben gebeld die gelijk kwamen en toen hebben we mensen gekeken, koffie gedronken en een broodje gegeten. We boffen echt met dit weer!

Bij thuiskomst zijn Chiel en ik de tuin ingedoken. Alles groeit en bloeit zo goed, dat er flink gesnoeid moest worden. En het was geen vervelend klusje zo in het zonnetje.

's Avonds kwamen Yvon en Mari nog op de koffie en we hebben lekker bijgepraat over van alles en nog wat. Heel gezellig. Ik schrok er wel van toen ze vertelden dat Sultan, hun oudste hond, al 2 keer een hart aanval had gehad de dag ervoren. Ik hoop dat alles goed gaat en dat de medicijnen aanslaan.

Vandaag gaat alles weer zijn gangetje. Ben ging vanmorgen naar zijn werk MET lunchpakketje ;-) en Chiel vertrok net samen met Ton voor een rondje Nederland. Klanten bezoeken en zo. Linn en ik hebben vandaag helemaal geen plannen. We zien wel.

Maar voor nu, eerst maar een kopje koffie! Met een gevulde koek!

We zijn er!

2011-09-25T13:59:00.001+08:00

We zijn er! En zoals beloofd hebben we prachtig weer meegenomen uit HK! Gistermorgen om 6 uur raakten de wielen van ons vliegtuig de landingsbaan van Schiphol. Natuurlijk ergens helemaal achteraan zodat we zeker nog 20 minuten aan het taxien waren naar de gate.

De vlucht op zich was lekker rustig. Geen turbulentie, geen huilende kindertjes. Wel had ik een Belgische buurman die op z'n zachts gezegd, lichtelijk vreemd was. Een ruziend echtpaar uit de buurt van Rotterdam die elkaar konstant aan het afzeiken waren en mijn zeurende en stekende rugpijn.

Ik heb het eerste half uur alleen maar in tranen op mijn stoel gezeten. Het deed pijn en de pijn straalde uit naar mijn been. Heel fijn. Maar na een tijdje deden de pijnstillers deden hun werk en lukte het mij om redelijk ontspannen te zitten. Na de maaltijd gebruikte ik het uitklaptafeltje als verlengd kussen. Ik stapelde alles op het uitklaptafeltje wat ik maar vinden kon. Mijn tas, mijn eigen meegebrachte kussen, de dekens en kussentjes van Cathay en voorover geleund op de stapel meuk, heb ik wonder boven wonder zeker 8 uur geslapen! Herboren werd ik wakker zo'n 3 uur voor de landing!

Ach en de laatste 3 uur waren gemakkelijk door te komen. Ontbijten, beetje opfrissen, stukje lopen, Angry Birds spelen, nog een aflevering Glee kijken en toen waren we al op de grond! Nadat we de koffers van de band afpakten en de huurauto hadden gekregen, reden we saampjes over een rustige snelweg en met een prachtige zonsopgang Druten tegemoet.

Om half negen stonden we voor de deur. Linn en Ben stonden ons al op te wachten, de koffie pot werd aangezet en toen liep als verrassing Remy ineens de trap af! Wat heerlijk om ze alle drie te zien en te knuffelen! Zo gezellig!

We hebben lekker koffie gedronken, gepraat, de kadootjes uitgepakt, boodschappen gedaan, wijntje gedronken bij d'n Optie, frietjes gegeten, kennis gemaakt met vrienden van Linn, Ajax gekeken en toen ging het lampje uit...Kapot was ik!

Om 9 uur liep ik naar boven en ik heb geen idee hoe ik in bed ben beland. Hoe dan ook, ik heb zalig geslapen! En om half 6 zaten Chiel en ik, recht op en klaar wakker in bed. Eruit dus en lekker ontbijten. En oh wat is zo'n muslibol toch lekker!

Nu zit ik naar CNN te kijken en zie dat er een mega typhoon over de Filipijnen gaat racen binnen 48 uur, en dat met een beetje geluk diezelfde typhoon richting HK gaat. Oeps.

Chiel staat al te trappelen om naar buiten te gaan. Lekker 2 uur hardlopen door de uitgestrekte weilanden en uiterwaarden van Druten. Hij verheugd zich hierop al maanden. Elke keer als hij bij 36 graden op de boulevard van HK stond, dacht hij 'nog eventjes, in NL is het niet zo warm'.

Vandaag doen we nog lekker kalm aan. Een beetje uit de jetlag proberen te komen en vanavond komen Yvon en Mari gezellig op bezoek. Het is heerlijk om weer thuis te zijn!!

Next stop: Amsterdam!

2011-09-23T15:03:00.000+08:00

Het is dan eindelijk vrijdag geworden! Rond 4 uur wil Chiel naar huis komen (ik geloof er helemaal niets van, zal wel rond 7 uur worden) , de laatste dingen moeten dan in de koffer, nog een hapje eten en dan mogen we eindelijk naar het vliegveld toe!! Onze vlucht vertrekt om 00.15 naar Amsterdam! Jihaaa!! En als alles dan gaat zoals het zou moeten gaan, dan komen we om 06.30 aan. Nee mensen, de vlucht duurt geen 6 uur en een kwartier maar 12 uur en een kwartier. Tijdsverschil hè.

Gisteravond hebben we nog met Jos bij de Biergarten gegeten. Chiel en hij aan de wiener schnitzel en ik aan de curryworst met kartoffel salat. Best lekker eigenlijk. Jos vertrekt vanavond vroeg naar Singapore om naar de Formule 1 night races te gaan kijken, vandaar.

Na het eten heb ik nog bij zo'n Chinese apotheek, wat sterkere pijnstillers gehaald voor mijn rug. Het gaat best goed maar voelen doe ik hem nog steeds. Om de sterkte van die pilletjes uit te proberen heb ik gisteravond er eentje geslikt. Ik ben eigenlijk niet zo van de pilletjes, maar soms moet je wel. Heerlijk. Geen pijn en goed geslapen. 2 Vliegen in 1 klap! Hopelijk kom ik straks de nacht een beetje goed door...

O ja, ik zag dat we straks bij terugkomst een nieuwe 'ik-verveel-me-zullen-we-daar-even-naar-toe-gaan' plek hebben. De eerste echte onvervalste Apple-shop wordt morgen geopend in het IFC. Ik zie het al helemaal voor me. Eerst eten met z'n allen en dan kijken 3 koppies me aan...'Zullen we even de Starferry opgaan? Of hadden jullie andere plannen?' (Starferry Central - Apple shop, zo'n 5 minuten lopen)
Ziet er wel strak uit hoor!

Maar hoe dan ook, morgen zijn we in Nederland! We hebben er allebei vreselijk veel zin in!

Tot laterrr!!!

Update

2011-09-22T10:47:00.000+08:00

Chiel is weer thuis. Gisteravond rond 7 uur stapte hij binnen. 1 Vluchtje eerder dan eigenlijk de bedoeling was.

Gisteren ging het best wel goed. Ik had heerlijk geslapen en nadat ik met Rina aan de telefoon had gezeten die checkte of ik wel mijn bed kon uitkomen, ben ik gaan douchen. Om de spiertjes los te houden wilde ik een stukje gaan wandelen. En net toen ik weer vast stond en verging van de pijn, belde Chiel op. Ik kon de tranen niet meer tegen houden en hij besloot toen om zo snel mogelijk naar huis te komen. Wel lief.

De koffers liggen inmiddels uitgeklapt op het logeerbed en staan klaar om ingepakt te worden. Als ik in beweging wil blijven kan ik nu van de logeerkamer naar mijn kast lopen om er spullen in te gooien. 2 Vliegen in 1 klap.

Het weer is trouwens zalig nu. Het was de afgelopen dagen rond de 28 graden en vanmorgen was het zelfs 23 graden! Eindelijk. Echt een verademing. De ramen staan open en ik neem die drilboren op de koop toe. Ze zijn nog steeds bezig met het afbreken van het gebouw voor ons huis. Maar de keren dat je de airco gewoon uit kan zetten en je ramen wagenwijd open kan doen zijn zeldzaam!

Ik ga weer even liggen op de bank. Nog 1 nachtje slapen!

pien in de rugguh

2011-09-20T23:24:00.000+08:00

Vandaag begon als een gewone dag. Koffie zet apparaat ging aan, het boterhammetje werd getoast, het plakje kaas ging erop, de tv ging aan en op CNN gezapt...niets bijzonders dus. Daarna liep ik naar de slaapkamer en met een zwier pakte ik mijn dekbed op, ik wil het dekbed uitslaan om op het bed te leggen, ik hef mijn armen naar boven en toen....niets. Helemaal niets. Ik kon niet naar boven of naar beneden. Met een hartgrondig #$%! greep ik naar mijn rug. Au!

Dat is dan lekker. Voor het eerst sinds tijden ben ik alleen thuis en nu sta ik in mijn pyama, krom van de pijn! Letterlijk! Ok... hoe ga ik dit doen? Ga ik zitten..., ga ik liggen? Moet ik iets doen...? Maar wat dan? Voetje voor voetje ben ik naar de bank geschuifeld en heel langzaam heb ik mezelf laten zakken op de bank. Ik zat nog geen seconde en toen moest ik naar de w.c. Heel langzaam maar weer opstaan, schuifelend naar de badkamer, ...ach jullie snappen ook wel... te veel info. No pretty picture zal ik maar zeggen.

Maar goed, daar zat ik dan op de bank. Home alone. Pijn, veel pijn. En natuurlijk niemand in de buurt. Ik bedoel, Chiel weg naar China, Jos weg naar China en Mickey weg naar NL. Ik begrijp nog niet hoe ik het gedaan heb maar even later stond ik onder de douche. De warme waterstraal recht op de zere plek en dat verlichte ietsjes. De Ibuprofen kwam weer uit de kast te voorschijn en na een tweede bakkie koffie, ging het steeds beter. Ik bedoel, ik voelde wel rugpijn maar ik kon in ieder geval wel lopen en zitten.

Na een morgen als een oud besje rond te hebben gelopen, belde Rina op. Ze was in Central en ze kwam even langs. Gezellig! Kunnen we gelijk even gaan lunchen. Ze was er snel. En we konden op weg. Wel langzaam maar het ging! De lunch bij BLT smaakte heerlijk en toen was het tijd om eerst langs de "eye brow bar" te gaan. Voordat ik naar NL ga, wil ik alles weer strak in model hebben en Rina leek het ook wel een ervaring.

Nou zit de eye-brow-bar maar 20 meter verderop dus dat ging prima. De wenkbrauwtjes zien er weer keurig uit! Maar de echte make-over waren toch wel de wenkbrauwen van Rina! Wauw! Dat scheelt weer een ooglid correctie ;-)

We zijn nog naar de City Super gelopen zodat ik mijn maaltijd voor vanavond, kant en klaar in de koelkast zou hebben staan en toen weer richting huis. Nog een stop bij het Holiday Inn voor echte Goudse kaas en daarna weer naar huis. Rina vertrok even later en toen zat ik weer op de bank. Nog maar een ibuprofennetje en een nieuw Tijger Balsem pleister op de rug gedaan.

Ik voel de rug nu wel. Het zeurt. En mijn bovenbeen doet mee. Net als toen... Morgen doe ik niets. Blijf ik op de bank liggen en als Chiel 's avonds thuis komt dan moet hij maar eten halen. Ik heb vanaf nu nog 3 dagen om op te knappen, mijn koffer in te pakken en dan naar huis te vliegen...zal je altijd zien dat zoiets gebeurt vlak voordat je 11 uur lang krap mag zitten...

...of als Jos of Jesse dit lezen...kunnen jullie geen goed woordje voor mij doen bij CX? Jullie hebben de benodigde FF-kaarten plus connecties?...help...please?

De laatste loodjes

2011-09-19T11:01:00.000+08:00

Maandagmorgen. De wasmachine draait. Mijn vers gezette kopje koffie smaakt heerlijk en voor de komende 3 dagen ben ik home alone. Chiel is net vertrokken naar Ningbo en Shanghai en komt woensdagavond weer terug. En dan...dan vertrekken wij vrijdagavond richting airport om voor 3 hele weken naar NL te gaan! Heerlijk!

Het is alweer 6 maanden geleden dat wij voet op Nederlandse bodem hebben gezet. Te lang. Ik ben er dus wel klaar mee hier. Ik merk het aan mezelf. Elke Chinees die voor m'n voeten loopt speelt met vuur! Soms heb ik echt zin om iedereen aan de kant te slaan. En dan dat weer...hoelang kan een mens leven in 33+ graden, zonder een zuchtje wind maar met een luchtvochtigheid van heb ik jou daar? Bleh...Mij was belooft door de HK observatory dat dit jaar vol zou zitten met typhoons, maar mooi niet hoor. Het is warmer dan ooit EN droger dan ooit. Hoezo regenseizoen? Ik denk dat ik de buien die hier gevallen zijn op 1 hand kan tellen.

Nee, Ik kan niet wachten om Remy, Ben en Linn weer te zien en door Druten te lopen met zijn handje vol inwoners, de schamele 16 graden en het bruine brood van Bakker Bart! Ik ben er echt aan toe!

Chiel is elke dag druk van die 3 weken. Voor hem gaat het werk gewoon door. Ik geloof dat hij de eerste week alweer naar Frankrijk vertrekt. Nou ja. T'is niet anders. C'est la vie. Maar hij kan niet wachten om op dat vliegtuig te stappen! Oh, we hebben echt zin om naar huis te gaan!

Maar eerst deze week nog. Vandaag ga ik het huis een beetje opruimen, straks nog even naar de supermarkt. Morgen koffie drinken met Rina. En woensdag zal ik eens de sweaters en truien onder uit de kast halen. Zullen we wel nodig hebben...

Surrogaat familie

2011-09-17T16:41:00.001+08:00

De manier om Hong Kong, of welke plek dan ook op de aardkloot, te overleven is om een groepje mensen om je heen te verzamelen die je met beide beentjes op de grond houdt. Waar je je verhaal kwijt kunt, met wie je kan lachen, waar je eens lekker kan uithuilen, met wie je kan brainstormen, met wie je boodschappen kan doen en met wie je intieme momenten kan delen. Echt waar.

Zonder zo'n groepje mensen zou het leven hier er totaal anders uit zien. Je echte familie zit aan de andere kant van de wereld. En het tijdsverschil werkt niet echt mee. Als er iets dwars zit, dan wil je dat gelijk aan iemand kwijt. En dan is er dus altijd een luisterend oor en hoef je niet te wachten totdat NL wakker wordt.

De ellende is ook dat zo'n groepje mensen van tijd tot tijd veranderd. Vooral als iemand vertrekt. Dat kost wel wat incasseringsvermogen. Binnen no time ben je heel close met de mensen in je groepje en dan is het echt verschrikkelijk als iemand vertrekt. Je neemt afscheid van een surrogaat familie lid. Kan me nog als de dag van gisteren het vertrek van Pim voor de geest halen...

Maar er komen ook mensen bij! Neem nou Mickey en Jaap. Met Mickey doe ik alles wat ik niet met de mannen kan doen. Lekker boodschappen doen (alhoewel ik vorige week met Jesse uitgebreid in de supermarkt heb rond gelopen!) aan de koffie, shoppen en je hart uit storten en vrouwenpraat! Heerlijk!

Of de gehele familie Grolle! Broodjes bakken, aan de pizza's met z'n allen, koffie drinken, roeiwedstrijdje kijken, shoppen en genieten van die geweldige kids die zo enthousiast zijn! Super!

Nou moet ik zeggen dat we het aardig volhouden met ons groepje vrienden. Al 7 jaar ( of de tijd ook vliegt zeg!), vertrokken op 15 september 2004, behoren Jos en Jesse tot de harde kern. Zeg maar de F-side van de Pinnacle! Ok, toegegeven, Jos is even weg geweest maar weer terug gekomen en Jesse heeft de Pinnacle verlaten voor een flatje naast de Yuppie Sauna. Maar toch, het is best bijzonder. En al die tijd is er nog nooit een onvertogen woord gevallen!

Voel me af en toe echt moederkloek. Bijvoorbeeld zoals gisteravond. Eerst aan de pasta bij Al Molo en toen moesten we nog even naar de Fortress om wat uit te zoeken. Chiel en ik stonden bij de balie en Jos en Jesse liepen door de winkel. Ik zag ze niet meer en vroeg aan Chiel 'waar zijn onze jongens?' Giller toch! Ze zagen dat ik om me heen aan het kijken was en kwamen gelijk naar ons toe. 'Jongens, kijken doen we met de....OGEN. Juist. En niet met de...handjes!' (Sorry Andree, (mijn zus) ik kreeg gelijk flashbacks van Henk en Rudy die met hun handjes op de rug stonden...)

We boffen echt met die surrogaat familie van ons!

Bloggen

2011-09-16T10:00:00.000+08:00

Ik blog sinds we verhuisd zijn naar HK. Remy kwam met het idee om een blog te beginnen en heeft me toen geholpen. Hij heeft toen zelfs een soort van handleiding voor mij gemaakt. Ik wist toen niet eens op welke knop ik moest drukken om de computer aan te doen!

Ja mensen, ik was/ben een dummy als het om computers gaat. Het enige verschil van toen met nu is dat ik nu wat meer zelfvertrouwen heb en ik niet gelijk in de stress spring als iets niet goed gaat.

Maar goed. Ik blog als het even kan elke dag. Een soort van dagboek. Zo kan ik mijn ervaringen delen met de kids, familie, vrienden en wie het maar leuk vind om mijn blog te lezen. Ook gebruik ik het om mijn frustraties zo nu en dan van me af te schrijven. Dat lucht op. Zelfs als ik het in de vorm van een fabeltje vertel. Jullie weten dan niet wie ik bedoel, maar bij mij is de druk even van de ketel. Ik maak daar echt tijd voor vrij. 's Ochtends met een mok koffie als Chiel naar het werk is, is het mijn tijd.

Ook volg ik blogs van anderen. Leuk en interessant om te lezen. Soms van bekenden en soms ook van vreemden, alhoewel je je na een tijdje geen onbekende meer voelt omdat je hun verhalen steeds leest.

Maar nou zie ik, dat van de blogs die ik volg, er nu 4 zijn, die al een tijdje niets hebben kunnen bloggen omdat hun provider bezig is, met "het migreren van de blogs". Heb geen idee wat daarmee wordt bedoeld maar feit is dat ze al 3 weken niets kunnen bloggen! Ik zou dus echt gek worden!

In al die jaren heb ik via Blogger 1 maal een storing gehad. Maar dat was binnen 24 uur opgelost. Maar weblog.nl doet er schijnbaar langer over. En eigenlijk is dat schandalig. Niet alleen vervelend voor de mensen die weblog gebruikt om te kunnen bloggen, maar ook voor de mensen die deze blogs lezen! Ik dus! Ik mis de verhaaltjes....

Never a dull moment

2011-09-15T11:12:00.000+08:00

Gisteren ben ik een ochtend op stap gegaan om appartementen te bekijken. Niet voor ons zelf, alhoewel we straks in december/januari echt op zoek moeten gaan, maar voor een vriend die het aan mij vroeg. Hij komt straks in november naar Hong Kong voor het werk.

We hebben van de week al telefonisch contact, vervolgens heb ik gebeld met de desbetreffende lease-managers van de door hem uitgezochte flatjes en gisterochtend was het dan zo ver. Gewapend met pen en papier en een fototoestel ben ik de 4 flatjes afgegaan.

Eerste stop was dicht bij huis. The Pinnacle! Hier waren 2 verschillende flatjes die ik moest bekijken. Hij wil namelijk in een 'serviced appartment' gaan wonen. Dat wil zeggen volledig gemeubileerd en hoteldiensten. Ze komen dan je handdoeken 3 keer per week verwisselen. En eens per week je lakens verschonen. Verder doen ze de afwas, ze komen stofzuigen en de boel aan kant maken. Perfect dus.

Het eerste flatje die ik zag, was er eentje waar Chiel en ik de eerste 2 jaar in gewoond hebben. 2 Slaapkamers, open keukentje, badkamer en woon/eet kamer. Zag er goed uit. En grappig om te zien hoe zo'n flatje door iemand anders is ingericht.

Het volgende flatje was kleiner. 1 Slaapkamer, open keukentje, woon/eet kamer, badkamer. Netjes. Zag er goed uit.

Toen naar de Chi-residence in Jordan. Was er nog nooit geweest en het leek me grappig om eens te kijken hoe zo'n gerenoveerd oud Chinees flatje er van binnen uit ziet. Klein dus. Alles zat er in en wat gelijk opviel was het enorme bed. De keuken mocht de naam keuken niet dragen. Hmm...

Next stop Excellent Court in Jordan. Grappig dat hij die had uitgezocht omdat ik van de maand heb gehoord dat Joke uit Guangzhou straks in HK gaat bevallen en voor een maand zo'n flatje heeft gehuurd. Ik kreeg een klein flatje te zien. Vloerbedekking op de grond en dat vind ik zo goor! Ik bedoel je leeft in een vochtig en warm klimaat. Geen goed idee om vloerbedekking neer te leggen. Ik wist niet dat het nog kleiner kon maar deze 'keuken' was de helft van de keuken in Chi. Eigenlijk niet meer dan een buffet kast met ingebouwd 2 pits kookplaatje en een koelkast zoals in de caravan staat. Voor 1 maand perfect, voor 3 jaar tergend klein!

Nadat ik weer thuis was gekomen heb ik alles, compleet met foto's, op mail gezet, verstuurd en 's middags was er telefonisch overleg. Net echt! Leek wel of ik een baan had ;-)

Conclusie: De Pinnacle is zo gek nog niet! Qua afmetingen, inrichting en prijs. Die andere kleinere flatjes waren allemaal duurder, ouder en stukken minder compleet! Wie had dat nou gedacht?

Hello IDA!! Heb je het gehoord?

Tai Mo Shan, 957 meter

2011-09-14T13:28:00.000+08:00

Terwijl ik dit schrijf zit ik krom van de spierpijn en voel ik mijn verbrande huid trekken. Maar wat een gave hiking trip!

Omdat Jos in training is voor de Alp d'Hues, moet hij bergen op fietsen. Liefst zo hoog mogelijk en zo lang mogelijk. Nou ben ik dus nergens voor in training maar omdat hij vroeg of wij zin hadden om hem op de top van de 957 meter hoge berg te ontmoeten, zijn we overstag gegaan. Het is namelijk de hoogste berg van heel Hong Kong! Vanuit de stad is de berg te zien.

Maak je geen zorgen, zei Jos. Je zit hoog dus het is minder warm en met een beetje geluk zit de top in de wolken. Nou daar heeft hij ook een punt. Dus wij vertrokken gistermorgen om 8 uur met een gevulde rugzak. Water en koffie mee, broodje mee, bananen mee.

Onderweg hielden Chiel en Jos telefonisch contact. Jos zat al op de fiets en zocht zijn weg naar Tai Mo Shan vanaf zijn kantoor in Kwai Hing. Chiel stuurde een smsje 'we zitten in de taxi en zijn op schema!' waarop Jos antwoordde 'Ik ook! Lost! Heb geen idee waar ik ben!' Gelukkig vond hij even later de berg.

Terwijl we in de taxi zaten die ons bij het Visitor's centrum halverwege de berg moest afzetten, keken we elkaar eens aan. Mijn hemel! Dit is steil! Als Jos dit volhoudt is hij wel een bikkel! We werden gedropt halverwege de berg en na een bakkie koffie gingen we op pad. Gelukkig waaide het een beetje en liepen we in de schaduw maar het was steil! Echt steil!

We kwamen nog wat mountain bikers tegen die de berg ook op gingen en zij gingen net zo hard als dat wij liepen! En waar we helemaal van opkeken was dat we veel bejaarden tegen kwamen die de berg af kwamen lopen! Dat wil dus zeggen dat ze eerst de berg op hadden moeten lopen!

Maar bij elke bocht werden we getrakteerd op prachtige vergezichten over Tsuen Wan en hoe hoger we kwamen hoe beter het uitzicht! Zo'n 200 meter onder de top, hadden we uitzicht over Tsuen Wan aan de linker kant, Yuen Long en zelfs Shenzhen aan de rechter kant en voor ons uitzicht over Sai Kung! Het was wonderschoon en het weer werkte mee. Niet te warm, windje en best helder!

Ondertussen hoorden we dat Jos bijna bij de berg was aangekomen. Hij deed het even kalm aan. Alleen maar klimmen vergt veel van een mens.

We liepen lekker door en gingen voor het allerlaatste stuk omhoog. Boven op staan grote rader koepels en later bleek ook een dependance van het leger op de top te zijn. De weg ging met haarspeldbochten omhoog en steeds keken we om of we Jos aan zagen komen. Die zagen we dus niet maar wel werden ingehaald door hardlopers die de berg op of af aan het rennen waren. Veel mountainbikers en veel hikers zoals wij.

Chiel en ik hebben de top gehaald en daar hebben we genoten van ons banaantje. Ondertussen had Jos weer gebeld dat hij het laatste stuk op ging fietsen en wij besloten alvast naar beneden te lopen om Jos halverwege te ontmoeten. Tussen ons gezegd en gezwegen, we hadden nooit verwacht dat Jos zou doorzetten. Maar wat gaaf toen we hem ineens aan zagen komen!

Hij het het even gehad met die ^&**#-berg! Het was heel zwaar geweest. Vooral het stuk naar de voet van de berg, want die was ook al zo steil! We hebben even gepraat, Jos een banaan overhandigd, water gedronken en toen ging Jos weer verder. De bikkel!

En er waren ook fietsers die de berg op liepen i.p.v. fietsen!

Ik moet zeggen dat het afdalen zwaarder was dat het beklimmen. De spieren in mijn kuiten en liezen schoten steeds in de kramp. En de zon, die was lekker gaan schijnen, en ineens voelde ik de verbrande huid.

Maar Jos heeft het gedaan! Hij is naar de top gegaan en het afdalen ging natuurlijk veel sneller, vooral op zo'n fiets. We spraken af dat hij alvast naar het Visitor's Centrum zou gaan en dat wij hem daar nog zouden ontmoeten. Daar hebben we nog wat gedronken en even gezeten om bij te komen.

Ik zag daar weer iets typisch op z'n Hong Kong's. Er is daar een 'Hiking Practice Trail"! Moet toch niet gekker worden!

Met gelukkig een bord waarop uitleg staat!

Alsof het dan niet zwaar is!

Enfin. Na een half uurtje stapte Jos weer op de fiets en zouden wij naar de doorgaande weg lopen om een taxi te nemen. En dat liep even anders...

Geen taxi te vinden!! Er zat dus niets anders op om verder de doorgaande weg naar Tsuen Wan af te dalen. En eigenlijk liep het lekker. Het ging best goed. En hoeveel idioten we niet tegen kwamen op fiets!

Een kilometer voor Tsuen Wan kwamen we een taxi tegen die we gelijk hebben aangehouden. Breng ons maar terug naar TST! Ik ga niet meer de metro in. Ik zit lekker en ik blijf mooi zitten!

Al met al hebben Chiel en ik denk ik zo'n 16 km gewandeld. 6 KM de berg op en 10 km de berg af. Echt een super gave trip en zeker de moeite waard. Misschien wel leuk om te weten dat je dus tot 200 meter onder de top, waar een panorama terras is, gewoon per taxi daar kan komen.

Als ik dat toch eerder geweten had....

De rest van de foto's kan je HIER zien!

Mid-Autumn Festival

2011-09-13T17:26:00.000+08:00

Gisteravond was het dan eindelijk zover. Volle maan. Op de 15de dag van de 8ste maand van de Chinese kalender, wordt het feest gevierd. Het is na Chinees Nieuwjaar, de belangrijkste feestdag in China.

En hoe gaat zo'n dag dan? Nou, met de hele familie natuurlijk eten, de mooncakes komen op tafel, de lampionnen worden verlicht en 's avonds ga je naar de Fire Dragon Dance kijken om daarna met de hele familie naar de volle maan te gapen!

Om 4 uur 's middags ging het kantoor in HK dicht. Iedereen was eerder vrij en Chiel dus ook. Mijn plan was om naar Caueseway Bay te gaan om daar naar de lampionnen te gaan kijken in Victoria Park en vandaar nar Tin Hau te lopen, om de Fire Dragon Dance te bewonderen. In al die jaren had ik nog nooit een Fire Dragon Dance gezien.

We besloten vroeg naar Causeway Bay te gaan. Ik had echt geen zin om in een overvolle metro te zitten. Om 6 uur liepen we de metro uit en liepen in 1 streep naar ons klein Indonesisch restaurantje. En oh, wat was dat weer lekker!

Vandaar was het een minuutje lopen naar Victoria Park. Overal stonden en hingen prachtige lampionnen! De kindertjes keken hun ogen uit! Nadat we overal uitgebreid foto's van hadden gemaakt, liepen we door naar Tai Hang.

Hier wordt elk jaar en vaak dus tijdens mid-autumn festival, een Fire Dragon Dance gehouden. Toen ergens in 1800 dit vissersdorpje door de pest werd geteisterd, vertelde Budha via de dorpsoudste dat zij voor 3 dagen langs, een drakendans moesten houden met wierookstokjes, dan zou de pest verdwijnen.

En ik moet zeggen, het is een feest. De smalle straatjes zijn afgezet, honderden mensen langs de kant, veel kindertjes met lampionnetjes, en iedereen is blij!

De draak is gemaakt van 72.000 wierookstokjes, 67 meter lang, en 300 mannen wisselen elkaar af om de draak te laten dansen. Erg leuk om te zien en de geur en rook van wierook hangt als een deken over het dorpje. Een apart sfeertje.

Nou hadden we zelf ook een opblaasbare Dragon met knipper oogjes gekocht en dat vonden de Honky's toch wel erg leuk. Chiel is met iedereen op de foto gegaan!

Nadat we de eerste dans hadden gezien, zijn we weer terug naar huis gegaan. En ik denk een goede beslissing. Want toen we de metro inliepen en in tegengestelde richting de mensen-massa naar buiten zagen komen, wist ik het zeker. Dat wordt proppen om 23.30 als alles afgelopen is!

Eenmaal thuis kwam Jos nog even langs. Hij wilde vandaag, een vrije dag in Hong Kong vanwege het feest, de hoogste berg van Hong Kong beklimmen. 957 Meter! Of we zin hadden om mee te gaan. Wij lopen en Jos op de fiets. Altijd leuk. De plannen werden gemaakt en vanmorgen hebben we het inderdaad gedaan! Maar daar schrijf ik morgen over.

De rest van de foto's kan je HIER bekijken!

The Friendly Bike Shop

2011-09-11T22:29:00.002+08:00

Jos gaat in plaats van hardlopen tegenwoordig een stukje fietsen. En niet zomaar fietsen, nee, Jos wil snel en tegen een berg op. Volgende maand gaat hij dan ook met vrienden de Alp d'Huez beklimmen. Het enige nadeel wat hij op dit moment ondervind, is dat zijn fiets in NL staat en daardoor niet echt kan gaan trainen. Ik bedoel die fiets beneden in het sportzaaltje is wel grappig maar niet helemaal 'je dat'. Dus Jos had een plan!

Of wij mee gingen naar Mui Wo, Lantau Island. Van de week was hij al naar fietszaken in Mongkok geweest, maar de frames waren allemaal te klein voor zijn postuur. Nu wilde hij naar Mui Wo om daar naar de Friendly Bike Shop te gaan en eens kijken of ze daar misschien iets hadden staan. Maar natuurlijk! Wij gaan gezellig mee! Jaren geleden heeft Chiel ooit daar zijn mountain bike gekocht.

Dus vanmorgen om 11 uur vertrokken we uit de Pinnacle. Starferry naar de overkant en vandaar op de fast ferry naar Mui Wo. Ik blijf me verbazen over het rustige leventje op zo'n eiland. Overal fietsen, weinig auto verkeer, heel relaxed en veel Engelse expats die dus op zondagmorgen al aan het bier zitten op een terrasje.

The friendly Bike Shop had zowaar het juiste frame! En het was gelijk liefde op het eerste gezicht...ik bedoel Jos en zijn fiets...Na een proefrit werd de deal gesloten en toen stonden we dus op Lantau Island met een fiets...

Eerst maar wat drinken op het terras waar iedereen naar rugby aan het kijken was. Er werd een plan gemaakt. Je kan namelijk niet met je fiets op elke ferry terecht. Je mag alleen op de slow ferry naar Central, en je kan alleen via de Wanchai Starferry weer terug naar TST. Hoop onnodig gedoe dus. Maar goed, zwemmen met je fiets om je nek gaat ook wat moeilijk dus we hebben keurig gewacht totdat de slow ferry aanmeerde.

We hebben heerlijk op het achterdek gezeten, genoten van het weer. Niet klam, wel warm! Moet zeggen dat ik nu nog steeds heen en weer waggel op mijn stoel want de zee was ruw. Nou weet ik weer waarom ik liever niet op zo'n boot zit...

Op Central hebben we de taxi genomen naar het kantoor van Jos. Ik had namelijk bij de fietszaak op Lantau gezien dat er een taxi aankwam met 2 fietsen achter in de bak! En de taxi chauffeur vond het geen enkel probleem. De fiets ging achterin, goed ingepakt om geen schade op te lopen en wij gingen op weg naar Kwai Hing.

De fiets werd keurig geparkeerd op kantoor en wij hebben het kantoor eens goed bekeken. Erg leuk om te zien. We waren er nog nooit geweest. Na een colaatje weer terug de metro in naar TST. Ondertussen was het 5 uur geworden en zijn we tot de conclusie gekomen dat we eigenlijk niets hebben gedaan maar dat we ons zelf goed bezig hebben gehouden! En voor Jos is er nu geen enkel excuus meer om niet te trainen!

Als zij het kan kan, dan lukt het Jos helemaal!

Let even op de zij-wieltjes!